Om een beademingsbuisje in te kunnen brengen is het noodzakelijk dat de patiënt onder narcose (zie Anesthesie) wordt gebracht, tenzij er al een sterk gedaald bewustzijn (coma) bestaat.
Een slapende patiënt verbruikt namelijk veel minder zuurstof. Soms moet iemand worden beademd omdat hij zelf niet genoeg zuurstof kan opnemen, bijvoorbeeld bij een zware longontsteking. Ook dan wordt hij in een kunstmatig coma gebracht.
Het kan enkele uren of dagen zijn maar er zijn ook patiënten die nooit volledig van de beademing af komen. Het hangt allemaal af van de aandoening en eventuele complicaties die zich kunnen voordoen.
Hoelang een beademing duurt en hoe goed het ontwennen gaat, is van patiënt tot patiënt anders. Beademing kan enkele uren duren, maar soms duurt het dagen, weken of soms zelf maanden.
Als de patiënt niet meer wakker wordt na sedatie noemen we dat een coma. Dat kan gebeuren na hersenletsel of bijvoorbeeld bij ernstige infectieziekten. Mensen die we in slaap houden met sedatie kunnen pas wakker worden als we de sedativa stoppen. Na het stoppen verschilt het per patiënt wanneer hij wakker is.
Het feit dat de patiënt de ogen open heeft en rondkijkt, wil niet zeggen dat hij iets ziet en herkent. Hetzelfde geldt voor horen. Maar het is niet altijd te merken of een patiënt geluiden hoort. Daarom moet u er eigenlijk van uitgaan dat hij u wel verstaat en begrijpt, ook al weet u dat niet zeker.
Het bewustzijn verlagen kan tijdelijk en oppervlakkig gebeuren of voortdurend en diep. In het laatste geval is de verwachting dat de patiënt binnen enkele dagen, maximaal binnen één tot twee weken aan de ziekte zelf overlijdt.
De prognose voor herstel is over het algemeen goed, met name met een toegewijd revalidatieprogramma en een robuust ondersteuningssysteem . Het is echter belangrijk om te erkennen dat de hersteltijdlijn kan variëren, grotendeels gebaseerd op de onderliggende gezondheidsomstandigheden en de duur van mechanische ventilatie.
Zowel de ingebrachte tube als het beademen zelf is onprettig voor de patiënt. Daarom worden tijdens de beademing meestal slaap- en pijnstillende medicijnen via een infuus toegediend. De slaap kan variëren van een lichte slaap waarbij de patiënt wekbaar is, tot een diepe slaap.
In ons land is het een veelvoorkomend misverstand dat beademing ‘einde van het leven’ betekent en dat van iemand die aan de beademing ligt bijna ‘verwacht’ wordt dat hij vroeg of laat zal sterven .
Het kan zes maanden duren voordat u normale activiteiten weer kunt doen zoals u gewend was. Soms is hiervoor meer tijd nodig. Deze Engelse term betekent letterlijk vertaald: 'op de IC gekregen (spier)zwakte'.
Hersendood en orgaandonatie
Het hart zou stoppen als de beademingsmachine wordt afgekoppeld. Door de beademing krijgen de organen nog zuurstof, en kunnen de organen van deze hersendode patiënt geschikt zijn voor donatie. Ongeveer de helft van de patiënten die na overlijden organen doneert is hersendood.
Meestal bouwen we dat langzaam af. De patiënt wordt dan niet direct wakker; dit kan een paar uur of zelfs een paar dagen duren. De patiënt kan tijdens het wakker worden verward en onrustig zijn.
De beademing kan kort duren maar ook meerdere dagen of zelfs weken. Patiënten die een lange periode aan de beademing liggen worden steeds zwakker. De organen gaan hierdoor vaak minder goed functioneren.
Ontwaken uit coma kan enkele uren tot dagen duren. Hoe langer het duurt, des te slechter zijn de vooruitzichten voor het herstel. Ongeveer één op de vijf patiënten ontwaakt niet meer uit coma na een ongeval.
Helaas is het niet altijd mogelijk om iemand te genezen. Op de intensive care komt het voor dat ernstig zieke en verzwakte patiënten overlijden, zelfs tijdens een behandeling. In sommige gevallen wordt er besloten dat verder handelen medisch zinloos is.
Een beademingsmachine beademt de longen van een patiënt heel anders dan de manier waarop wij normaal ademhalen. Hierdoor kan schade aan de longen ontstaan.Door deze schade kunnen de longen stug worden, waardoor het beademen steeds lastiger wordt.Ook kan door de beademing een klaplong (pneumothorax) ontstaan.
Slaap is essentieel voor optimale genezing en fysiologische processen die nodig zijn voor overleving . Verbeterde slaap op de IC kan een positief effect hebben op patiëntresultaten, waaronder de incidentie van delirium, algemeen welzijn en kwaliteit van leven, jaren na ontslag uit de IC.
IC-patiënten die beademd worden, worden vaak gesedeerd. Gesedeerd zijn betekent in feite dat iemand kunstmatig in slaap wordt gehouden. Het bewustzijn wordt verlaagd door het toedienen van rustgevende of slaapmedicijnen. Sedatie wordt regelmatig verward met coma, maar een coma is echt iets anders.
De tijd tot overlijden na het staken van mechanische beademing varieert sterk, maar de meerderheid van de patiënten sterft binnen 24 uur. Latere validatie van deze voorspellers kan helpen bij het informeren van gezinsvoorlichting aan het einde van het leven.
U hebt mogelijk een beademingsapparaat nodig in een noodgeval als een aandoening het moeilijk maakt om zelfstandig te ademen (ademhalingsfalen genoemd). U hebt mogelijk ook een beademingsapparaat nodig tijdens een operatie.
Adem normaal in en sluit je mond goed om de mond van het slachtoffer. Denk aan het happen in een appel maar dan zonder tanden te gebruiken. Blaas gedurende 1 seconde gelijkmatig lucht in de longen van het slachtoffer. Kijk tijdens het inblazen of de borstkas iets omhoog komt.
Omdat het bloed zich meer en meer terugtrekt naar de borst- en buikholte, kunnen handen, armen, voeten, benen en neus koud aanvoelen. Op de benen kunnen paarsblauwe vlekken ontstaan. De gelaatskleur wordt grauw en bij de laatste ademtocht trekt de kleur helemaal uit het gezicht weg ('doods - bleek').
de strijd om leven en dood, vooral tegen de dood.