Een Senpai (先輩) is in de Japanse cultuur iemand die meer ervaring, een hogere rang, of een hogere leeftijd heeft binnen een bepaalde organisatie, zoals op school, het werk of in een dojo. Het is de persoon van wie je leert en naar wie je opkijkt. De tegenhanger, de persoon die minder ervaring heeft en begeleiding krijgt, wordt een kōhai genoemd. Capterra Nederland +3
Senpai verwijst naar het lid met meer ervaring, een hogere hiërarchie, een hoger niveau of een hogere leeftijd binnen de organisatie. Hij of zij biedt hulp, vriendschap en advies aan een nieuw of onervaren lid, de zogenaamde kōhai , die dankbaarheid, respect en soms persoonlijke loyaliteit moet tonen.
Het Japanse woord senpai verwijst naar iemand die een leider is. Een kohai is iemand die minder ervaren is, zoals een student of een beginnend werknemer, die kan leren van een senpai.
ð§ð¼ Senpai (先輩、せんぱい)
Over het algemeen verwijst het naar iemand die ouder is. Net als bij "Sensei" wordt het door beide geslachten gebruikt en hoeft het niet per se achter de naam te staan . Je kunt het ook tegenkomen als "sempai". Het tegenovergestelde is "Kohai/kouhai", maar dat wordt zelden gebruikt in een gesprek.
In kyokushin is het 1e Dan Senpai, 3e Dan sensei, 5e Dan Shihan, 10e Dan Hanshi. Kancho is een titel voor leider of president.
Kaicho (10e Dan)
Kaicho is een eretitel toegekend uit Japan. Het is de hoogst mogelijke graad ter wereld in de gevechtsport: een zwarte band met tien gouden strepen.
Sensei is een Japanse beleefdheidsvorm. Het wordt gebruikt om leraren of professionals zoals artsen, advocaten en anderen aan te spreken. Westerlingen die Japanse woorden willen gebruiken, moeten ernaar streven dit op een correcte manier te doen volgens de Japanse normen. Sensei komt altijd na iemands naam.
Senpai (Japans: 先輩, "senior") en kōhai (Japans: 後輩, "junior") zijn in de Japanse maatschappij twee tegengestelde en onderling afhankelijke rollen in de alledaagse hiërarchie, gebaseerd op leeftijd en rang.
Japanners zijn slank door een combinatie van een traditioneel dieet rijk aan vis, groenten en rijst (met kleine porties), een actieve levensstijl met veel wandelen, bewuste eetgewoonten zoals {Hara Hachi Bu} (eten tot 80% vol), en sterke culturele normen die slankheid waarderen, wat leidt tot sociale druk om gezond te blijven.
De meest bekende etiquette uit Japan is waarschijnlijk het buigen bij een ontmoeting, in plaats van het schudden van de handen. Bij het eten met stokjes is erg onbeleefd om de eetstokjes rechtop in een kom rijst of een schaal te zetten.
Het wordt aan het eind van een naam toegevoegd om respect te tonen. Het wordt gewoonlijk gebruikt voor koningshuis (“ohime-sama”) of God (“kami-sama”). “-san” – Dit is een ander formeel Japans ereteken dat gelijkwaardig is aan hoe “Ms.” en “Mr.” in het Engels gebruikt worden.
Trouwens, Japan het land van de rijzende zon noemen, klinkt als een cliché, maar in Japan zeggen ze Nippon of Nihon, en dat betekent letterlijk: oorsprong van de zon, waar de zon opkomt.
De aanspreekvorm 'chan' 'Chan' is een aanspreekvorm om anderen op een schattige manier aan te spreken. Je hoort dit daarom ook vaak in anime! Het is wel belangrijk om te weten dat 'chan' alleen te gebruiken is wanneer jij en degene met wie je spreekt close zijn.
Het Japanse woord sensei betekent leraar. Het wordt als leenwoord gebruikt in westerse talen bij Japanse zelfverdedigingskunsten en vechtsporten zoals het jiujitsu, karate, judo, aikido en ook in de zentraditie wordt een leraar met sensei aangesproken.
Ook hebben inwoners van Japan weinig rimpels. Wat is het geheim? De grootste kracht zit verweven in de totale levensstijl en filosofie van het land. In Japan staan voldoende beweging, meditatie, schoonheid van binnen uit, onbewerkte voeding en traditioneel gebruik van krachtige beautyfoods centraal.
Het is niet illegaal om overgewicht te hebben in Japan: dat is een mythe. Japan is echter wel een lastige plek om dik te zijn. Mensen zullen je op je maat wijzen/"aanmoedigen" om gezond te eten/over het algemeen klootzakkerig zijn.
Traditioneel zijn de Japanners geen grote koemelkdrinkers. Dat hun botten zo gezond zijn, hebben ze wellicht aan andere voedingsmiddelen te danken, zoals soja, dat isoflavonen bevat. Opmerkelijk genoeg zouden Japanse vrouwen die het meeste melk drinken wel een betere hart- en vaatgezondheid hebben.
Hara hachi bun me (腹八分目) (ook wel gespeld als hara hachi bu, en soms verkeerd gespeld als hari hachi bu) is een confucianistische leer die mensen opdraagt te eten tot ze voor 80 procent vol zitten. De Japanse uitdrukking vertaalt zich naar "Eet tot je voor acht (van de tien) delen vol zit", oftewel "je buik voor 80 procent vol is".
De Japanse "vijfminutenregel" is een praktische norm waarbij men een paar minuten eerder aanwezig is, zodat werk, vergaderingen en overdrachten precies op tijd beginnen . Het gaat minder om perfectie en meer om respect, voorspelbaarheid en het verminderen van wrijving voor collega's, klanten en de planning van zaken die met het publiek te maken hebben.
Ohayou gozaimasu/おはようございます = goedemorgen 3. Konnichiwa = こんにちは = Hallo/goedemiddag 4. Konbanwa/こんばんは = goedenavond ————————————————— vormen van “hoi” 1.
Naast sensei is shihan waarschijnlijk het meest gebruikte Japanse woord voor leraar in het westen. Vrij vertaald betekent het “groot meester”, maar het wordt ook wel eens vertaald als “leraar van leraren”. Het wordt namelijk geschreven met de Japanse karakters 師範.
In karate worden leraren vaak aangeduid met " sensei ", een Japanse term die "leraar" of "instructeur" betekent. Studenten worden vaak "karateka" genoemd, een term die verwijst naar iedereen die karate beoefent, ongeacht hun niveau.
De hardste vorm van karate is algemeen bekend als Kyokushinkai, ook wel bekend als Kyokushin karate, vanwege de nadruk op extreme fysieke en mentale discipline en "full-contact" sparren zonder beschermers (behalve een mondbeschermer), waarbij de nadruk ligt op het uiterste uit jezelf halen in een gevecht. Deze stijl, gesticht door Masutatsu Oyama, staat bekend om zijn meedogenloze trainingen en de focus op het gevecht zelf, met elementen zoals breektesten (tameshiwari) en intensieve fysieke conditionering.
Het betreden van de zaal (Dojo)
Voor men naar binnengaat groet men de zaal. Er wordt gegroet met de handen gestrekt en aangesloten langs de zijkanten van de bovenbenen. De voeten zijn gesloten (in de stand heisoku-dachi). Men buigt licht voorover met het hoofd en bovenlichaam terwijl men naar beneden kijkt.