Ze zijn opvallend roodpaars gekleurd en hebben op de onderlip een honingmerk bestaande uit donkerrode vlekken. De planten hebben verspreid staande bladeren en zijn op de buitenkant van de bloemkroon na, geheel met kleine witte haren zacht behaard.
De volledige plant is giftig voor zowel mens als dier.
Deze stoffen kunnen namelijk huidirritatie veroorzaken en zelfs hartritmestoornissen teweegbrengen.
Smeerwortel kan worden aangezien voor vingerhoedskruid als het niet bloeit, omdat de bladeren op elkaar lijken. Smeerwortelbladeren zijn echter ongetande bladeren, wat betekent dat ze gladde randen hebben, en vingerhoedskruidbladeren zijn getand. Grote toorts (Verbascum thapsus) is een andere plant waarmee vingerhoedskruid kan worden verward als er geen bloemen aanwezig zijn.
Vingerhoedskruid, oftewel Digitalis purpurea, herken je kleurrijke, vaak roze bloemen die als een grote lollie de lucht insteken. Bijen en hommels bezoeken die nectarrijke bloemen graag. Het is een twee- of meerjarige vaste plant die je ook veel in het wild tegenkomt en zich makkelijk uitzaait.
Het eten van één of twee verse bloemen baart in de regel weinig zorgen; toch is het raadzaam actieve kool toe te dienen. Bij elke andere inname van vers of gedroogd materiaal of bij het optreden van verdachte symptomen dient onmiddellijk een arts geraadpleegd, eventueel gevolgd door opname in het ziekenhuis.
Vingerhoedskruid plukken? Vingerhoedskruid kun je prima plukken, want alleen het eten van delen van de plant is extreem giftig.
Taxus (Taxus baccata): bevat het zeer krachtige giftaxine dat eerst een prikkelende en daarna een verlammende werking op het hart en ademhalingscentrum van mens en dier heeft. Na het eten van zaden of naalden treden één à twee uur later symptomen zoals braken, diarree, buikkrampen of hallucinaties op.
Woekert niet of nauwelijks en laat zich goed combineren met andere planten.
Om de plant te verwijderen, snijdt u bloemstengels op de grond, zorg ervoor dat u de zaden niet uitschudt en graaft u vervolgens elke plant op. Kleine zaailingen zijn gemakkelijk met de hand te plukken, of kunnen eenvoudig weer in de grond worden gedraaid - ze groeien meestal niet terug.
Hoewel ze beide tweejarigen of kortlevende vaste planten zijn, behoren ze tot een totaal andere familie ( stokrozen behoren tot de kaasjeskruidfamilie en vingerhoedskruid tot de weegbreefamilie ). Het zijn beide hoge cottage garden planten met een centrale bloemstengel, maar de individuele bloemvorm is totaal verschillend.
Vooral pluimvee en paarden zijn gevoelig voor Vingerhoedskruid. Herkauwers kunnen vrij grote hoeveelheden verdragen omdat de glycosiden in de pens worden omgezet. Voor paarden is 100 tot 200 gram blad al dodelijk; runderen verdragen gemakkelijk 400 tot 800 gram.
Digitalis (/ˌdɪdʒɪˈteɪlɪs/ of /ˌdɪdʒɪˈtælɪs/) is een geslacht van ongeveer 20 soorten kruidachtige vaste planten, struiken en tweejarige planten, die in de volksmond vingerhoedskruid worden genoemd .
Bij de verzorging van deze prachtige plant is het belangrijk om te weten dat de Digitalis purpurea een tweejarige plant is. In het eerste jaar vormt het een rozet van bladeren, terwijl het pas in het tweede jaar bloeit en daarna afsterft.
Vingerhoedskruid (Digitalis purpurea) is een geweldige plant voor bijen die bovendien ontzettend makkelijk is. Vaak komt de 'gewone' inheemse soort vanzelf aanwaaien in je tuin, maar je kunt hem ook zelf zaaien als je specifieke soorten vingerhoedskruid wilt hebben.
Alle onderdelen van alle soorten taxus zijn giftig. Het maakt dus niet uit of u de Taxus baccata, de Taxus media 'Hillii' of de Taxus media 'Hicksii' in de tuin plant. Met een duidelijk verschil en dat zijn de bessen die aan de vrouwelijke taxus 'Hicksii' groeien als u de planten laat bestuiven door de taxus 'Hillii'.
Vingerhoedskruid bevat digitalisglycosiden, die een krachtige werking op het hart hebben. Inname kan leiden tot ernstige vergiftigingsverschijnselen, zoals misselijkheid, braken, diarree, en hartritmestoornissen.In ernstige gevallen kan het dodelijk zijn.
Snoei de bloemaren na de bloei (rond juli) tot helemaal aan de basis van de plant terug. Hierdoor stimuleert u een tweede, maar kleinere bloei. Aan het einde van het seizoen snoeit u de bloemaren helemaal tot aan de grond toe af. De plant is dan winterklaar.
Om een tweede bloei van kleinere bloemen te bevorderen, kun je vingerhoedskruid snoeien. De beste maand om dit te doen is juli. Knip uitgebloeide bloemaren terug tot aan de basis van de plant. Aan het einde van het bloeiseizoen (eind augustus of begin september) snoei je de bloemaren tot aan de grond.
De giftige stoffen in vingerhoedskruid heten digitoxine en digitaline, zogenaamde hartglycosiden. Wanneer je deze binnenkrijgt heeft het effect op de hartspier. Dat effect kan ook in mindere mate bij aanraking ontstaan. Zorg daarom voor tuinhandschoenen bij het aanraken van de plant en wees op je hoede.
Vingerhoedskruid (Digitalis purpurea), ook wel gewoon vingerhoedskruid genoemd, is een giftige tweejarige of meerjarige plant.
Na de bloei kun je de uitgebloeide stengels en bloemen verwijderen. Zo voorkom je dat de plant zaden gaat vormen en krijg je vaak nog een tweede bloei. Let op: de bladeren van vingerhoedskruid zijn giftig, dus draag handschoenen tijdens het snoeien en vermijd contact met de huid.
Vingerhoedskruid ( Digitalis purpurea) bevat onder andere digitoxine en digitaline, voornamelijk in de groene bladeren en zaden, waardoor inname van 2-3 g gedroogde blaadjes al dodelijk kan zijn. Giftige planten worden soms ook expres gegeten bijvoorbeeld voor hun geneeskrachtige of hallucinerende werking.
Er zijn gevallen bekend dat mensen na het werken in de tuin steeds met heftige blaren bij de dokter kwamen totdat duidelijk werd dat zij een gifsumak in de tuin hadden. Toch groeit deze Amerikaanse exoot op een plek in het wild (voor zover bekend), en daarmee mag gifsumak zich de giftigste plant van Nederland noemen.