Het is veilig om bij patiënten met acute longembolie direct thuis of binnen 24 uur na diagnosestelling de antistollingsbehandeling te starten, als zij geen van de Hestia items hebben (tabel 1 Hestia beslisregel).
Thuisbehandeling wordt als veilig beschouwd bij patiënten met acute longembolie (LE) die zijn geselecteerd met behulp van een gevalideerde triagetool (bijv. de vereenvoudigde PE-ernstindexscore of de Hestia-regel), maar er bestaat onzekerheid over de toepasbaarheid bij ondervertegenwoordigde subgroepen.
Advies. Behandel een veneuze trombo-embolie (diepveneuze trombo-embolie of longembolie) initieel met een direct-werkend oraal anticoagulans (DOAC) (voorkeur) of met de combinatie van een laagmoleculairgewicht heparine (LMWH) en een vitamine K-antagonist (VKA), gevolgd door een onderhoudsbehandeling met een DOAC resp.
Acute longembolie (PE), de ernstigste uiting van veneuze trombo-embolie (VTE), kan fataal zijn als deze niet op tijd wordt gediagnosticeerd en behandeld. Vanwege het bijbehorende hoge sterfterisico is ziekenhuisopname de standaardbehandeling voor alle PE-patiënten voor monitoring en het starten van anticoagulantiatherapie .
Herstel bij een longembolie
Hoe lang hangt af van de ernst en de oorzaak van de longembolie. Vaak duurt het tussen drie en twaalf maanden. In sommige gevallen moet je de bloedverdunners altijd blijven gebruiken, bijvoorbeeld als je meerdere longembolieën hebt gehad.
Als DVT wordt bevestigd, wordt u mogelijk naar huis gestuurd met een anticoagulantia (soms ook wel bloedverdunner genoemd). Sommige mensen met PE worden mogelijk naar huis gestuurd, hoewel de meesten in het ziekenhuis worden opgenomen.
Anticoagulatie is de belangrijkste behandelingsoptie voor hemodynamisch stabiele patiënten met niet-hoog-risico PE en moet worden gestart zodra de diagnose wordt vermoed, ten minste bij patiënten met een hoge klinische waarschijnlijkheid van PE en zonder contra-indicatie voor anticoagulantiatherapie [3], [6].
Als longembolie bij u geconstateerd is, krijgt u direct antistollingsmiddelen (bloedverdunners). U wordt meestal opgenomen in het ziekenhuis, maar tegenwoordig kan bij niet al te grote longembolieën de behandeling ook thuis plaatsvinden. In het begin krijgt u naast de antistollingstabletten ook een prik met heparine.
De huidige richtlijnen voor antistollingsmanagement geven de voorkeur aan directe orale anticoagulantia (DOAC) voor de initiële en langetermijntherapie voor de behandeling van PE [4]. Dabigatran, rivaroxaban, apixaban en edoxaban hebben de voorkeur boven vitamine K-antagonist (VKA)-therapie.
Oorzaak longembolie
In de slagaders van de longen kunnen meerdere bloedstolsels zitten. Hierdoor is de doorbloeding van de longen slechter. Als er te weinig of geen bloed komt in het longweefsel, dan sterft het af. Dit noemen we een longinfarct en gebeurt bij 10% van de patiënten.
Bij een longembolie raakt een longbloedvat verstopt, waardoor er minder zuurstof in uw bloed terechtkomt. U kunt dan benauwd worden of pijn krijgen bij het ademhalen. Dit kan heel beangstigend zijn, maar gelukkig is er iets aan te doen. Het is belangrijk om direct contact op te nemen met uw huisarts.
De tijd die iemand in het ziekenhuis doorbrengt, hangt af van hoe ernstig het stolsel is en of het lichaam van de persoon het stolsel zelf oplost. Sommige mensen hoeven helemaal niet in het ziekenhuis te blijven, terwijl anderen 1 week of langer nodig hebben.
Omdat een longembolie meestal het gevolg is van trombose, worden dezelfde medicijnen voorgeschreven: Directe orale anti-coagulantia (DOAC), zoals dabigatran, rivaroxaban en apixiban.Heparine, toegediend via een infuus of met spuitjes onder de huid.
Bij een laag bloedingsrisico wordt vaak gekozen voor onbeperkte antistolling, terwijl de antistolling doorgaans na 3 maanden wordt stopgezet bij een hoog bloedingsrisico .
Antistollingsmiddelen worden in de volksmond ook wel bloedverdunners genoemd. Eigenlijk klopt die naam niet. Antistollingsmiddelen verdunnen het bloed niet. Antistollingsmiddelen zorgen ervoor dat er geen ongewenste bloedstolsels ontstaan.
Bloedverdunners en vruchtensap
"Studies tonen aan dat je ook geen cranberry-, grapefruit- en granaatappelsap mag drinken, als je bloedverdunners gebruikt", adviseert Dr. Jay Bishop, specialist in vasculaire geneeskunde.
Anticoagulantia, zoals heparine of warfarine (ook wel Coumadin genoemd) , vertragen het stollingsproces in uw lichaam.
Houd er rekening mee dat patiënten met een PESI-score (pulmonary embolism severity index) hoger dan 85 waarschijnlijk ook in het ziekenhuis moeten worden opgenomen .
Trombolytica bieden het grootste voordeel als ze binnen 48 uur na het begin van de symptomen worden toegediend. PE-patiënten met voorbijgaande, minder ernstige tekenen van hypotensie of shock, maar die later plotselinge klinische verslechtering ervaren, kunnen nog steeds in aanmerking komen voor systemische trombolytica.
Sinustachycardie is een van de meest voorkomende aritmieën die geassocieerd worden met PE. Sinustachycardie treedt op wanneer de sinusknoop elektrische impulsen afgeeft die het hart te snel laten kloppen . Sinustachycardie is aanwezig in ongeveer 30 procent van de PE-gevallen.
Thuisbehandeling is haalbaar en veilig bij geselecteerde PE-patiënten en gaat gepaard met een aanzienlijke vermindering van de kosten voor gezondheidszorg. Huidig bewijs wijst in de richting van het gebruik van de Hestia-criteria of PESI met/zonder beoordeling van de RV-functie om patiënten te selecteren voor thuisbehandeling.
Een niet behandeld trombosebeen kan ernstige gevolgen hebben en leiden tot een longembolie en/of posttrombotisch syndroom. Een longembolie kan dodelijk zijn wanneer er longweefsel afsterft als er niet snel genoeg medische behandeling volgt.
Bloedverdunners
Dit verkleint de kans op een bloedstolsel door uw bloed iets te verdunnen . Als u bij uw ontslag uit het ziekenhuis een bloedverdunner moet nemen, wordt u verteld hoe lang u dit moet doen. De meest gebruikte bloedverdunner is een soort heparine, die via een injectie wordt toegediend.
Anticoagulantia Medicatie
Anticoagulantia zijn een soort bloedverdunners. Ze worden vaak direct gegeven aan mensen waarvan wordt vermoed dat ze een longembolie hebben. Deze medicijnen, waaronder rivaroxaban, heparine of warfarine, vertragen de vorming van bloedstolsels.