Het is geen chemische reactie: goud lost gewoon op in vloeibaar kwik. Dit werd vroeger gebruikt om goud uit ertsen te winnen. Het kwik werd daarna door destillatie terug gewonnen. Goud scheiden van andere metalen.
Op laboratoria wordt kwik regelmatig gebruikt voor hogetemperatuurthermometers, diffusiepompen en andere laboratoriuminstrumenten. Omdat kwik makkelijk verbindingen (amalgamen) vormt met goud, wordt het toegepast om goud te isoleren uit gouderts. Hierdoor raakten de omgevingen van oude mijnen verontreinigd met kwik.
Kwik en goud hebben iets met elkaar. Wanneer ze gecombineerd worden, trekken ze elkaar aan en binden ze elkaar in een proces dat amalgamatie wordt genoemd . Toen goudzoekende mensen dit ontdekten, werd het een handige manier om vrijgekomen gouddeeltjes van het zand en andere ongewenste deeltjes te scheiden.
Goud lost op in koningswater en met het vermengen van de juiste verhoudingen van zoutzuur en salpeterzuur kan men d.m.v. het koningswater het gehalte van een bepaald gouden voorwerp bepalen. Het koningswater wordt naar verluid al duizenden (Egyptenaren en Romeinen) jaren gebruikt om echt goud van nep te onderscheiden.
Voor het winnen van één kilo goud gebruiken ze ongeveer één kilo kwik, en dat dagelijks. Op deze manier komt er veel kwikrijk water in de bodem en het grondwater.Het belandt uiteindelijk in het Brokopondomeer en kan tot gevaarlijke concentraties in de voedselketen accumuleren.
Veel van het goud wordt gewonnen door informele kleinschalige gouddelvers. Hoewel deze informele sector verantwoordelijk is voor het grootste deel van het goud dat in Suriname wordt geproduceerd, is het al tientallen jaren van enorme ergernis voor beleidsformulering voor de natuurlijke hulpbronnen.
Bij langdurige blootstelling kan kwik zich opstapelen in de hersenen en het centrale zenuwstelsel aantasten. Verder kan bij opname van kwik in het lichaam klachten als vermoeidheid, gebrek aan eetlust en maag- en darmklachten optreden. Daarnaast kan kwik de nieren aantasten.
Het meest bruikbare en belangrijkste vehikel voor het oplossen van goud is koningswater , dat bestaat uit twee delen zoutzuur en één deel salpeterzuur (aquafortis).
Koningswater of aqua regia is de triviale naam voor het 3:1-mengsel van geconcentreerd zoutzuur en geconcentreerd salpeterzuur. Het wordt zo genoemd omdat goud, de koning der metalen, en ook andere edelmetalen erin oplossen.
In china wordt het meeste goud gevonden, gevolgd door Rusland, Australië en de Verenigde Straten. In het werelddeel Afrika kun je ook veel goud vinden, en dan voornamelijk in Ghana en Zuid-Afrika. In deze landen zul je dan ook meerdere goudmijnen voor het goud winnen tegenkomen. In Europa is er ook goud te vinden.
Om de goudwinning uit hydraulische mijnbouw te verbeteren , werden honderden ponden vloeibaar kwik (meerdere 76-lb flessen) toegevoegd aan riffles en troggen in een typische sluis. De hoge dichtheid van kwik liet goud en goud-kwik amalgaam zinken terwijl zand en grind over het kwik en door de sluis stroomden.
In de jaren 60 slaagden Amerikaanse wetenschappers erin om een iets grotere hoeveelheid goud te produceren. Ze verhitten het natuurlijke isotopenmengsel van kwik en isoleerden de isotoop Hg-196 in een gascentrifuge. Hetzelfde systeem wordt gebruikt om de uraniumisotoop U-235 te verrijken. Als dit materiaal wordt blootgesteld aan thermische neutronen, ontstaat er goud .
Misvattingen over goud en roest
In werkelijkheid kan goud niet roesten. Goud is een edelmetaal met een zeer lage reactiviteit, waardoor het niet oxideert of corrodeert in contact met zuurstof en vocht. Gouden juwelen behouden hun pracht en glans, zelfs na transparant dragen.
Kwik heeft een unieke elektronenconfiguratie die sterk bestand is tegen het verwijderen van een elektron , waardoor het zich op een vergelijkbare manier gedraagt als edelgaselementen. Als gevolg hiervan vormt kwik zwakke bindingen en is het vloeibaar bij kamertemperatuur. Kwik lost op om amalgamen te vormen met goud, zink en vele andere metalen.
Gesteente werd vermalen en met kwik intensief vermengd. Daarmee konden de fijnste gouddeeltjes opgenomen worden. Door uitpersen in een zeemleren doek (kwik gaat daar doorheen) bleef een brei over van goud-amalgaam.Het amalgaam werd verhit, zodat het kwik verdampte met achterblijven van het goud.
Breng met de druppelaar wat witte azijn aan op het oppervlakte en kijk of de kleur verandert. Als de druppels de kleur van het metaal veranderen, is het geen puur goud.
Goud is bestand tegen zout water, maar zout water kan legeringen van goud aantasten en kan leiden tot krassen en slijtage aan gouden sieraden.
Uit een onderzoek is gebleken dat een ring van 14 karaat witgoud volledig uit elkaar valt als deze 36 uur lang in een gewone bleekoplossing wordt gelegd !
Toen ze kleine hoeveelheden zuur en een oxidant aan hun azijnzuur toevoegden, werkte het systeem binnen enkele seconden. "We waren verrast hoe snel het werkte," zei Foley. "Bovendien is het selectief voor goud. Het lost goud op uit elektronisch afval en laat alle andere materialen achter ."
Oplossend goud
Het zoutzuur wordt vervolgens gebruikt om te reageren met de goudionen om tetrachloroauraat(III)-anionen te vormen . De goudionen kunnen vervolgens uit de oplossing worden verwijderd, wat de oxidatie van goud verder mogelijk maakt. Het goud wordt vervolgens opgelost om chlorogoudzuur te vormen.
Hij liet het in de beker vallen die zwavelzuur bevatte. Wat zal er gebeuren? Goud zal volledig oplossen in het zwavelzuur . Er zullen kleine gaatjes in de munt komen.
De grootste goudklomp ooit werd gevonden op 5 februari 1869 bij het plaatsje Dunolly in het zuiden van Australië. Daar ontdekten de mijnwerkers John Deason en Richard Oates per toeval een enorme goudklomp op een heuvel, op amper 2 à 3 centimeter diepte.
Na het inademen van veel kwik kan je binnen enkele uren last krijgen van hoesten, rillingen, koorts, hoofdpijn en kortademigheid. Je kan ook last hebben van een metaalsmaak, maagdarmklachten zoals misselijkheid, braken en diarree, speekselvloed en een gevoel van zwakte.
Behandeling voor blootstelling aan organisch kwik bestaat meestal uit medicijnen die chelatoren worden genoemd . Deze verwijderen kwik uit het bloed en verplaatsen het weg van de hersenen en nieren. Vaak moeten deze medicijnen weken tot maanden worden gebruikt.
Gooi een defecte lamp niet weg met het huisvuil. Ze moeten behandeld worden als “klein gevaarlijk afval”. Breng defecte lampen daarom naar de winkel (http://www.recupel.be/) of het containerpark zodat vermeden wordt dat er kwik in het milieu terechtkomt. Was je handen na de schoonmaakactie met water en zeep.