Het onderzoek laat zien dat Methylfenidaat de meest effectieve behandeling is voor ADHD. Het middel is in Nederland in 1963 geregistreerd voor ADHD. Er is dan ook relatief veel ervaring mee in de kindergeneeskunde. De voordelen en ook de nadelen zijn goed bekend.
Het gemiddeld effect van dexamfetamine is nog net iets groter dan van methylfenidaat. Omdat dexamfetamine in België niet is gecommercialiseerd, kan het enkel als ruwe stof o.v.v. dexamfetaminesulfaat worden voorgeschreven. Er moet dan telkens een bereiding gemaakt worden in capsules.
Lisdexamfetamine is een prodrug van dexamfetamine. Het bestaat uit dexamfetamine gekoppeld aan het aminozuur L-lysine. Lisdexamfetamine zelf is inactief. Na absorptie hydrolyseren rode bloedcellen lisdexamfetamine tot het actieve dexamfetamine en inactieve L-lysine.
Onderzoek laat nog iets anders zien: in de hersenen van kinderen en jongeren met ADHD is een scheve verhouding tussen de neurotransmitters dopamine en noradrenaline. Dopamine heb je nodig om denkprocessen te plannen, doelgericht te handelen en je emotie en motivatie in goede banen te leiden.
ADHD en overprikkeling. Als je ADHD hebt, kan je moeite hebben om prikkels die op je afkomen te verwerken. Dit kunnen externe prikkels zijn maar ook interne prikkels. Externe prikkels zijn indrukken die via de zintuigen binnenkomen zoals geluiden, beelden, geuren, smaken, en lichamelijke sensaties.
De Amerikaanse Food and Drug Administration heeft een nieuw ADHD-medicijn goedgekeurd dat eind 2024 beschikbaar zal zijn: Onyda XR , het eerste vloeibare niet-stimulerende medicijn. Onyda kan worden voorgeschreven aan patiënten van zes jaar en ouder als een op zichzelf staand medicijn of voor gebruik met andere medicijnen om ADHD te behandelen.
4 april 2019 – Uit een omvangrijk onderzoek dat recentelijk is gepubliceerd in Lancet Psychiatry is gebleken dat (lisdex)amfetamine bij volwassenen met ADHD het meest effectief is en de minste bijwerkingen geeft. Daarmee staat (lisdex)amfetamine nu op de eerste plaats als medicatie voor volwassenen met ADHD.
Dextroamphetamine (INN: dexamfetamine) is een krachtig stimulerend middel voor het centrale zenuwstelsel (CZS) en een enantiomeer van amfetamine dat voornamelijk wordt voorgeschreven voor de behandeling van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) en narcolepsie.
Dexamfetamine is een geneesmiddel dat vooral wordt voorgeschreven aan kinderen en jongeren. Voor volwassenen is het gebruik van dexamfetamine minder aantrekkelijk, omdat volwassenen meer last hebben van mogelijke bijwerkingen, zoals een verhoogde bloeddruk en psychische klachten als angst en depressie.
De auteurs ontdekten dat methylfenidaat, het actieve ingrediënt in Concerta, over het algemeen het beste was voor adolescenten en kinderen met ADHD . Amfetaminen, zoals Adderall, waren over het algemeen het beste voor volwassenen met ADHD.
Bij het overwegen van Ritalin vs. Dexedrine, worden beide beschouwd als zeer effectief voor de behandeling van ADHD. Een verschil tussen de twee is dat Ritalin wordt beschouwd als een veiligere optie dan andere vergelijkbare medicijnen voor de behandeling van ADHD en slaapstoornissen zoals narcolepsie bij ouderen .
Carbamazepine kalmeert overprikkelde zenuwen in de hersenen. Vermindert verder dorst en hoeveel u moet plassen. Bij epilepsie, zenuwpijn, manie (bipolaire stoornis) en ontwenningsverschijnselen bij alcoholverslaving.
Het onderdrukt de vele prikkels die onverwerkt door het hoofd gaan. Ze bevatten methylfenidaat. Het grootste verschil zit hem in de duur van de werking: Ritalin werkt sneller en korter, Concerta werkt trager en langer. Ritalin en Concerta worden voorgeschreven door de psychiater.
Medicatie zoals methylfenidaat (Rilatine, Medikinet en Concerta) en modafinil (Provigil) kan de waakzaamheid, het zelfvertrouwen en het concentratievermogen voor enkele uren verhogen.
Ongewenste effecten die bekend zijn bij het gebruik op voorschrift van ADHD-medicatie zijn onder andere hoofdpijn, slapeloosheid, nervositeit, hartkloppingen, misselijkheid en een droge mond1. Deze ongewenste effecten komen grotendeels overeen met de ongewenste effecten bij oneigenlijk gebruik.
Strattera is geen stimulerend middel en is over het algemeen minder effectief dan Adderall , wat wel een stimulerend middel is. Sommige mensen kunnen echter betere resultaten krijgen met Strattera als ze Strattera beter kunnen verdragen.
ADHD is sterk erfelijk bepaald en komt veel voor binnen families, hierdoor is er een kans dat kinderen van ouders met ADHD zelf ook ADHD ontwikkelen', vertelt Hartman. 'Maar lang niet alle kinderen die een ouder met ADHD hebben, krijgen zelf ook ADHD en niet alle kinderen ervaren evenveel ADHD-symptomen.
Zorg dat je op tijd pauzes houdt.Probeer even te bewegen, ga naar buiten, of doe juist iets rustigs.Spreek ook met anderen af wanneer jij pauze nodig hebt. Als je vertelt wat jou helpt, kunnen anderen daar beter rekening mee houden.
Concluderend is ADHD een uitgebreid bestudeerde stoornis, met consistente, hoogwaardige data die de validiteit ervan aantonen . Kinderen en adolescenten met ADHD vertonen significante beperkingen en lopen een verhoogd risico op tekorten in sociale, emotionele en educatieve ontwikkeling.
In veel gevallen gaat ADHD samen met andere (psychiatrische) stoornissen. Enkele voorbeelden zijn: stoornissen in het autistisch spectrum (zoals PDD-NOS), agressieve gedragsstoornissen, motorische stoornissen, angst- en stemmingsstoornissen, tics, en leerproblemen.
De neurotransmitters dopamine en norepinefrine werken minder goed in het brein van iemand met ADD, omdat de hersencellen de stoffen niet goed doorgeven. Het gevolg is dat impulsen minder goed worden geremd (hyperactiviteit/impulsiviteit) en er weinig werkgeheugen beschikbaar is om je te kunnen concentreren op een taak.
Wanneer middelen zoals heroïne, alcohol en nicotine worden gebruikt, zorgt dit in de hersenen voor een flinke stoot dopamine. Dit effect heeft een verslavende werking. Ook eten kan het dopaminegehalte in het lichaam tijdelijk doen stijgen, wat kan leiden tot impulsief eetgedrag.
Wat is het? Serotonine staat bekend als hét gelukshormoon. Dit komt omdat er een sterk verband is tussen de hoeveelheid serotonine in je lichaam en je gemoedstoestand. Bij mensen die redelijk veel serotonine aanmaken hebben van nature veel zelfvertrouwen en tevredenheid over zichzelf.