Ja.Mensen die naar het buitenland gaan en in contact kunnen komen met dieren die rabiës kunnen hebben, komen in aanmerking voor vaccinatie. Deze preventieve vaccinatie bestaat uit 2 prikken (op dag 0 en 7).
In Nederland komt hondsdolheid alleen voor bij vleermuizen. Mensen die in contact kunnen komen met vleermuizen wordt aangeraden zich te laten vaccineren tegen rabiës. Dit geldt voor mensen die werken bij de dierenambulance, boswachters, schoorsteenvegers en dakdekkers.
Ongeveer 95% van de mensen die 3 doses van het rabiësvaccin krijgen, zijn enigszins beschermd tegen rabiës. Hoe lang de bescherming duurt, kan verschillen, maar duurt meestal ten minste 1 of 2 jaar. Mensen met een aanhoudend risico op rabiës hebben mogelijk 1 of meer boosterdoses van het rabiësvaccin nodig om ervoor te zorgen dat ze beschermd blijven .
De kans dat je hondsdolheid in Nederland en West-Europa op loopt is klein. Daar dragen alleen sommige vleermuizen het virus bij zich. Besmettingen vinden vaak buiten Europa plaats, meestal door een krab of beet van een hond, kat of aap. Klachten treden meestal 20 tot 90 dagen na de infectie op.
Bang voor drinken door Rabiës
Om deze reden mijden ze water. De klassieke verschijnselen als agressie en watervrees uiten zich bij elk dier anders. Een dier met hondsdolheid kan door het virus in coma raken en uiteindelijk komen te overlijden.
Als de vaccinatie tegen hondsdolheid wordt overgeslagen, loopt het dier het risico op een hondsdolheidsinfectie als er een bevestigde of vermoedelijke blootstelling plaatsvindt .
De 1e injectie krijgt u zo snel mogelijk.De volgende 3 krijgt u in de 4 weken daarna. Loopt u veel risico, bijvoorbeeld omdat u een diepe wond heeft? Dan krijgt u ook een antiserum: menselijk anti-rabiës-immuunglobuline (MARIG of ERIG).
Tegenwoordig komen meer dan 90% van de gevallen van hondsdolheid voor bij wilde dieren. Overdracht van hondsdolheid van kat op mens is zeldzaam . De laatste bevestigde overdracht van hondsdolheid van kat op mens vond tientallen jaren geleden plaats.
Eekhoorns, muizen en andere kleine knaagdieren blijken slechts zeer zelden hondsdolheid te hebben en zijn nooit bekend om hondsdolheid over te dragen op mensen of andere dieren. Over het algemeen wordt na blootstelling geen behandeling aanbevolen na een beet van een van deze dieren, tenzij het ongewoon agressief is of duidelijk ziek lijkt.
Is een mens of dier besmet met rabiës en zijn er al ziekteverschijnselen? Dan is genezing niet meer mogelijk. Het mens of het dier komt te overlijden.
Hoe lang is de rabiësvaccinatie geldig? Een vaccinatieserie geeft een levenslange basisbescherming. Voor sommige beroepen, zoals bijvoorbeeld mensen die met vleermuizen werken, is na een aantal jaar opnieuw bloedonderzoek en vaccinatie nodig. Na een beet of krab van een dier zijn ook vaak aanvullende vaccinaties nodig.
Meer gedetailleerde informatie over het vaccin vindt u op pagina 3. Het goede nieuws is dat als de post-expositiebehandeling correct en op tijd wordt gegeven, het 100% effectief is in het voorkomen van hondsdolheid.
Vaccinatie tegen hondsdolheid vóór blootstelling (ook wel pre-expositieprofylaxe of PrEP genoemd) is een belangrijk onderdeel van deze bescherming , evenals een controle op de antilichaamtiter voor hondsdolheid, indien aanbevolen.
Als u denkt dat u rabiës heeft
Als u eenmaal klachten krijgt, kunt u niet meer behandeld worden. Daarom is het erg belangrijk om direct te handelen als u gebeten of gekrabd wordt door een dier. Maak de wond schoon met een borsteltje, water en zeep.
Ja, dat kan.De kans is wel veel kleiner, maar neem geen enkel risico.
Hondsdolheid is een virusinfectie van de hersenen die als ze eenmaal is uitgebroken, dat wil zeggen als de patiënt eenmaal symptomen van infectie vertoont, vrijwel altijd dodelijk afloopt. Er zijn wereldwijd in de medische literatuur slechts 6 mensen bij wie genezing optrad.
In een willekeurig jaar was het percentage positiviteit van hondsdolheid bij knaagdieren en haasachtigen <2,5% , en de trend van percentage positiviteit van 2011 tot 2020 was stabiel. Het percentage positiviteit bij de bosmarmot en de Noord-Amerikaanse bever (Castor canadensis) was significant hoger dan bij de rest van de knaagdieren en haasachtigen.
Over het algemeen leiden de neurologische, respiratoire of cardiovasculaire complicaties tot de dood. Klinische rabiës leidt vrijwel altijd tot de dood. Voor zover bekend zijn er 13 personen beschreven met klinische verschijnselen passend bij rabiësinfectie die de ziekte overleefd hebben [De Souza 2014].
Pogingen van niet-professionals om jonge zoogdieren groot te brengen, met name konijnen, eindigen bijna altijd in een mislukking, langdurig lijden voor het dier en onnodig verdriet voor de betrokkenen. Alle zoogdieren, inclusief katoenstaartkonijnen, zijn vatbaar voor hondsdolheid .
Dankzij het rabiësvaccin, dat in de meeste staten verplicht is voor alle huisdieren, komt rabiës niet meer voor bij katten. Echter, rabiës bij katten neemt toe en komt nu vaker voor bij katten dan bij honden .
Hondsdolheid wordt niet verspreid door het aaien van de vacht van een hondsdol dier . Het wordt niet verspreid door bloed, urine, ontlasting of door het aanraken van gedroogd speeksel van een hondsdol dier.
Hondsdolheid veroorzaakt door honden
In 99% van de gevallen van hondsdolheid bij mensen zijn honden verantwoordelijk voor de overdracht van het virus . Kinderen tussen de 5 en 14 jaar zijn vaak het slachtoffer. Hondsdolheid infecteert zoogdieren, waaronder honden, katten, vee en wilde dieren.
Zodra een hondsdolheidsinfectie is vastgesteld, is er geen effectieve behandeling. Hoewel een klein aantal mensen hondsdolheid heeft overleefd, leidt de ziekte meestal tot de dood. Daarom moet u, als u denkt dat u bent blootgesteld aan hondsdolheid, een reeks vaccinaties krijgen om te voorkomen dat de infectie zich vastzet .
U kunt besmet raken als een dier met rabiës aan een wondje van u likt. U kunt besmet raken als u speeksel van een besmet dier in uw mond, neus of ogen krijgt.
De combinatie van HRIG en vaccin wordt aanbevolen bij zowel blootstelling door beten als blootstelling zonder beten , ongeacht het interval tussen blootstelling en start van de behandeling, zolang de patiënt geen verschijnselen vertoont die wijzen op hondsdolheid.