De grootte van het heelal is onderverdeeld in twee concepten: het waarneembare heelal en het totale heelal.
Groter dan de Melkweg
Maar hoe groot was het heelal kort na de oerknal? Ongeveer drie jaar na de oerknal was de radius van het waarneembare universum 100.000 lichtjaar. Dat is de diameter van ons Melkwegstelsel. Toen het heelal een seconde oud was, had het universum een radius van tien lichtjaar.
De grens van het waarneembare heelal ligt dan dus op 50 miljard lichtjaar (een beetje meer, doordat het heelal intussen nog uitdijt). Die grens van 46 miljard lichtjaar om ons heen is dus de grens van het zichtbare heelal (niet de grens van het hele heelal).
Kort antwoord: Nee, het heelal is onbegrensd en waarschijnlijk zelfs oneindig uitgestrekt.
Er bestaat geen 'buiten het heelal'. Het heelal is alles wat er is. Door dat gegeven zit er ook geen maximum aan de grootte van het heelal. Zelfs als het oneindig groot is, kan het alsnog groeien.
Hoewel er nog geen definitief bewijs is voor leven buiten de aarde, gaan wetenschappers ervan uit dat het zeer waarschijnlijk is dat er ergens anders in het uitgestrekte heelal leven bestaat, gezien de enorme aantallen sterren en planeten, en de universele natuurwetten. Huidig onderzoek zoekt naar biosignalen (zoals specifieke gassen) in de atmosfeer van exoplaneten en naar radiosignalen via projecten zoals SETI (Search for Extra-Terrestrial Intelligence), maar tot nu toe zonder definitief succes.
Het grootste bekende individuele object in het universum is geen ster of sterrenstelsel, maar iets veel groters en vreemders. De grootste kosmische structuur die ooit is ontdekt, heet de Grote Muur van Hercules-Corona Borealis .
De overige 95% van het universum is onzichtbaar en mysterieus. Wetenschappers noemen dit verborgen deel donkere materie en donkere energie. In tegenstelling tot gewone materie zendt, absorbeert of reflecteert donkere materie geen licht , waardoor het volledig ondetecteerbaar is met traditionele telescopen.
Een heelal dat ooit wel een einde heeft, is er een dat ooit opnieuw ineenstort. Het einde is dan de 'Big Crunch', en dat is gewoon een omgekeerde oerknal. Naar dat eindpunt toe wordt alles oneindig, temperatuur, dichtheid, druk, en ook onze onwetendheid.
De wereldbevolking zal naar verwachting groeien naar ongeveer 9,7 miljard mensen in 2050, volgens de Verenigde Naties, hoewel nieuw onderzoek suggereert dat dit aantal mogelijk onder de 9 miljard blijft door dalende geboortecijfers. De groei vertraagt, maar Afrika en Azië (met name India) zullen het grootste deel van de groei voor hun rekening nemen, met een piek die mogelijk al eerder dan 2080 wordt bereikt.
De wrijving van de chromosfeer van de zon zou de baan van de aarde verkleinen. Deze effecten zullen het massaverlies van de zon compenseren, en de zon zal de aarde waarschijnlijk over ongeveer 7,59 miljard jaar opslokken. De wrijving van de zonneatmosfeer kan ervoor zorgen dat de baan van de maan afneemt.
De speciale relativiteitstheorie van Albert Einstein vertelt ons dat 'gewone' deeltjes met massa nooit sneller dan het licht kunnen gaan. Alleen massaloze deeltjes kunnen zich voortbewegen met de lichtsnelheid.
Kort antwoord: 13,82 miljard jaar. Langer antwoord: Sinds de ontdekking van de uitdijing van het heelal, in de jaren twintig van de vorige eeuw, is bekend dat het heelal niet altijd heeft bestaan, maar ooit een begin gekend moet hebben.
Door de ruimte kan licht reizen met een snelheid van bijna 300 000 kilometer per seconde. Een lichtjaar is de afstand die licht in een jaar kan reizen - dat is ongeveer 9 460 000 000 000 kilometer!
De oerknal of big bang is de populaire benaming van de kosmologische theorie die op basis van de algemene relativiteitstheorie aannemelijk maakt dat 13,8 miljard jaar geleden het heelal ontstond uit een enorm heet punt (ca. 10 28 K), met een bijna oneindig grote dichtheid, ofwel een singulariteit.
Het leven op aarde ontstond zo'n vier miljard jaar geleden. De eerste twee miljard jaar bestond dat leven enkel uit kleine, relatief simpele eencellige wezens.
'Zeldzamer dan zeldzaam': wetenschappers ontdekken bizarre druppelvormige planeet. Op 2.000 lichtjaar van de aarde hebben wetenschappers een druppelvormige reuzenplaneet ontdekt. Hij heet PSR J2322-2650b. Hoe de bizarre planeet is ontstaan, is een raadsel.
Omdat de Melkweg en haar dichtstbijzijnde buursterrenstelsels miljoenen lichtjaren van elkaar verwijderd zijn, zou een dergelijke onderneming, gebaseerd op onze huidige kennis van de natuurkunde, ook miljoenen jaren in beslag nemen. Intergalactische reizen zijn daarom binnen een mensenleven onmogelijk .
Technisch gezien is niets groter dan het omniversum, omdat het woord in de wetenschap gedefinieerd is als alles wat bestaat. Wanneer mensen echter speculeren, verwijzen ze naar andere "universums" in het multiversum en meerdere multiversums in het megaversum, en alles behoort tot het omniversum, de verzameling van alles.
Het heelal is waarschijnlijk oneindig, maar we weten het niet 100% zeker; de meest gangbare theorieën en waarnemingen wijzen op een oneindig of extreem groot universum dat uitdijt, hoewel het zichtbare heelal eindig is vanwege de leeftijd van het heelal en de lichtsnelheid. Er zijn modellen waarin het heelal eindig maar onbegrensd is (zoals een bolvorm die terugkeert naar zichzelf), maar het idee van een oneindig universum is consistent met onze huidige metingen.
Psalm 19:1-2 zegt ons eenvoudig maar zo diepgaand: "De hemel verkondigt de heerlijkheid van God, de lucht daarboven getuigt van zijn scheppingswerk. De dag spreekt tot de dag, de nacht openbaart kennis aan de nacht." De complexiteit, omvang, kracht en grootsheid van het universum zijn Gods weloverwogen geschenken aan ons.
De meeste mensen denken in hun dagelijks leven niet aan plasma zoals ze dat wel doen met andere aggregatietoestanden, maar het vormt 99% van de zichtbare materie in het universum. Een groot deel hiervan is astrofysisch plasma – het plasma dat zich in de ruimte bevindt (bijvoorbeeld in nevels) en dat in sterren zoals de zon is opgeslagen.
Astronomen, onder wie de Amsterdamse hoogleraar Ralph Wijers, rapporteren morgen in twee Nature-papers over de ontdekking van het verste astronomische object ooit: gammaflits GRB 090423.
Quipu is de grootste bekende structuur in het universum.
En ze zeiden dat het zich uitstrekt over zo'n 1,3 miljard lichtjaar (meer dan 400 megaparsecs) en de massa van ongeveer 200 quadriljoen sterren bevat. Hans Böhringer van het Max Planck Instituut leidde het onderzoek.
Voor het uiteindelijke lot van het heelal zijn er drie gangbare theorieën: Big Rip, Big Chill en minder waarschijnlijk Big Crunch of nog Warmtedood.