Doet het pijn? Stamcellen doneren uit het beenmerg doet geen pijn, de donatie is namelijk altijd onder algehele narcose. Bij donatie via beenmerg zijn de standaard risico's van een narcose het grootste risico bij deze vorm van stamceldonatie. Na het bijkomen uit de narcose kan je je nog een beetje slaperig voelen.
Stamcellen doneren doet geen pijn
Een vaak gehoord misverstand is dat stamcellen doneren pijn doet. Maar het is zoals stamceldonor Margo (27) vertelt: Ik dacht dat het altijd via een ruggenprik gebeurde. Maar nee: stamcellen kunnen uit je bloed gehaald worden.
Mensen die hun stamcellen doneren kunnen na afloop van het afstaan van hun stamcellen een wat grieperig gevoel hebben.Ook kunnen ze een beurs gevoel krijgen in hun onderrug en benen. Dit komt door de toediening van de groeifactor. De bijwerkingen van de stamceldonatie zijn echter onschadelijk.
Aan het afnemen van het beenmerg zelf zijn geen risico's verbonden, behalve het geringe risico van de algehele narcose. Er kan een lichte bloedarmoede ontstaan na de beenmerg-afname, wat vermoeidheid kan veroorzaken. Vaak krijgt u voor een maand ijzertabletten mee om dit tekort weer aan te vullen.
Bij stamceldonatie is de kans op een match tussen donor en patiënt heel erg klein. Er is een hele grote groep aan geregistreerde donors nodig om voor een patiënt één match te kunnen vinden. Er is vooral een tekort aan donors tussen de 18 en 35 jaar.
U mag geen ziekten hebben die via bloed overdraagbaar zijn en die nadelig kunnen zijn voor de ontvanger. De patiënt en u moeten een identieke weefseltypering (HLA-typering) hebben. Uw eigen bloedvorming in het beenmerg moet normaal zijn. U mag niet zwanger zijn.
Voor het doneren zelf krijg je geen vergoeding, dat is wettelijk bepaald. Het doneren van stamcellen via Matchis gebeurt alleen in het LUMC in Leiden of het Radboudumc in Nijmegen. Als je ver moet reizen regelt Matchis een hotel in de buurt van het ziekenhuis en de reiskosten worden vergoed.
Ondanks de verdoving kan het verwijderen van een botpijpje ook nog pijnlijk zijn, maar meestal is de procedure vrijwel pijnloos. Als het wel pijn doet, is het belangrijk dit te melden (tijdens het prikken), zodat er extra verdoving aangebracht kan worden.
Een niet-verwante donor kan slechts één keer doneren. Als er echter een match blijkt te zijn tussen jou en een familielid, mag je wel zonder probleem opnieuw doneren. Als je gedoneerd hebt, word je uit het Belgisch Beenmergregister gehaald. Dat betekent dat we dus regelmatig nieuwe stamceldonors moeten zien te werven.
Iedereen die in Nederland woont, aan de gezondheidseisen voldoet en tussen de 18 en 35 jaar oud is, kan zich kosteloos aanmelden als stamceldonor.
Een stamceltransplantatie is een zware behandeling. Voor de behandeling bespreekt de arts de gevolgen en de bijwerkingen met je. Als je een stamceltransplantatie krijgt, heb je onder andere meer kans op infecties en bloedingen. Dat geldt zowel voor autologe als voor allogene stamceltransplantaties.
Je kunt in het buitenland een infectieziekte hebben opgelopen. Daarom is er een wachtperiode waarin je even niet mag doneren. Afhankelijk van waar je op reis bent geweest, kan de wachtperiode oplopen tot 6 maanden.
Ook de leeftijd van de donor speelt een belangrijke rol. Uit onderzoek blijkt namelijk dat de kans op genezing voor de patiënt het grootst is, als de stamcellen van een jonge donor komen. Matchis is daarom hard op zoek naar mensen tussen de 18 en 35 jaar die zich willen registreren als stamceldonor.
Het beenmerg bevindt zich in de botten. In het beenmerg leven de stamcellen. Door deling en rijping ontstaan uit deze stamcellen de rode en witte bloedcellen en de bloedplaatjes.
Wat is weefseltypering? Een weefseltypering heet ook wel HLA-typering. HLA staat voor Humaan Leukocyten Antigeen.Het zijn kenmerken van lichaamscellen die het lichaam vertellen of ze passen bij het eigen lichaam.
De eerste dagen kan de donor last hebben van een beurs, pijnlijk gevoel op de plek waar in het bekken is geprikt. Bij afname van het beenmerg wordt naast stamcellen ook bloed opgezogen, wat kan leiden tot lichte bloedarmoede. Hierdoor kunnen vermoeidheidsklachten ontstaan.
Als de verdoving is ingewerkt, brengt de arts een holle naald in waarmee hij het beenmerg kan opzuigen. Dat geeft een kortdurend pijnlijk gevoel ter hoogte van het borstbeen of in het been (afhankelijk van de plaats waar de punctie wordt uitgevoerd). Dit duurt enkele seconden.
Verhoging van het aantal witte bloedcellen, leucocytose genaamd, wordt bij bepaalde aandoeningen aangetroffen, zoals bij bacteriële infecties, ontstekingsziekten (zoals reumatoïde artritis), een allergische reactie, trauma (vooral als gevolg van brandwonden), zwangerschap, vormen van bloedarmoede, bloedkanker (leukemie ...
De kans op levensbedreigende complicaties na een autologe stamceltransplantatie is klein, maar er is vaak wel een reële kans op herval van de oorspronkelijke ziekte. De cijfers over de slaagkansen van een autologe stamceltransplantatie in verschillende bronnen variëren sterk en zijn vaak erg algemeen.
Eenmaal in de bloedbaan hebben bloedcellen een beperkte levensduur. Rode bloedcellen leven 120 dagen.Witte bloedcellen leven gemiddeld twee dagen en bloedplaatjes leven maar tien dagen. In je lichaam worden voortdurend enorme aantallen oude cellen afgebroken en vervangen door nieuwe.
Een stamceltransplantatie kost rond de 35.000 tot 40.000 euro. Net zoveel als een jaar lang zware MS-remmende medicatie.
Die kans is heel klein, minder dan 1%. Daarom is het belangrijk dat er zoveel mogelijk stamceldonoren geregistreerd staan. De kans om opgeroepen te worden verschilt ook enigszins per persoon. Factoren zoals leeftijd, geslacht en afkomst spelen hierin een rol.
Ben je gezond, minstens 18 jaar, niet ouder dan 55 en woon je in Nederland?Dan kun je je aanmelden als stamceldonor. Voor personen tussen de 18 en 35 jaar is de aanmelding kosteloos. Aanmeldingen in de leeftijd 36-55 jaar worden gevraagd om een eenmalige bijdrage van € 35,-.
De kans dat een willekeurig persoon buiten de familie een geschikte donor is, is gemiddeld 1 op 50 000. Een grote databank met kandidaat-donoren is dus erg belangrijk. Hoe meer donoren, hoe groter de kans op een geschikte donor. Daarom is er ook een uitgebreide internationale samenwerking.