De meest voorkomende oorzaak van transsudaat pleuravocht hartfalen en levercirrose. Het nefrotisch syndroom is een minder vaak voorkomende oorzaak van transsudaat pleuravocht. Hierbij verlies het lichaam veel albumine in de urine waardoor er een te kort aan albumine (hypoalbuminemie) ontstaat.
'Vocht achter de longen' kan komen door een hart- of leverprobleem, kanker of een infectie. Om de oorzaak van het te vele vocht te achterhalen wordt met een dun naaldje vocht afgetapt (punctie). Het vocht wordt op verschillende laboratoria onderzocht.
Bij een pleuradrainage brengt de longarts een dun slangetje (pleurakatheter) in uw long in de pleuraholte. Met dit slangetje neemt de longarts een teveel aan lucht en/of vocht weg uit de pleuraholte.
RECIDIVEREND MALIGNE PLEURAVOCHT Maligne pleuravocht recidiveert gewoonlijk binnen en kele dagen na drainage.
Kankercellen horen niet thuis in pleuravocht. Ze komen terecht in het pleuravocht door uitzaaiingen naar borst- en/of longvlies. De patholoog kan de cellen - ook in slechts een klein beetje pleuravocht - herkennen. Wanneer dit het geval is, spreken we van uitgezaaide - stadium IV - ziekte.
Het grove uiterlijk van de pleurale vloeistof moet altijd worden genoteerd. Andere tests die routinematig moeten worden uitgevoerd op exsudatieve pleurale vloeistoffen zijn Gram-kleuring en -kweken, celtellingen en differentiaal, glucose, amylase, melkzuurdehydrogenase, cytologie en een marker voor tuberculeuze pleuritis .
Gewoonlijk zit daar nauwelijks vocht tussen. Normaal gesproken zitten de vliezen net niet tegen elkaar aan, net als 2 druppels water. Door verschillende oorzaken kan zich vocht ophopen tussen deze vliezen. Dit vocht noemen we pleuravocht.
Medicijnen kunnen worden gebruikt om pleurale effusie te behandelen, afhankelijk van de oorzaak en symptomen . Soorten medicijnen die kunnen worden gebruikt, zijn onder andere: Antibiotica als er een infectie is. Steroïden en niet-steroïde ontstekingsremmende medicijnen om pijn te verlichten en ontsteking of zwelling te verminderen.
Vouw je armen onder een kussen en leg je hoofd erop. Deze houding tilt het onderste gedeelte van de longen op en helpt om het vocht uit dat gedeelte af te voeren. Voor maximale efficiëntie moet de positie 5 minuten worden vastgehouden. Haal diep adem en adem volledig uit, waarbij je je wangen gezwollen houdt.
Wanneer er vocht in het longweefsel zit, wordt de afstand tussen de lucht en het bloed steeds groter en wordt het transport van zuurstof en koolstofdioxide ernstig belemmerd. Acuut longoedeem kan levensbedreigend zijn.
Vaak plassen`s nachts; het hart hoeft 's nachts vaak minder hard te werken waardoor het bloed weer beter weggepompt wordt. Er stroomt meer bloed door de nieren waardoor je vaker moet plassen. Minder gaan plassen; dit komt door de slechtere doorbloeding van de nieren.
Bij huffen wordt -in tegenstelling tot bij het hoesten- eerst diep ingeademd en vervolgens, met open mond en open keel, krachtig uitgeademd. Deze techniek helpt om sputum uit de hogere luchtwegen richting de keel te verplaatsen zodat het kan worden uitgehoest of doorgeslikt.
Diagnostische thoracentese moet worden uitgevoerd bij effusies van meer dan 1 cm op laterale decubitusröntgenfoto's (LDR), 5 cm op laterale rechtopstaande röntgenfoto's (LER) of 2,5 cm op thoraxcomputertomografie (CCT) . Patiënten met kleinere parapneumonische effusies reageren over het algemeen goed op standaardantibiotica (SOR: B, cohortstudies).
Het vocht in de borstkas heet pleuravocht en zit tussen het longvlies en het borstvlies. Vocht achter de longen kan meerdere oorzaken hebben. Meestal heeft het een andere oorzaak dan kanker.
'Pleurale verbreding' betekent dat deze dunne vliesjes verdikt zijn, en wel 'dorsaal rechts' dus aan de rugzijde, rechter kant. Pleurale verbreding wordt vaak gezien als een rest-afwijking na eerder longontstekingen, operaties aan de longen of inderdaad blootstelling aan prikkels zoals asbest.
Artsen gebruiken diuretica en andere medicijnen tegen hartfalen om pleurale effusie als gevolg van congestief hartfalen of andere medische oorzaken te behandelen .
Penicillines, penicillines met bètalactamaseremmers, cefalosporines en fluoroquinolonen hebben allemaal een goede penetratie in de pleurale ruimte (44-50). Metronidazol en clindamycine penetreren ook goed en bedekken anaërobe bacteriën.
Diagnose. We stellen pleuravocht meestal vast naar aanleiding van klachten van kortademigheid, hoesten en/of pijn. De arts kan dit vaak al met de stethoscoop vaststellen.
Microscopische evaluatie: Een monster van de pleuravloeistof kan op een laboratoriumglaasje worden geplaatst en met een microscoop worden onderzocht. Dit kan de soorten cellen laten zien die aanwezig zijn, inclusief ziektekiemen zoals bacteriën of schimmels die infecties kunnen veroorzaken .
De meest voorkomende klacht is benauwdheid. Ook kunnen pijn op de borst, vooral bij inademen, en hoesten voorkomen. Om dit te verhelpen brengt de longarts een dunne slang (drain) tussen twee ribben door naar de ruimte die tussen de long en de borstwand zit.Met behulp van een pomp wordt het vocht weggezogen.
Normaal gesproken bevat de pleurale ruimte minder dan 20 milliliter (4 theelepels) heldere, gelige (sereuze) vloeistof .
Indien zich vocht tussen de longvliezen ophoopt, spreekt men van pleuravocht (exsudaat).Deze vorm van pleuritis wordt pleuritis exsudativa (natte pleuris) genoemd.
Een hoog eiwitgehalte in pleuravocht kan wijzen op aandoeningen zoals een infectie, maligniteit, longembolie of auto-immuunziekte , terwijl een laag eiwitgehalte kan wijzen op onder andere congestief hartfalen, leverziekte of nefrotisch syndroom.