China steunt in het conflict tussen Israël en Iran primair Iran, zowel politiek als economisch, en bekritiseert de acties van Israël. De Chinese positie is gebaseerd op het versterken van de strategische samenwerking met Teheran, terwijl het de invloed van de VS in de regio probeert tegen te gaan. NRC +3
Mao Ning: China verzet zich tegen de militaire aanvallen van de VS en Israël op Iran, die in strijd zijn met het internationaal recht. Wij steunen Iran bij het beschermen van zijn soevereiniteit, veiligheid, territoriale integriteit en nationale waardigheid, en bij het handhaven van zijn legitieme en wettelijke rechten en belangen.
In maart 2021 ondertekenden de twee landen een samenwerkingsovereenkomst voor 25 jaar. De waarde van deze overeenkomst wordt geschat op maximaal 400 miljard dollar.
Nadat de PLO toenadering zocht tot Israël voor vredesonderhandelingen, zocht Iran in de jaren 90 meer en meer toenadering tot de Palestijnse verzetsbeweging Hamas, die Israël bestrijdt vanuit de Gazastrook. Iran levert sindsdien aan Hamas militair materieel en training, evenals financiële hulp.
Ondertussen steunden Rusland en China Iran politiek en bekritiseerden ze de Israëlische agressie, maar vermeden ze directe betrokkenheid. Golfstaten zoals Qatar en Oman fungeerden als neutrale tussenpersonen en faciliteerden indirecte communicatie tussen Iran, de VS en Israël.
Hoewel Israël een voorsprong heeft op het gebied van technologie en luchtmacht , en beschikt over een van 's werelds meest effectieve inlichtingendiensten, zouden de relatieve omvang en regionale invloed van Iran het land kunnen helpen een langere oorlog te doorstaan.
Rusland en Iran zijn strategische bondgenoten, en vormen een sterk bondgenootschap in de Kaukasus samen met Armenië. Het land heeft op het wereldtoneel daarnaast enkele opvallende relaties, zoals met de Venezolaanse president Hugo Chávez (inmiddels overleden), waarmee Iran de afkeer voor de Verenigde Staten deelt.
Iran en Rusland zijn strategische bondgenoten en vormen samen met Armenië een as in de Kaukasus. Iran en Rusland zijn ook militaire bondgenoten in de conflicten in Syrië, Irak en Oekraïne, en partners in Afghanistan en het post-Sovjet Centraal-Azië. De Russische Federatie is tevens de belangrijkste leverancier van wapens aan Iran.
De hechte vriendschap tussen Israël en de Verenigde Staten is sinds de oprichting van de staat een hoeksteen van het Israëlische buitenlandbeleid.
De vraag wie sterker is, Israël of Iran, is complex omdat beide landen verschillende militaire sterktes hebben: Iran heeft een grotere omvang qua troepen en een breder regionale invloed, terwijl Israël technologisch superieur is, een geavanceerdere luchtmacht en inlichtingendienst heeft, en in directe conflicten vaak een technologische voorsprong behoudt. Israël geeft meer uit aan defensie en heeft een geavanceerder, hoewel kleiner, leger, terwijl Iran kan rekenen op een grotere人数 en regionale bondgenoten, wat een langere oorlog gunstig zou kunnen maken voor Iran.
Rusland en China hebben officieel verklaard dat hun relatie "geen bondgenoten zijn, maar beter dan bondgenoten". De twee landen werken samen via multilaterale organisaties en projecten zoals de Shanghai Cooperation Organisation, BRICS en het Belt and Road Initiative.
Van de meer dan 100 landen die handel drijven met Iran, is China de grootste exportpartner. In het jaar tot oktober 2025 kocht China voor meer dan 14 miljard dollar (10,4 miljard pond) aan producten uit Iran, volgens cijfers van Trade Data Monitor, gebaseerd op statistieken van de Iraanse douane.
Vooralsnog is de Nederlandse economie dus in grote mate afhankelijk van China. Er is de financiële afhankelijkheid, maar vooral de afhankelijkheid van Chinese producten, zowel direct als via de handel met andere landen die ook weer afhankelijk van China zijn.
