Per september 2025 erkennen 156 van de 193 VN-lidstaten Palestina als een onafhankelijke staat. Recentelijk hebben landen als Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Canada, Australië en Portugal de Palestijnse staat erkend. Eerder volgden in 2024 Noorwegen, Spanje, Ierland, Slovenië, Armenië en Mexico. Wikipedia +3
Vanaf september 2025 wordt de staat Palestina erkend als soevereine staat door 157 van de 193 lidstaten van de Verenigde Naties (VN), oftewel iets meer dan 80% van alle VN-leden. Het is sinds november 2012 waarnemend lid van de Algemene Vergadering van de VN.
Palestina is – in de oudste, breedste, niet-politieke zin – de landstreek in het oude Kanaän in de Levant die tegenwoordig Israël en de Palestijnse Gebieden omvat, benevens delen van Jordanië, Syrië en Libanon.
Geleidelijke erkenning sinds 1988
De staat Palestina werd officieel opgericht door de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) in Algiers op 15 november 1988. Algerije was het eerste land dat de nieuwe staat officieel erkende.
In de Arabische wereld is Israël alleen erkend door Egypte, Jordanië en de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO). Sinds de oprichting van de Arabische Liga in 1945 wordt Israël door andere Arabische landen geboycot.
In de Vroege IJzertijd vestigde een zeevolk zich op de huidige Gazastrook: de Filistijnen. Daar botsten ze met de Israëlieten uit het oosten. Voor hun huidige claims op het gebied grijpen zowel de Joden als de Palestijnen terug op deze vroege geschiedenis, vertelt hoogleraar Jürgen Zangenberg.
Vandaag de dag erkennen 15 van de 22 leden van de Arabische Liga – Algerije, Comoren, Djibouti, Irak, Koeweit, Libanon, Libië, Mauritanië, Oman, Qatar, Saoedi-Arabië, Somalië, Syrië, Tunesië en Jemen – Israël niet en onderhouden ze geen diplomatieke betrekkingen met het land; met uitzondering van Bahrein, Egypte, Jordanië, Marokko, Palestina, Soedan, ...
Palestina wordt officieel erkend door ruim 130 landen, waaronder enkele EU-lidstaten. Israël, maar ook Nederland en België, erkennen Palestina niet.
Na het Oslo I-akkoord in 1993 erkende de PLO officieel de staat Israël en beloofde geweld af te wijzen, en Israël erkende de PLO als vertegenwoordiger van het Palestijnse volk.
Palestina zou opgedeeld worden in een Joods, een Arabisch en een internationaal bestuurd deel rondom (Jeruzalem en Bethlehem). 56 procent van het grondgebied, waaronder de Negev-woestijn, werd toegekend aan de 600.000 Joden in Palestina en 43 procent aan de 1 miljoen Palestijnse Arabieren.
Pas sedert de creatie van de staat Israël in 1948 wordt het 'Heilige Land' in het Nederlands Israël genoemd. Daarvoor was het meestal Palestina.
Groot-Brittannië onthield zich van stemming. Het besloot zich terug te trekken en het probleem aan de VN over te dragen aan het einde van 14 mei 1948. Joodse leiders in Palestina riepen enkele uren voor het einde van de Britse overheersing een onafhankelijke staat uit, bekend als Israël . Israël werd het volgende jaar door de VN erkend.
Sinds 1993 zijn de Europese Commissie en de EU-lidstaten samen verreweg de grootste verstrekkers van hulp aan de Palestijnen.
Vanaf februari 2026 wordt de staat Israël erkend als een soevereine staat door 163 van de overige 192 lidstaten van de Verenigde Naties , oftewel ongeveer 85% van alle VN-leden.
Het in de Bijbel beschreven Beloofde Land zou volgens een letterlijke opvatting ervan samenvallen met het gebied tussen de rivieren Nijl en Eufraat. Dit omvat de Sinai-woestijn, Israël en de door Israël bezette Palestijnse gebieden, de Golanhoogvlakte, maar ook Jordanië, grote delen van Syrië en Irak.
Palestina is in de vorige eeuw ontstaan nadat het Verenigd Koninkrijk dit gebied verliet als mandaat (soort kolonie). In dit gebied woonden ook Joden, en steeds meer Joden uit Europa emigreerden naar de regio Palestina, ook bekend als Israël of Kanaän. Zij stichten hier de staat Israël.
De Britse controle over dit gebied duurde van 1923 tot 1948. Gedurende deze periode werden de autoriteiten geconfronteerd met de eisen van zionisten voor Joods zelfbestuur en een groeiende Arabisch-nationalistische beweging die deze Joodse aanwezigheid en nationalistische aspiraties verwierp.
Een groot deel van het vroegere mandaatgebied Palestina komt in Israëlische handen, waaronder West-Jeruzalem. Het Israëlische grondgebied wordt daarmee veel groter dan de grenzen in het verdelingsplan van de VN. Jordanië (tot 1949 Trans-Jordanië) bezet de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem.
Evangelische zionisten beweren op verschillende manieren dat Israël recht heeft op het land op grond van goddelijk recht, of op grond van een theologische, historische en morele grondslag voor de gehechtheid aan het land die uniek is voor Joden (Parkes, James).
Ontstaan van Israël
In 1947 stemden de Verenigde Naties in met een verdelingsplan voor Palestina: het gebied moest worden opgedeeld in een Joodse en Arabische staat. Op 14 mei 1948, toen het Britse mandaat over Palestina afliep, riep Israël zijn onafhankelijkheid uit.
In Vlaardingen woont de grootste Palestijnse gemeenschap van Nederland. Volgens burgemeester Bert Wijbenga heeft 1 op de 15 Vlaardingers een Palestijnse achtergrond, wat neerkomt op zo'n 5 duizend mensen.
ð¢ Moslimlanden die Israël erkennen Midden-Oosten • Egypte (erkend in 1979 na de Akkoorden van Camp David) • Jordanië (erkend in het vredesverdrag van 1994) • Verenigde Arabische Emiraten (2020 – Akkoorden van Abraham) • Bahrein (2020 – Akkoorden van Abraham) Noord-Afrika • Marokko (normalisatie in 2020) Eurazië / Kaukasus • Turkije (erkend in 1949 – ...
Israël is in alle opzichten een militaire grootmacht. Het bezit een hoogontwikkelde militaire industrie, is een van de belangrijkste wapenexporteurs en is een kernwapenmacht. Aan Palestijnse kant is er geen regulier leger. Er zijn wel gewapende milities die vooral inzetten op al dan niet zelf gefabriceerde raketten.
Verschillende landen hadden ooit diplomatieke betrekkingen met Israël, maar hebben deze sindsdien verbroken of opgeschort (Cuba en Venezuela in Latijns-Amerika, Mauritanië in de Arabische Liga, Mali en Niger in niet-Arabisch Afrika, de Malediven in Zuid-Azië en Iran tot aan de islamitische revolutie).