De bondgenoten en maarschalken van Napoleon Bonaparte keerden zich tegen hem aan het einde van zijn heerschappij (met name in 1813-1814) vanwege een combinatie van uitputting door decennialange oorlogen, verlies van vertrouwen in zijn leiderschap, en de wil om Frankrijk te behoeden voor totale verwoesting. Het "verraad" was minder een persoonlijke daad dan een strategische beslissing, ingegeven door de overtuiging dat Napoleon niet langer de belangen van Frankrijk of Europa diende.
De meeste historici beweren dat Napoleons maarschalken hem verraadden omdat ze de bijna twintig jaar durende oorlog beu waren, omdat ze Parijs niet verwoest wilden zien en omdat ze dachten dat ze Frankrijk voor verdere verwoesting konden behoeden door Napoleon te dwingen afstand te doen van zijn troon.
Spanje was een bondgenoot van Napoleons Eerste Franse Keizerrijk; de nederlaag in de Slag bij Trafalgar in oktober 1805, die de Spaanse marine had gedecimeerd , had echter de reden voor een bondgenootschap met Frankrijk weggenomen. Manuel Godoy, de favoriet van koning Karel IV van Spanje, begon naar een uitweg te zoeken.
Maria Walewska (Brodne bij Łowicz, 7 december 1786 – Parijs, 11 december 1817) was een Poolse gravin en een minnares van keizer Napoleon Bonaparte. In haar laatste jaren trouwde ze met graaf Philippe Antoine d'Ornano, een invloedrijke napoleontische officier.
Omdat hij cruciaal was bij het redden van Frankrijk van buitenlandse bezetting en het veiligstellen van het voortbestaan van de republiek. Direct na de Franse Revolutie vielen de andere Europese mogendheden (voornamelijk Pruisen, Engeland en de Oostenrijkers) Frankrijk binnen in een poging de monarchie te herstellen.
Twee echtgenotes, twee keizerinnen en drie grote liefdes. Maar ook 60 relaties en ontelbare escapades vormden een belangrijk onderdeel in het roemruchte leven van Napoleon Bonaparte.
Hoewel de meeste mensen alleen zijn eerste vrouw Joséphine kennen, was Napoleon I van Frankrijk tweemaal getrouwd. Napoleon en Joséphine trouwden op 9 maart 1796. Hun huwelijk stond onder druk, vanwege Napoleons vele reizen en hun onvermogen om kinderen te krijgen.
Hoewel Josephine financieel profiteerde van de overwinningen van haar man op het slagveld, zorgden de lange periodes van scheiding voor onmiddellijke spanningen in hun relatie. Zowel zij als Napoleon hadden buitenechtelijke relaties, en Napoleon had in 1810 al minstens twee kinderen buiten het huwelijk.
Een van de bekendste echtparen uit de geschiedenis was Napoleon Bonaparte en Joséphine de Beauharnais. Hun relatie werd een inspiratiebron voor vele boeken en films en ook in de recente film Napoleon (2023) speelt het huwelijk een grote rol.
Beeld: Napoleon doet Marie-Louise van Oostenrijk een huwelijksaanzoek. Zij wordt zijn tweede vrouw. Twee echtgenotes en zestig minnaressen is de vermoedelijke eindbalans. Toch heeft het lang geduurd voor hij er aan begon.
In een privébrief aan zijn broer Jérôme, gedateerd 6 maart 1808, schreef Napoleon echter het volgende: "Ik heb me voorgenomen de Joden te hervormen, maar ik heb niet geprobeerd er meer in mijn rijk op te nemen. Integendeel, ik heb alles vermeden wat ook maar enige achting zou kunnen tonen voor de meest verachtelijke mensen."
De kern van de zaak is dat de Fransen in de revolutionaire periode Groot-Brittannië zeer waardeerden. De Britse heersende klasse voelde zich echter enorm bedreigd door de Franse Revolutie en de manier waarop Napoleon de continentale aristocratieën en monarchieën omverwierp . Ze investeerden fors in Napoleons nederlaag.
Napoleon zag Nederland als een perfecte bufferstaat in de strijd tegen Engeland. Hij kwam dan ook de fortificaties, havens en troepen in Nederland inspecteren. Naast de kustverdediging inspecteerde hij in Muiden en Naarden ook de Stelling van Amsterdam. Op veel plekken werd de Franse keizer feestelijk ontvangen.
