Een Joodse en een Palestijnse staatDe VN-Veiligheidsraad was niet bereid het verdelingsplan met geweld af te dwingen. Een burgeroorlog en, na de Israëlische onafhankelijkheidsverklaring in 1948, een regionale oorlog waren het gevolg.
In november 1947 besliste de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een einde te stellen aan het na WO I aan Groot-Brittannië toevertrouwde mandaat over Palestina en dat land (27.000 km²) te verdelen in twee onafhankelijke staten, een joodse en een Arabische, de eerste 14.500 km² groot, de tweede 12.500 km².
Bij het einde van het Britse mandaat in 1948 brak een oorlog uit. Bij de wapenstilstand van 1949 was Palestina verdeeld tussen de nieuw gestichte staat Israël, Transjordanië en Egypte. In 1994 kwam er Palestijns zelfbestuur, tegenwoordig bekend onder de naam Staat Palestina.
In de oudheid werd Palestina bewoond door Semitische volkeren, waarvan de eerste van Kanaänitische oorsprong waren. Volgens de overlevering kwam Abraham, de gemeenschappelijke stamvader van joden en Arabieren, uit Ur naar Kanaän.
Bij de wapenstilstand van 1949 besloeg de nieuwe staat Israël 77% van het grondgebied van het voormalige mandaatgebied Palestina. Transjordanië hield 22% van het gebied bezet (de Westelijke Jordaanoever inclusief Oost-Jeruzalem) en annexeerde dit in 1950, waarbij de naam Transjordanië gewijzigd werd in Jordanië.
Maar Fawzi al-Qawuqji, de leider van het Arabische Bevrijdingsleger dat in 1948 in Palestina vocht, gaf zijn troepen opdracht om Palestijnen te stoppen met het verlaten van hun steden en dorpen, indien nodig met geweld. De Palestijnen verkochten hun land niet aan de zionisten en de Arabieren vroegen de Palestijnen niet om te vertrekken.
Andere opties waren Palestina of Zion. Uiteindelijk werd toch de Bijbelse naam Israël gekozen. Sommige mensen vinden dat het gebied waar Israël ligt eigenlijk Palestina heet. Ook wordt Israël door joden en christenen soms het Beloofde Land of het Heilige Land genoemd.
Zij stammen af van Arabieren die de afgelopen eeuwen in de landstreek Palestina zijn gaan wonen, vooral vanaf de negentiende eeuw. Tot de twintigste eeuw hadden de Arabieren in Palestina geen vastomlijnde nationale identiteit: natiestaten bestonden destijds immers nog niet in het Midden-Oosten.
De gevechten begonnen met aanvallen door onregelmatige groepen Palestijnse Arabieren die verbonden waren aan lokale eenheden van het Arabische Bevrijdingsleger, dat bestond uit vrijwilligers uit Palestina en naburige Arabische landen . Deze groepen lanceerden hun aanvallen op Joodse steden, nederzettingen en strijdkrachten.
Op 15 mei 1948 liep het Britse mandaat voor Palestina af. In anticipatie hierop riep het Jewish Agency een dag eerder de staat Israël uit.
In 1947 droeg het Verenigd Koninkrijk het Palestijnse probleem over aan de VN . Lees meer. Na het bekijken van alternatieven stelde de VN voor om het mandaat te beëindigen en Palestina te verdelen in twee onafhankelijke staten, een Palestijnse Arabische en een Joodse, met Jeruzalem geïnternationaliseerd (Resolutie 181 (II) van 1947).
Het noordelijke deel, dat tien van de twaalf stammen omvatte, nam de naam "Israël" mee, maar werd ook wel het "Tienstammenrijk" of "Efraïm" genoemd, naar de meest dominante stam. Het rijk hield stand tot 722 v. Chr.. Het zuidelijke deel na de splitsing werd het koninkrijk Juda genoemd.
Nadat het Ottomaanse Rijk de Eerste Wereldoorlog had verloren, kregen de Britten een mandaat om Palestina te besturen. De Britten beloofden het Joodse volk een land in de Balfour-verklaring en beloofden de Palestijnen ook onafhankelijkheid. Israël verklaarde de onafhankelijkheid in 1948 nadat de Britten het mandaat aan de VN hadden overgedragen.
Het Palestijnse volk of de Palestijnen is de inheemse bevolking van de regio Palestina in de Levant. Dat gebied had geen eenduidige geografische grenzen, maar kwam grotendeels overeen met de later gevormde Palestijnse gebieden, het gebied van het huidige Israël en Jordanië.
In het Bijbelboek "II Samuel" wordt beschreven hoe David door verovering een koninkrijk creëert in Palestina. Zijn zoon Salomo zou zelfs geregeerd hebben over een rijk dat zich uitstrekte van de Eufraat tot de grenzen van Egypte. Beide vorsten zouden 'veertig jaar' hebben geregeerd.
In 1918, na het einde van de Eerste Wereldoorlog, kreeg het Verenigde Koninkrijk van de Volkerenbond het gebied Israël/Palestina toegewezen. Dit resulteerde in het Brits mandaatgebied van Palestina. In 1948 kwamen grote gedeelten van dit mandaatgebied in handen van de net opgerichte onafhankelijke Staat Israël.
Israël won zijn onafhankelijkheidsoorlog door superieure organisatie en voorbereiding en door wapenstilstanden te gebruiken om zijn kracht terug te winnen . De oorlog zou echter na 1948 doorgaan.
De Britten, die tot mei 1948 een koloniaal mandaatgebied over Palestina hadden, waren tegen zowel de oprichting van een Joodse staat als een Arabische staat in Palestina en tegen onbeperkte immigratie van Joodse vluchtelingen naar de regio.
Arabisch-Israëlische oorlogen, militaire conflicten tussen verschillende Arabische strijdkrachten en Israël, met name in 1948-49, 1956, 1967, 1973, 1982, 2006 en 2023-heden .
Tot dusver hebben, inclusief Vaticaanstad, 137 landen in de wereld Palestina als staat erkend. Nederland stemde op 29 november 2016 met vijf stemmen verschil (71 om 76) tegen de erkenning.
De Bijbelse aartsvader Abraham wordt door joden, christenen en moslims vereerd om zijn geloof in God. Hij is de 'vader van vele volkeren'. Hij is de stamvader van de Israëlieten en de Ismaëlieten. Isaak, de zoon die zijn vrouw Sara hem schonk, was de drager van het 'altijddurende verbond' dat JHWH met Abraham sloot.
Het is een centraal onderdeel van de Joodse religie, de geschiedenis en het ethos. De nieuwe Palestijnen (zoals de PLO, Fatah en Hamas) hebben de historische Yishmael - de andere zoon van Abraham (die hij wegstuurde!) - als hun historische vaderfiguur genomen. Sara B. God beloofde de nakomelingen van Abraham het 'Beloofde Land'.
In 1946 stond Palestina onder het bewind van het Verenigd Koninkrijk. Dat had aan het einde van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) het Ottomaanse Rijk – dat heeft bestaan van 1299 tot uiteindelijk 1922 – verslagen. De Ottomanen hadden het gebied ruim 400 jaar eerder veroverd op de van oorsprong Egyptische Mammelukken.
De oude Israëlieten worden beschouwd als nakomelingen van de oorspronkelijke Kanaänitische bevolking die lange tijd woonden in de zuidelijke Levant, Syrië, het oude Israël en de Transjordaanse regio.
Het land heeft geen grondwet omdat de ultraorthodoxe groep stelt dat de wetten van God de grondwet vormen. In de basiswetten is alleen opgenomen dat Israël een democratisch land is.