De afkorting ADHD staat voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder. In het Nederlands betekent dat aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. De hersenen van mensen met ADHD reageren sneller op prikkels (impulsen, stemmingen en gebeurtenissen).
ADHD is een psychische stoornis die begint in de jeugd en die vaak persisteert tot in de volwassenheid. De kernsymptomen van ADHD zijn: aandachtstekort, hyperactiviteit en impulsiviteit.
Er zijn 3 types van ADHD, namelijk het overwegend onoplettende type, het gecombineerde type en het overwegend hyperactieve/impulsieve type. De klachten kunnen per individu verschillen.
ADHD wordt in de DSM-5 tot de neurobiologische ontwikkelingsstoornissen gerekend en verwijst naar een hardnekkig patroon van onoplettendheid en/of hyperactiviteit-impulsiviteit dat het dagelijkse functioneren of de ontwikkeling in significante mate belemmert.
ADHD is een veelvoorkomende psychiatrische aandoening die gekenmerkt wordt door een overmatige beweeglijkheid (hyperactiviteit), concentratiestoornissen, impulsief gedrag en onoplettendheid.
Hoe beïnvloedt ADHD de hersenen? Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) is een type neurologische stoornis dat een neurodevelopmentale stoornis wordt genoemd. ADHD beïnvloedt uw hersenen en zenuwstelsel, zoals alle neurologische stoornissen, maar het beïnvloedt ook de ontwikkeling van de hersenen. ADHD wordt verondersteld aanwezig te zijn vanaf de geboorte.
ADHD is een neurologische ontwikkelingsstoornis die onoplettendheid, hyperactiviteit en impulsiviteit kan veroorzaken. Mensen met ADHD kunnen rusteloos lijken, een korte aandachtsspanne hebben en zich moeilijk concentreren, en kunnen impulsief of roekeloos handelen.
ADHD is een beschrijving van gedrag. Kinderen die deze combinatie van gedragskenmerken laten zien, kunnen soms de classificatie ADHD krijgen. Een classificatie is een indeling in soorten. We noemen het niet een diagnose, omdat het geen aandoening of ziekte is.
ADHD in de volwassenheid wordt geassocieerd met beperkingen in het lichamelijk en mentaal functioneren. Impulsief gedrag, gerelateerd aan ADHD, hangt samen met een hogere kans op (verkeers-)ongelukken. Dit heeft ook invloed op de gezondheid.
ADHD, ASD en OCD zijn ontwikkelingsstoornissen die regelmatig in combinatie met elkaar voorkomen. Moeite om de aandacht bij een onderwerp te houden, impulsiviteit en hyperactiviteit zijn kenmerkende symptomen van ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder).
Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) en Autisme Spectrum Disorder (ASD) zijn chronische neurologische aandoeningen met een sterke erfelijke component. Beide aandoeningen komen vrij vaak voor.
De term ADD werd in 1980 voor het eerst opgenomen in het handboek dat gebruikt wordt voor de diagnose van hersenaandoeningen (de DSM). Bij een wijziging in 1987 werd de naam ADD weer aangepast naar ADHD. De huidige naam ADHD-I bestaat sinds 1994.
Veel mensen met ADHD hebben last van vermoeidheid. Alles kost veel moeite en energie. Dit kan vervolgens erger worden door slaapproblemen. Bij ADHD komt dit heel vaak voor.
De afkorting ADHD staat voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder. In het Nederlands betekent dat aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. De hersenen van mensen met ADHD reageren sneller op prikkels (impulsen, stemmingen en gebeurtenissen).
ADHD is een handicap of chronische ziekte in de zin van de WGBH/CZ (zie onder meer College voor de Rechten van de Mens, 15 mei 2014, Oordeel 2014-58, overweging 3.6). Verzoeker kan op grond daarvan de bescherming van de WGBH/CZ inroepen.
Een gedragsstoornis is aangeboren en niet te genezen; iemand vertoont gedrag dat voortkomt uit een aandoening, zoals autisme, ADHD, een verstandelijke beperking of een persoonlijkheidsstoornis. Een gedragsstoornis kan voorkomen bij kinderen, jongeren en volwassenen.
In het Nederlands vertaald betekent dat een aandoening die gekenmerkt wordt door aandachtstekort en/of hyperactiviteit. Er wordt onderscheid gemaakt in drie verschillende subtypes ADHD, een type met vooral druk gedrag en impulsiviteit, een type met vooral onoplettendheid en een gecombineerd type.
Om de complexiteit van deze aandoening beter te begrijpen, kunnen we kijken naar de verschillende soorten ADHD bij volwassenen. Er zijn 7 soorten ADHD voorgesteld door psychiater Dr.Daniel Amen , elk met verschillende symptomen en uitdagingen. Hier is een nadere blik op de 7 soorten ADHD bij volwassenen, samen met hun veelvoorkomende symptomen.
ADHD en overprikkeling. Als je ADHD hebt, kan je moeite hebben om prikkels die op je afkomen te verwerken. Dit kunnen externe prikkels zijn maar ook interne prikkels. Externe prikkels zijn indrukken die via de zintuigen binnenkomen zoals geluiden, beelden, geuren, smaken, en lichamelijke sensaties.
Onderzoek laat nog iets anders zien: in de hersenen van kinderen en jongeren met ADHD is een scheve verhouding tussen de neurotransmitters dopamine en noradrenaline. Dopamine heb je nodig om denkprocessen te plannen, doelgericht te handelen en je emotie en motivatie in goede banen te leiden.
ADHD zal niet weggaan, maar je kan er wel goed mee leren leven. Er zijn verschillende behandelingen die je hierbij kunnen helpen, zoals cognitieve gedragstherapie, neurofeedback en psycho-educatie. Tijdens de behandeling leer je meer over ADHD.
Attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) is een van de meest voorkomende psychische stoornissen bij kinderen . Symptomen van ADHD zijn onder andere onoplettendheid (niet kunnen focussen), hyperactiviteit (overmatige beweging die niet past bij de setting) en impulsiviteit (haaste handelingen die in het moment plaatsvinden zonder na te denken).
Een onderzoek onder leiding van de universiteit van Nijmegen spreekt dit voor het eerst overtuigend tegen. Wetenschappers bewijzen dat ADHD een hersenaandoening is, waarbij bepaalde gebieden in het brein minder ontwikkeld zijn.
Onbehandelde ADHD is een risicofactor voor een aantal uitdagingen, waaronder onveilig rijden, middelenmisbruik en een hoger risico op vroegtijdig overlijden, volgens een groeiend aantal onderzoeken. Nu toont nieuw onderzoek aan dat ADHD bij volwassenen een tol kan eisen van de hersenen en verband houdt met een hogere kans op het ontwikkelen van dementie .