Mensen worden om praktische, emotionele of milieutechnische redenen boven de grond begraven, zoals in mausoleums, grafkelders of urnenmuren. Belangrijke redenen zijn een hoge grondwaterstand (voorkomen van een nat graf), rotsachtige grond, gebrek aan ruimte, of de wens om de kist droog te houden. Assieraden-shop +3
Volgens een onderzoek onder Nederlandse nabestaanden door de gemeente Zwolle in 2006, vinden burgers bovengronds begraven vooral interessant omdat water (zoals grondwater en regen) niet bij de kist kan komen.
Bovengrondse begrafenissen zijn een populaire optie in regio's met zanderige, zachte grond die gevoelig zijn voor overstromingen . New Orleans is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Omdat de stad onder zeeniveau ligt en vatbaar is voor orkanen en hevige overstromingen, wordt er vaak voor een bovengrondse begrafenis gekozen.
In Nederland komt het bovengronds begraven slechts incidenteel voor. In o.a. Haarlem, de Heilig Landstichting, Zwolle en Valkenburg liggen begraafplaatsen met wandgraven. Maar ook in de rest van Nederland worden overledenen soms begraven in particuliere mausolea, kleine grafhuisjes. Het blijven echter uitzonderingen.
U mag een overledene niet eerder dan 36 uur na overlijden laten begraven of cremeren. En niet later dan 6 werkdagen na overlijden. Het weekend en feestdagen zijn geen werkdagen. Na de crematie moet het crematorium de as van de overledene 1 maand bewaren.
Na maanden tot jaren blijft uiteindelijk alleen het skelet over. De snelheid van dit proces hangt sterk af van de omstandigheden: in een vochtige, zure bodem kan bot sneller oplossen, terwijl in droge gebieden botten tientallen jaren intact blijven.
Het raam openen na overlijden is een oude traditie die voortkomt uit het volksgeloof om de ziel (of geest) van de overledene de weg naar buiten te laten vinden, zodat deze niet blijft 'hangen', en om te helpen bij de overgang naar het hiernamaals; praktisch gezien kan het ook helpen bij ventilatie of koeling van de ruimte, hoewel dit tegenwoordig minder relevant is door moderne technieken zoals koeling of thanatopraxie.
Galerijgraven, grafmuren, grafhuisjes, het zijn allemaal vormen van bovengrondse graven.
Een overledene mag niet eerder dan 36 uur na overlijden begraven worden. Dit heeft er onder andere mee te maken dat de mogelijkheid tot strafrechtelijk onderzoek voor de politie open moet blijven. Dit wordt alleen gedaan als er vragen zijn over de doodsoorzaak van de overledene.
Mooie laatste woorden zijn vaak gericht op liefde, herinnering en dankbaarheid, zoals "Wat in ons hart zit, kan de dood niet verliezen," "Dankbaar voor het leven dat we deelden," of "Voorgoed uit ons midden, nooit uit ons hart," waarbij eenvoudige, oprechte zinnen de diepste impact hebben om verdriet te verzachten en de overledene te eren.
Het graf. De diepte van een graf is afhankelijk van voor hoeveel personen een graf is ingericht. Bij drie personen is de diepte circa 3 meter. Het kan wat variëren, maar het is in ieder geval wettelijk verplicht dat (de bovenste) kist minimaal 65 cm onder de grond ligt.
Resomeren is een nieuwe vorm van uitvaart, waarbij het lichaam wordt opgelost in een vloeistof. Soms wordt resomeren ook wel een watercrematie of alkalische hydrolyse genoemd. Dat komt doordat er gebruik wordt gemaakt van een alkalische stof.
Een graf in Nederland moet minimaal 10 jaar blijven liggen vanwege de wettelijke grafrust, waarna het geruimd mag worden, maar de looptijd hangt af van het soort graf: algemene graven gaan vaak 10-15 jaar mee en zijn niet verlengbaar, terwijl particuliere graven (eigen graven) voor 20, 30, 50 jaar of langer worden uitgegeven en verlengd kunnen worden zolang de grafrechten worden betaald.
Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat stervenden nog kunnen horen, omdat hun hersenen nog reageren op geluiden, maar het is onzeker of ze het begrijpen. Veel rouwenden ervaren na de dood contact met de overledene (stemmen horen, tekenen zien), wat vaak als troostend wordt ervaren en een normaal onderdeel van rouw is. Verschillende religieuze en spirituele tradities hebben hierover uiteenlopende opvattingen, maar de meeste benadrukken dat de overledene niet kan horen of reageren zoals tijdens het leven.
Een gebalsemd lichaam voor begrafenisdoeleinden kan een dag tot een week goed blijven. De duur is afhankelijk van de gebruikte chemicaliën, sterkte en methoden, evenals de omgevingstemperatuur en vochtigheid.
Moslims geloven dat de aarde rond de overledene vrij moet zijn, zodat die op kan staan op de Dag des Oordeels. Een kist is dus uit den boze.
Sommige wetenschappers beweren dat de hersenen mogelijk nog korte tijd na iemands dood actief blijven , misschien wel 7 minuten of langer. Ze weten niet precies wat er in die tijd gebeurt, of het een soort droom is, het zien van herinneringen, of iets anders. Maar als het herinneringen zijn, dan maak je zeker deel uit van die 7 minuten, of hopelijk langer.
Gemiddeld duurt het een jaar of 7 voordat een overledene een skelet, dus alleen maar botten, is. Daarom schrijft de wet voor dat iemand die begraven wordt, minstens 10 jaar begraven moet blijven. Dan is een overledene in bijna alle gevallen helemaal een skelet.
De periode direct na het overlijden kan verrassend levendig zijn. Gedurende de eerste minuten na het overlijden kunnen hersencellen nog functioneren. Het hart kan blijven kloppen zonder bloedtoevoer. Een gezonde lever blijft alcohol afbreken.
Hoelang de overledene thuis opgebaard mag blijven hangt af van de dag van overlijden. In de Wet op de lijkbezorging (Wlb) staat namelijk dat een overledene niet eerder dan 36 uur na overlijden begraven of gecremeerd mag worden en niet later dan zes werkdagen na het overlijden.
Bij crematie worden niet alle lichaamsdelen vernietigd. Alleen het zachte weefsel wordt verteerd, waardoor botten en delen van de tanden overblijven. Deze botten worden vermalen tot een fijn poeder, dat de gecremeerde resten vormt.
Bij begraven of cremeren denk je ook al snel aan een kist. Het is eigenlijk een beetje traditie geworden dat we na ons overlijden in een kist worden opgebaard. Toch kan het ook anders, want een kist is bij een begrafenis of crematie niet verplicht.
Laatste fase (minuten voor het overlijden).
In de laatste minuten van het leven wordt de ademhaling oppervlakkiger en kan deze helemaal stoppen . De hartslag vertraagt en stopt uiteindelijk. Het lichaam kan reflexmatige bewegingen maken, zoals kleine spiertrekkingen, maar dit zijn geen tekenen van pijn of nood.
De ademhaling duwt dan het slijm heen en weer, wat een borrelend, schurend of ruisend geluid geeft — vaak hoorbaar bij het in- en uitademen. Hoewel reutelen voor omstanders soms heftig of benauwend kan zijn, is er geen aanwijzing dat het belastend voor de stervende zelf is, het bewustzijn is vaak al verminderd.
Rusteloosheid.
De persoon kan herhaalde bewegingen maken, zoals aan het beddengoed of de kleding trekken. Dit kan gedeeltelijk worden toegeschreven aan een afname van het zuurstofgehalte en andere fysiologische veranderingen die optreden naarmate het lichaam de dood nadert .