Het is bij jonge kinderen niet alleen belangrijk om letterlijk in de buurt te zijn. Ze hebben ook emotionele beschikbaarheid van de mensen om hen heen nodig. Jonge kinderen kijken vaak even naar hun ouders voor zij iets nieuws gaan doen. Als zij iets spannend vinden, checken ze de reactie van hun ouder.
Ze zijn nieuwsgierig naar de wereld om hen heen
De eerste reden waarom baby's staren is hun nieuwsgierigheid naar de wereld om hen heen. Baby's zijn gefascineerd door de dingen, bewegingen of geluiden om hen heen als ze deze voor het eerst ervaren of aanschouwen.
Het maken van oogcontact geeft je een kind een gevoel van veiligheid en vertrouwen. Jouw ogen zijn bekende ogen te midden van heel veel nieuw te ontdekken dingen. Jouw vertrouwde blik kan de stress van je kind in een nieuwe omgeving verminderen. Als hij of zij ziet dat jij oké bent, dan weet hij/zij dat het veilig is.
Veel volwassen kinderen zoeken hun ouders op omdat het zo hoort, omdat ouders dit verwachten, omdat je dit normaal vindt, omdat je het je plicht vindt of omdat je je anders schuldig gaat voelen. Het is nogal wat als je tegen vrienden zegt dat je je ouders liever niet opzoekt. Dat is toch redelijk taboe.
“Bij kinderen komen ook leeftijdgebonden vormen van epilepsie voor.” Twee voorbeelden daarvan zijn: 1) Absence epilepsie, met gegeneraliseerde epileptische aanvallen. Bij deze vorm staren kinderen even voor zich uit, ze lijken door je heen te kijken of de ogen weg te draaien, ze onderbreken hun handelingen.
Ze hebben ook emotionele beschikbaarheid van de mensen om hen heen nodig. Jonge kinderen kijken vaak even naar hun ouders voor zij iets nieuws gaan doen. Als zij iets spannend vinden, checken ze de reactie van hun ouder. Hierdoor weten ze of ze verder kunnen gaan.
Bij een absence ben je kort afwezig.Je staart een paar seconden voor je uit.Soms zijn er kleine schokjes in je handen.Of je ogen draaien weg.
Emotioneel onvolwassen ouders vertellen hun kinderen graag wat ze moeten doen, maar ze voelen zich niet op hun gemak met de emotionele aspecten. Zij zorgen misschien goed voor je als je ziek bent, maar ze weten niet wat ze moeten doen met gekwetste gevoelens of een gebroken hart.
Voorkeur voor één ouder: geen reden tot paniek!
Het is voor je kleintje gewoon een manier om te ontdekken wat er gebeurt wanneer hij of zij iets weigert. Spannend! In zekere zin mag je het zelfs als een compliment opvatten: je kind voelt zich zo veilig bij jou dat het geen schrik heeft om je af te wijzen.
Dominante ouder
Omdat de ouder alles bepaalt, leert het kind niet om zelfstandig te zijn. Het kind leert geen eigen keuzes te maken en cijfert zichzelf weg. Dominante ouders laten kun kinderen moeilijk los, waardoor deze kinderen pas later leren om voor zichzelf op te komen en voor zichzelf te zorgen.
Het beeld klopt niet voor een jong kind
Jonge kinderen ervaren zichzelf van binnenuit, een baby weet niet dat hij zichzelf in de spiegel ziet. Dat is bij oudere kinderen en volwassenen anders maar een baby heeft echt nog geen idee en beleeft zichzelf en de omgeving als één.
Wrijft je baby veel in de ogen? Net als gapen, huilen en wegkijken is dit een typisch signaal een oververmoeide baby. Ook rood rondom de oogjes is een bekend teken dat een baby moe of oververmoeid is. Veel oververmoeide baby's komen lastig in slaap.
Hoogbegaafde baby's zijn vaak erg alert
De snelweg van verbindingen stelt ze al vroeg in staat om razendsnel verbanden te leggen en grote denksprongen te maken. Doordat deze baby's alerter zijn op de buitenwereld, kunnen deze kinderen zeer intens reageren op alles wat zij zien.
De geest van uw kind is zo'n drukke plek met alles wat ze elke dag leren, en hun verbeelding groeit net zo snel als zij. Geen wonder dat sommige kinderen af en toe "wegdromen" en in de ruimte staren. Hoewel de meeste staarbuien volkomen normaal zijn, kunnen ze soms een teken zijn van een absentieaanval .
Je kunt je beter afvragen waarom je kind je niet aankijkt. Het kan duiden op angst of gebrek aan motivatie, maar ook op concentratie. Je kunt je kind wel 'uitnodigen' om naar je te kijken, door bijvoorbeeld te zeggen: “misschien geloof je me niet, maar als je naar me kijkt dan kun je zien, dat ik meen wat ik zeg”.
Geesten hebben geen leeftijd, omdat ze geen lichaam hebben. Je kunt ze niet zien met je ogen, maar wel met je zesde zintuig. Er zijn verschillende soorten geesten, en er zijn astrale resten. Als je de geesten uit de slaapkamer van je kind wilt verjagen, dan moet je wel weten om welke soort geesten het gaat.
Volgens Bos leren we het kinderen zelf aan om te roepen naar hun moeder. “Zij is vaak de eerste bij wie een kind in de armen ligt en degene die hen voedt.Vanaf de geboorte is de moeder doorgaans meer betrokken bij de baby dan de vader.
Dit kan zijn omdat ze je minder nodig hebben , omdat ze je testen om te zien of je standvastig bent in je liefde als ze je proberen weg te duwen, of omdat ze gewoon een drukke fase doormaken waarin ze hun aandacht ergens anders op richten (en jij hun leerproces alleen maar verstoort met je verzoeken om kusjes).
Emotioneel onvolwassen ouders die bezorgd zijn om hun eigen behoeften en gebrek aan empathie voor die van anderen, kunnen ervoor zorgen dat interacties met hen voelen alsof ze alleen maar om hen draaien. Ze kunnen jouw kant van het gesprek bagatelliseren, het onderwerp terugverwijzen naar zichzelf of afwijzend reageren op wat je ze vertelt.
Wat is een toxische ouder? Een toxische opvoeding wordt gekenmerkt doordat je emotionele, fysieke, mentale behoeftes worden niet vervult. Dit kan trauma als gevolg hebben. Vaak denken we dat trauma iets heel groots moet zijn, maar dat hoeft niet altijd zo te zijn.
Een ouder die zijn kind psychische verwaarloost, is als het ware emotioneel afwezig. Hij of zij knuffelt het kind bijvoorbeeld nooit, speelt niet met het kind of luistert niet als het kind iets vertelt, troost het niet als het verdrietig is, of is onvoldoende in staat aandacht te geven.
Patiënten met stille epilepsie zijn tijdens een aanval alleen maar afwezig. Ze staren wat voor zich uit en zien eruit alsof ze aan het dagdromen zijn.
Absences komen vaak bij kinderen op de lagere schoolleeftijd voor, tussen de 4-12 jaar, maar kunnen ook voorkomen bij pubers. Zelden komen absences voor bij kinderen jonger dan 3 jaar.
PNEA zijn niet gevaarlijk voor de hersenen. Wel kan er lichamelijk letsel optreden als gevolg van de aanvallen, bijvoorbeeld door zich te bezeren.