Kelp is een grote, bruine zee-alg (bruinwier) die bekend staat om zijn enorme afmetingen en bladvormige structuur. Het vormt dichte, onderwaterbossen in koudere kustgebieden en kan wel 30 meter lang worden. Informatiecentrum Voedingssupplementen & Gezondheid (IVG) +2
Kelp is bijzonder rijk aan jodium, een mineraal dat nodig is voor de productie van schildklierhormonen. Daarnaast bevat kelp ook andere waardevolle voedingsstoffen, zoals calcium, magnesium, ijzer, kalium en de vitamines K, A, C en E. Deze voedingsstoffen helpen het lichaam om goed te functioneren.
Kelp is een soort groot, bruin zeewier dat wel 30 meter lang kan worden, met lange, brede bladeren die lijken op een dicht bos. Zeewier daarentegen verwijst naar een breed scala aan kleinere, fijnere algen die in verschillende kleuren voorkomen, waaronder groen, rood en bruin.
Kelp of blaaswier (Fucus vesiculosus) is ook zo'n zeewier, afkomstig uit de familie van de Laminariales. De bekendste kelpsoort is kombu (Lamionaria japonica). Deze bruine, eetbare zeealg valt onder de zeegroenten.
Kombu (Kelp)
Het witte poeder op de buitenkant hoef je niet weg te spoelen, want net daar zit de smaak. Kombu moet je verhitten omdat er veel jodium in zit. Door verhitting wordt het wier malser en komt de zilte smaak beter uit.
De aanbevolen dagelijkse hoeveel Kelp poeder ligt tussen de 1 tot 2 gram per dag. Kelp poeder kun je uitstekend mengen met smoothies, salades, maar ook als smaakmaker uitstrooier over diverse wokgroente. Zoals gezegd is kelp zeer rijk aan jodium. Overschrijdt dan ook nimmer de dagelijks aanbevolen hoeveelheid.
Je mag niet te veel zeewier eten, voornamelijk vanwege de zeer hoge concentratie jodium, wat de schildklier kan verstoren, en het risico op zware metalen zoals arseen, lood en cadmium, omdat zeewier deze stoffen uit het zeewater opneemt. Overmatige inname kan schildklierproblemen veroorzaken (zelfs onderactief of een opgezwollen schildklier) en supplementen met kelp worden afgeraden door het Voedingscentrum. Variatie en matiging zijn essentieel; kies betrouwbare bronnen en wees voorzichtig met kelptabletten.
Kelp is een bruine zee-alg. De alg staat vooral bekend als natuurlijke bron van jodium. Maar naast jodium, bevat het ook verschillende vitamines en een groot aantal mineralen.
Jodium in zeewier (kelp)
Ook in zeewier (kelp) zit jodium, maar de hoeveelheden variëren sterk. Het gebruik van kelptabletten (zeewiertabletten) wordt daarom afgeraden. Het jodiumgehalte van kelp is namelijk erg variabel, waardoor de tabletten te veel of te weinig jodium kunnen bevatten.
Vrouwen die zwanger zijn of borstvoeding geven, mogen geen zeewiersupplementen gebruiken. Ook als u behandeld wordt voor schildklierproblemen, mag u geen zeewier gebruiken. Daarnaast is het af te raden om zeewier te gebruiken in combinatie met bepaalde hartmedicijnen.
Je kunt kelp rauw eten, vers of gedroogd. Het is beter om verse kelp altijd even te verhitten voor je het eet. Kelp komt het meest voor in poedervorm. Dit kan toegevoegd worden aan soepen, brooddeeg, sauzen, wokgerechten en smoothies als smaakmaker of vitamineboost.
Bepaalde soorten, waaronder nori en kelp, zijn ook rijk aan anorganisch nitraat, dat bekendstaat om zijn bloeddrukverlagende werking . De relatie tussen algenconsumptie en hypertensie blijft echter controversieel.
De top 10 voedingsmiddelen met jodium in zeewier zijn:
Zowel zeekelp als zeewier kunnen je gezondheid ten goede komen dankzij hun voedingswaarde… Zeekelp is een fantastische bron van vitaminen, net als zeewier . Zeekelp kan echter vaak grote en wisselende hoeveelheden jodium bevatten, wat schadelijk kan zijn.
Een vitamine D-tekort uit zich vaak in algemene klachten zoals vermoeidheid, lusteloosheid, spierpijn, spierzwakte en pijn in botten/gewrichten; het verzwakt ook de weerstand (vaker ziek zijn) en kan leiden tot stemmingswisselingen (depressie) en op lange termijn botontkalking (osteoporose), vooral bij ouderen. Omdat symptomen vaak vaag zijn, is een bloedtest de enige zekere manier om een tekort vast te stellen.
Duizeligheid kan een symptoom zijn van een vitamine B12-tekort, vaak samen met vermoeidheid, concentratieproblemen en tintelingen, omdat dit de bloedaanmaak en het zenuwstelsel kan beïnvloeden. Ook een vitamine D-tekort wordt in verband gebracht met duizeligheid, met name bij BPPD (benigne paroxysmale positioneringsduizeligheid). Een huisarts kan de oorzaak vaststellen en een tekort aan B12 of D kan via bloedonderzoek worden gecontroleerd en behandeld.
Als je schildklierproblemen hebt vermijd dan zeker alle geraffineerde voedingsmiddelen als witte suiker, witte pasta, witte bloem, witte rijst, geraffineerde olien, geraffineerd zout etc. Eet volwaardig.
Een jodiumtekort uit zich vaak in vage klachten zoals vermoeidheid, kouwelijkheid, onverklaarbare gewichtstoename, een droge huid/haar, haaruitval en concentratieproblemen, omdat de schildklier trager gaat werken. Een duidelijkere indicator is een vergrote schildklier (struma) in de nek, samen met symptomen als constipatie, depressie en bij kinderen ontwikkelingsproblemen.
"Volwassenen mogen niet meer dan 1100 microgram (mcg) jodium per dag consumeren, omdat dit braken, maagzuur en andere schadelijke bijwerkingen kan veroorzaken", waarschuwt Romito. "De meeste mensen kunnen een kleine hoeveelheid zeewier eten zonder bijwerkingen, maar consumeer niet meer dan één portie per dag ."
Sea Kelp, oftewel zeewier, staat bekend om zijn hoge concentratie aan mineralen, antioxidanten en vitaminen. Het ondersteunt het natuurlijke herstelvermogen van de huid en helpt bij het behouden van hydratatie.
De meeste mensen denken dat kelp een specifiek wier is. De letterlijke betekenis van kelp is wier en daar zijn heel veel varianten van. Wier, ook wel zeewier genoemd is een benaming die gegeven is aan rood, bruin en groenwier. (Zee)wieren behoren tot de algen, deze wieren en andere algen vallen in de groep Eukaryoten.
Aanbevolen dosering: 1 - 2 theelepels per dag. Ingrediënten: Biologische Kelp poeder.
De raad geeft geen aanbeveling voor de minimumconsumptie van eieren. Over het verband tussen de consumptie van eieren en het effect op de gezondheid bestaan er nog wat onduidelijkheden. Voorlopig is de conclusie dat maximaal 7 eitjes per week geen ongunstige effecten hebben op de gezondheid.
Daarnaast kunnen de van nature hoge jodiumgehaltes in sommige soorten bruin zeewier bijzonder schadelijk zijn voor foetussen en jonge kinderen. Daarom zouden zwangere vrouwen, vrouwen die borstvoeding geven en kinderen geen zeewier moeten eten.