Murat wilde onafhankelijker zijn van Napoleon en na de mislukking van de Duitse campagne in 1813 was hij ervan overtuigd dat Napoleons rijk ten einde was. Hij probeerde vervolgens met Oostenrijk te onderhandelen over een aparte vredesregeling voor zijn koninkrijk. Veel van de trouwe aanhangers van de keizer zouden hem dit verraad nooit vergeven.
Hij werd in de Slag bij Waterloo verslagen en keerde weer naar Parijs. Hij abdiceerde opnieuw, gaf zich over aan de Britten en werd naar Sint-Helena verbannen. Volgens een autopsie stierf hij er aan maagkanker.
Napoleon werd na het 'Schrikbewind' gearresteerd wegens verraad . In de beginfase van de Franse Revolutie had Napoleon banden met de Jacobijnen, een politieke groepering die in 1793 en 1794 een gewelddadig 'Schrikbewind' voerde tegen vermeende tegenstanders – een actie die meer door opportunisme dan door ideologie werd ingegeven.
Hippolyte Charles (6 juli 1773 – 8 maart 1837) was een officier in het Franse leger die vooral bekend stond als de minnaar van Joséphine Bonaparte kort na haar huwelijk met Napoleon Bonaparte.
Napoleon leed aan verschillende kwalen, waaronder hevige aambeien en maagklachten, en zijn doodsoorzaak wordt toegeschreven aan maagkanker, hoewel er ook een theorie over vergiftiging met arsenicum is, dat destijds als medicijn werd gebruikt, met bewijs van hoge concentraties in zijn haar. Zijn leger werd bovendien geteisterd door ziektes als tyfus tijdens de terugtocht uit Rusland.
Toen Napoleon Bonaparte en Joséphine de Beauharnais elkaar tijdens een diner in 1795 ontmoetten, was zij de beroemdste van de twee. Ze was van een onbeduidend provinciaaltje uit de Franse kolonie Martinique opgeklommen tot een stralende societydame. Op dat moment was ze de minnares van een generaal.
In 1809 scheidde Napoleon van zijn geliefde Josephine omdat zij geen erfgenaam kon baren. Enkele maanden later trouwde de toen al 40-jarige Napoleon met de 18-jarige Marie Louise van Oostenrijk.
Ondanks haar woede stemde Josephine in met de scheiding , zodat de keizer kon hertrouwen in de hoop een erfgenaam te krijgen . Naast de wens naar een erfgenaam zocht Napoleon ook bevestiging en legitimering van zijn rijk door te trouwen met een lid van een van de belangrijkste koninklijke families van Europa.
Joséphine stierf op 29 mei 1814 in Rueil-Malmaison aan een longontsteking , kort nadat ze met keizer Alexander I van Rusland door de tuinen van Malmaison had gewandeld, waar ze naar verluidt Napoleon smeekte om zich bij hem in ballingschap te mogen voegen. Ze werd begraven in de nabijgelegen kerk van Saint Pierre-Saint Paul in Rueil. Haar dochter Hortense ligt vlakbij haar begraven.
In 1832 bezocht Marie-Louise de stervende hertog van Reichstadt in Wenen. In februari 1834 sloot ze een tweede morganatisch huwelijk met Charles René, graaf van Bombelles (1784-1856). Ze stierf in Parma en werd begraven in de kapucijnenkerk in Wenen .
Napoleons genialiteit lag niet in het revolutioneren van de oorlogsvoering zelf, maar in het verfijnen van bestaande middelen . Hij stelde geen drastische tactische veranderingen voor en vond geen nieuwe oorlogsvoeringmethode uit, maar blonk uit in de tactische aansturing van de legers van de late achttiende en vroege negentiende eeuw.
Napoleon maakte drie kostbare fouten die bijdroegen aan de val van zijn rijk: 1) Zijn blokkade van de handel met Groot-Brittannië door het Continentale Stelsel was niet effectief en verzwakte de Europese economieën onder Frans bewind zelfs meer dan die onder Brits bewind; 2) De invasie van Spanje als reactie op hun verzet tegen de blokkade wekte de woede van de Spanjaarden op...