Diagnose diverticulitis
Met een echografie van de onderbuik bekijkt de arts de wand van de dikke darm. Op deze manier kan hij de ernst van de ontsteking beoordelen. Bij ernstig ontstoken divertikels wordt een echografie soms aangevuld met een CT-scan.
Hoe wordt diverticulitis vastgesteld? Op basis van uw klachten, het lichamelijk onderzoek en een bloedonderzoek zal de arts een verdenking hebben op een diverticulitis. Meestal is aanvullend onderzoek nodig. Dit kan door middel van een echografie van de dikke darm, een CT-scan of coloscopie of sigmoïdoscopie.
De multidisciplinaire richtlijn hanteert dan ook een CRP-waarde van > 50 mg/l als een van de kenmerken van een acute diverticulitis.
De diagnose wordt gesteld wanneer bij buikpijnklachten onderzoeken worden uitgevoerd. Echografie kan diverticulose in het licht stellen, maar duidelijker is dit bij CT-scan of virtuele coloscopie.
Uit onderzoek van deskundige darm-echografie-specialisten blijkt dat echografie een sensitiviteit en specificiteit van >80% heeft voor de diagnose van diverticulitis .
Een opgezette buik. Een veranderd ontlastingspatroon: hevige diarree of ernstige obstipatie.Misselijkheid, soms met braken.Soms bloedverlies en slijmverlies uit de anus.
Net als bij IBD lijkt CRP de meest effectieve marker te zijn voor histologische en klinische ernst van de ziekte. Met name CRP onder 50 mg/l duidt op een acute ongecompliceerde diverticulitis (AUD), terwijl CRP hoger dan 200 mg/l een sterke indicator is van DD gecompliceerd door perforatie .
Na de behandeling van een episode van acute diverticulitis is het noodzakelijk om 4-6 weken na de behandeling van de diverticulitis een koude colonoscopie uit te voeren om de aanwezigheid van een tumor uit te sluiten (als de patiënt niet onlangs een colonoscopie heeft gehad).
Bij een verhoogde waarde van meer dan 3 mg/l is bestaat er een verhoogd risico op het ontwikkelen van hart- en vaatziekten. Een waarde boven de 10 mg/l duidt op een acute ontsteking. De uitslag van een CRP bloedtest zegt niets over waar een mogelijke ontsteking in het lichaam aanwezig is.
Rectaal contrastmiddel is mogelijk niet noodzakelijk voor de beoordeling van diverticulitis , maar kan de uitzetting van de dikke darm verbeteren, fistelkanalen ondoorzichtig maken en de nauwkeurigheid van het onderzoek vergroten.
Bij de een kan het binnen een paar dagen weg zijn, bij de ander kan het een aantal weken duren. Is er bij u sprake van een ongecompliceerde acute diverticulitis dan wordt in de meeste gevallen een conservatief beleid gevolgd. Dit houdt meestal in dat er rust aan uw darm gegeven wordt.
Sommige mensen hebben wel klachten zoals een onbekende buikpijn, buikkrampen en soms verstopping of diarree en wat slijm uit de anus. Soms geven divertikels bloed bij de ontlasting.
Bloedonderzoeken
Een professional in de gezondheidszorg zal een bloedmonster van u nemen en het monster naar een laboratorium sturen. Artsen kunnen bloedtesten gebruiken om te controleren op tekenen van diverticulitis of de complicaties ervan .
Divertikels kunnen gaan ontsteken als ontlasting in de uitstulping blijft hangen; dit wordt diverticulitis genoemd. Eigenlijk ontstaat de ontsteking om het divertikel heen. Dit is de reactie van het lichaam om te voorkomen dat een divertikel door de ontsteking 'open barst'.
Vaak heb je moeite met het goed kunnen verteren van je voedsel, ervaar je dat je voedsel blijft hangen in je keel of heb je buikpijn/maagpijn. Ook energiegebrek/ vermoeidheid kun je ervaren.
Divertikels geven meestal geen klachten. Klachten die wel kunnen optreden zijn vage buikpijn, buikkrampen, obstipatie en/of diarree. De klachten ontstaan vaak pas wanneer de divertikels gaan ontsteken.
DISCUSSIE: Hoewel diverticulitis na een colonoscopie een zeldzame bevinding is, is het belangrijk om het te beschouwen als een complicatie bij patiënten met symptomen na een colonoscopie . Mogelijke oorzaken van diverticulitis na een colonoscopie zijn barotrauma, meerdere pogingen tot intubatie en directe druk van de scoop.
Koorts (> 38 oC) en een verhoogd CRP (> 20 mg/l) kunnen de diagnose ondersteunen. Er is sprake van een sterk vermoeden van een gecompliceerde diverticulitis indien daarnaast een of meer van de volgende alarmsignalen aanwezig zijn: tekenen van peritoneale prikkeling (vooral défense musculaire);
Diverticulose (de aanwezigheid van uitstulpingen aan de buitenkant van de dikke darm) kan gepaard gaan met constipatie, diarree of rectale bloedingen, terwijl diverticulitis (ontsteking van de uitstulpingen) zich meestal uit in pijn aan de linkerkant van de buik, koorts en een verhoogd aantal witte bloedcellen .
Patiënten met linkszijdige diverticulitis vertonen daarentegen een ernstiger ziektebeeld en slechtere laboratoriumresultaten, zoals hogere waarden van C-reactief proteïne en creatinine , en lagere waarden van hemoglobine en albumine.
Wel kan CRP worden gebruikt om inflammatoire darmziekten uit te sluiten. Daarvoor kan een waarde van maximaal 0,5 milligram per liter bloed worden aangehouden [8]. Bij een dergelijk lage CRP-waarde kan ervan worden uitgegaan dat er geen ontstekingsprocessen actief zijn in het lichaam en dus ook niet in de darmen.
Tekenen en symptomen van diverticulitis De meest voorkomende tekenen van diverticulitis zijn: Buikpijn • Koorts, koude rillingen of warm en koud zweet . Veel gevallen van diverticulitis vereisen geen ziekenhuisopname. Ze kunnen thuis worden behandeld en zouden binnen een paar dagen moeten verbeteren.
Diverticulitis gaat meestal vanzelf over. Hoe lang diverticulitis duurt, is moeilijk te zeggen. Bij de een kan het in een week weg zijn, bij de ander kan het een aantal weken duren. Soms onderzoekt de huisarts uw bloed om te bepalen of u een ontsteking heeft.
Darmproblemen bij volwassenen kunnen zijn: Veelvoorkomende problemen zoals constipatie en moeite met het legen van de darmen, fecale incontinentie, aandrang tot ontlasting en diarree . Divertuculaire ziekte. Prikkelbare darmsyndroom.