Iran heeft een behoorlijk grote luchtmacht. Het bestaat uit ruim 330 aanvalsvliegtuigen en ongeveer 300 militaire helikopters. Ter vergelijking: België heeft iets meer dan 50 gevechtsvliegtuigen. Israël heeft ongeveer evenveel aanvalsvliegtuigen als Iran, net geen 340.
Door de eeuwen heen is het grootste deel van de Joodse gemeenschap vrijwel niet meer te onderscheiden van de Han- en Hui-Chinese bevolking. Omdat Chinese Joden historisch gezien een sterke Chinese identiteit hebben, erkent de huidige regering hen niet als een van de 56 etnische minderheden .
China is altijd voorstander van het oplossen van conflicten via politieke en diplomatieke middelen. We roepen op tot een onmiddellijke stopzetting van de militaire acties om te voorkomen dat het conflict zich verspreidt en escaleert, en om verdere escalatie van de situatie te vermijden.
China is wereldwijd de op één na grootste handelspartner van Israël en tevens de grootste in Oost-Azië. Het bilaterale handelsvolume steeg van 50 miljoen dollar in 1992 tot meer dan 10 miljard dollar in 2013. Israël handelt aanzienlijk met China in technologie en wapens.
De bilaterale betrekkingen zijn geëvolueerd van een vroeg Amerikaans beleid van sympathie en steun voor de oprichting van een Joods thuisland in 1948 tot een partnerschap dat de Verenigde Staten – een supermacht die een evenwicht probeert te vinden tussen de uiteenlopende belangen in het Midden-Oosten – verbindt met Israël, een kleine maar militair machtige natie.
Israël ziet zichzelf als een staat van het Joodse volk voor het Joodse volk: een Joodse staat. Dat blijkt al direct uit de tekst van de "Verklaring van de Vestiging van de Staat Israël" uit 1948. Er bestaat een Israëlisch staatsburgerschap, geen Israëlische nationaliteit.
Iran wil om veiligheidsredenen en regionale machtsprojectie mogelijk kernwapens ontwikkelen, hoewel het officieel stelt dat het nucleaire programma gericht is op energie en medische toepassingen, zoals kankerbehandeling, maar de internationale gemeenschap en rivalen (zoals Israël) vrezen dat het de basis legt voor militaire doeleinden, met als doel de dreiging van vergeldingsacties af te schrikken en zijn invloed in het Midden-Oosten te vergroten.
Op 28 februari 2026 begonnen Israël en de Verenigde Staten gezamenlijke luchtaanvallen op Iran, waarmee een oorlog met als doel regimeverandering van start ging. Iran reageerde met raket- en droneaanvallen op Israël, Amerikaanse bases en Amerikaanse bondgenoten in de regio.
Dit was een indirect gevolg van de uitkomst van de laatste Russisch-Perzische oorlogen. Tegenwoordig wonen er ook Russen in de zuidelijke regio's van het land (zoals Bushehr), waar velen van hen werken als technici en nucleaire experts, bijvoorbeeld in de kerncentrale van Bushehr.
Iran is niet per se "vrouwvriendelijk" in de westerse zin, vanwege strikte islamitische kledingvoorschriften (verplichte hoofddoek en bedekkende kleding), gescheiden openbaar vervoer voor vrouwen en beperkingen op fysiek contact, maar veel vrouwelijke reizigers vinden het land veilig en gastvrij met enorm behulpzame locals, mits men zich respectvol gedraagt en de regels volgt, hoewel er serieuze genderongelijkheid is in de wetgeving en maatschappij.
Het sterkste leger in het Midden-Oosten is subjectief en hangt af van criteria, maar Turkije wordt vaak genoemd als de grootste qua omvang en macht, gevolgd door Israël (technologie) en Iran (grote troepenmacht en ballistische capaciteiten), met ook sterke defensie-indicatoren voor landen als Egypte, met een mix van grote legers en geavanceerde technologieën.
Iran heette vroeger Perzië; de naamswijziging naar Iran werd in 1935 formeel doorgevoerd op verzoek van de toenmalige heerser Reza Shah Pahlavi, die het land wilde moderniseren en de naam wilde die de interne diversiteit beter weerspiegelde dan de buitenlandse term 'Perzië'. Het gebied is de bakermat van het oude Perzische Rijk en kent een lange geschiedenis onder namen als Achaemenidische, Parthische en Sassanidische rijken.