In de Nederlandse taal worden zij en hun vaak door elkaar gehaald. 'Hun hebben dat gedaan' is een veel voorkomende uitspraak. Dit is fout! De juiste zin is: 'Zij hebben dat gedaan'.
Als het voornaamwoord de functie van onderwerp vervult, is zij de correcte vorm. Als het om een lijdend voorwerp gaat, is hen correct. Als het om een meewerkend voorwerp gaat, is hun (of aan hen) correct.
Het gebruik van hun hebben wordt nog vaak toegeschreven aan jongere dialectsprekers met weinig scholing. Maar ook hoogopgeleide (jong)volwassenen vragen zich af waarom hun hebben fout is, want hun zeggen het zelf ook vaak. Ook ziet men een poging tot onderscheid tussen persoon en zaak.
“Hun” kun je gebruiken als bezittelijk voornaamwoord. Dan verwijst het woord altijd naar meerdere personen. Als persoonlijk voornaamwoord kun je “hun” gebruiken wanneer je er een voorzetsel bij kunt bedenken, zoals aan, van of voor. Als er daadwerkelijk een voorzetsel staat, moet je “hen” gebruiken.
Volgens de klassieke schoolregel voor hen en hun gebruiken we hun voor het meewerkend voorwerp zonder voorzetsel en gebruiken we hen voor het lijdend voorwerp en na een voorzetsel.
Is hun hebben tegenwoordig ook goed? Nee, hun als onderwerp (hun zijn, hun doen, hun zeggen, hun hebben, enz.)geldt nog steeds als een flinke taalfout. Een zin als 'Hun hebben dat gedaan' is volgens de taalnorm nog steeds een ernstige en lelijke fout.
Gebruik het persoonlijk voornaamwoord hun als het een meewerkend voorwerp is en er geen voorzetsel voor staat. Je kunt er dan vaak wel een voorzetsel bij denken (bijvoorbeeld aan, voor, bij of volgens) of een voorzetselgroep (met betrekking tot, ten aanzien van e.d.). Voorbeelden: Hij schonk hun een kopje thee in.
Zij is een persoonlijk voornaamwoord (derde persoon enkelvoud of meervoud), terwijl zei een vorm van het werkwoord “zeggen” is. De woorden worden hetzelfde uitgesproken, maar betekenen iets anders. Zij kan worden vervangen door het minder nadrukkelijke “ze”. Zij wilde niet op vakantie.
They en them worden altijd gebruikt in plaats van meervoudige zelfstandige naamwoorden of zelfstandige naamwoordgroepen in de derde persoon. Het fundamentele verschil tussen de twee in grammaticale termen is echter dat they een subjectpronomen is, en them een objectpronomen . They wordt gebruikt om te verwijzen naar het subject van een clausule.
In spreektaal wordt 'hun' vaak gebruikt in plaats van 'hen' of 'ze'. Bijvoorbeeld: 'hun zeiden dat het mocht! '. Maar 'hun' is nooit het onderwerp van een zin.
Je schrijft 'hun' bij een meewerkend voorwerp zonder voorzetsel. Als er wel een voorzetsel voor staat, hoef je aan de woordvorm niet meer te zien dat het meewerkend voorwerp is. Dan schrijf je 'hen'.
In Nederland komt dikwijls hun voor in plaats van zij/ze. Het gebruik van hun als onderwerpsvorm is echter geen standaardtaal. Hun is wel juist als persoonlijk voornaamwoord in de functie van indirect object (zin (5)) en als bezittelijk voornaamwoord (zin (6)).
Gebruik hun bij een meewerkend voorwerp (zonder voorzetsel).Gebruik hen na een voorzetsel en in alle andere gevallen.
Wat is juist: u hebt of u heeft? Het is allebei goed. U hebt en u heeft zijn allebei juist. U heeft komt iets vaker voor dan u hebt.
In gesproken taal wordt vaak als gebruikt in plaats van dan. Hoewel groter als door velen niet meer wordt afgekeurd, is groter dan nog steeds verzorgder, zeker in geschreven taal. Hij is ouder dan ik. Ze is veel energieker dan ik.
Je gebruikt zij als het in de zin de persoonsvorm is. Je gebruikt hun als het in de zin het meewerkend voorwerp is. Zij gaan morgen met het hele team naar een restaurant. Ik heb hun een camera verkocht.
Maar tegenwoordig wordt dit gebruik van mannelijke of vrouwelijke voornaamwoorden om naar mensen te verwijzen, in het algemeen, als onacceptabel beschouwd . Tegenwoordig is het steeds gebruikelijker om het enkelvoudige 'they' of de bezittelijke vorm 'their' te gebruiken als een generiek voornaamwoord wanneer naar iemand wordt verwezen die onbepaald of onbekend is.
Zelfstandig naamwoorden met het lidwoord 'het' zijn altijd onzijdig. Hiernaar verwijs je met 'het' en 'zijn'. De-woorden zijn daarentegen mannelijk of vrouwelijk. Hiernaar verwijs je respectievelijk met 'hij' en 'hem' en met 'zij' en 'haar'.
Met hen en hun verwijs je naar personen. Of hen of hun goed is, hangt af van de rest van de zin. Hen is goed in bijvoorbeeld 'Ik deed het voor hen' en 'Ik bedankte hen. ' Hun is goed in bijvoorbeeld 'Ik vertelde hun de waarheid' en 'Het werd hun te veel.
Hoe weet je welk woordgeslacht een zelfstandig naamwoord heeft? Onzijdige woorden zijn te herkennen aan het lidwoord het.Mannelijke en vrouwelijke woorden krijgen allemaal de. In een woordenboek of spellinglijst kun je vinden of een de-woord mannelijk (m) of vrouwelijk (v) is.
In de meeste gevallen is het aan te bevelen om na een vergrotende trap (zoals jonger, beter, groter) + dan de vorm ik te gebruiken, omdat de zin een onderwerpsvorm vereist. U kunt die vorm vinden door de zin aan te vullen met een werkwoordsvorm.
Een non-binaire persoon kan in een brief of e-mail worden aangesproken met de voornaam of voorletter(s) en de achternaam: (1) Beste Kim Verbeek, (2) Dag Kim Verbeek, (3) Geachte K.
Doorgaans verkiezen transgender personen dezelfde binaire voornaamwoorden als cisgender personen en verwijs je dus heel eenvoudig naar trans mannen met 'hij' en naar trans vrouwen met 'zij'. Maar sommige personen hebben liever dat je naar hen verwijst met het non-binaire voornaamwoord 'die'.
Er is nog geen volledige overeenstemming welke voornaamwoorden gebruikt kunnen worden om te verwijzen naar non-binaire personen of personen in het algemeen. Er zijn echter wel al een aantal genderneutrale voornaamwoorden in omloop. De meest courante sets zijn: die/hen/hun.