De acht planeten die we in ons zonnestelsel kennen, zijn
Bij het horen van het woord "zonnestelsel" denk je meteen aan de acht planeten die keurig rond onze zon draaien: Mercurius, Venus, de aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus.
Overtuigend bewijs van leven op Mars is nooit gevonden
Maar hoewel de Marsrovers van NASA meermaals aanwijzingen op de rode planeet hebben gevonden die dicht in de buurt komen van sporen van leven, mist nog steeds definitief bewijs waar de wetenschap het unaniem over eens is. Vooralsnog geen groene marsmannetjes dus.
De planeten
Om dat te onthouden kan je het ezelsbruggetje 'Maak Van Acht Meter Japanse Stof Uw Nieuwe Pyjama' gebruiken. Want dit zijn de acht planeten van dicht bij tot ver van de zon: Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus en (dwergplaneet) Pluto.
In ons eigen zonnestelsel zijn momenteel acht planeten bekend: Mercurius, Venus, de aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus. Pluto behoort niet 'meer' tot de planeten, maar is een dwergplaneet.
Het is de op vier na grootste planeet in het zonnestelsel. Zo'n hemellichaam krijg je niet zomaar vernietigd. Over nog eens 4,6 miljard jaar, wanneer de zon het einde van zijn leven nadert en begint op te zwellen tot een rode reuzenster, zal de aarde er nog steeds zijn.
In augustus 2006, tijdens de driejaarlijkse algemene vergadering, besloot de Internationale Astronomische Unie dat Pluto niet langer als planeet door het leven kan gaan. Pluto, Eris, enkele andere grote ijsdwergen en de grootste planetoïde, Ceres, zijn nu officieel geclassificeerd als dwergplaneet.
Astronomen en (asto-)biologen gaan er dan ook vanuit dat de aarde niet de enige 'levende planeet' in het heelal is. Hoe zeldzaam buitenaards leven precies is, is echter onbekend. Op andere planeten (of manen) in ons eigen zonnestelsel zijn tot op heden nog nooit sporen van buitenaardse organismen aangetroffen.
Het einde van de zon
Dat gebeurt over ongeveer 5 miljard jaar, als de zon is opgebrand. Een ster die geen waterstof en helium meer heeft om aan fusie-energie te komen zal in intensiteit afnemen maar heel erg opzwellen. De zon zal naar schatting zo groot opgeblazen worden dat de aarde erdoor wordt verzwolgen.
Weetjes. Jupiter is de grootste en zwaarste planeet van het zonnestelsel. Hij weegt 1.898.000 miljard miljard ton en is 142.984 kilometer in doorsnee. Dat is 318 keer zo zwaar als de aarde en 1300 keer zo groot!
In het zonnestelsel vallen alleen de Aarde en Mars in de bewoonbare zone; Venus en Mercurius staan te dicht bij de Zon, de andere planeten te ver ervandaan.
Hoewel er nog geen buitenaards leven is gevonden en leven op aarde nog steeds een zeldzaamheid is, zijn er wetenschappelijke redenen om te vermoeden dat het elders kan bestaan. Bovendien zijn er technologische ontwikkelingen die het mogelijk kunnen detecteren als dat zo is.
Op 9 oktober 2006 werd bevestigd dat de tweede serie van Life on Mars de laatste zou zijn. Matthew Graham verklaarde: " We besloten dat Sams reis een eindige levensduur en een duidelijk einde zou hebben en we hebben het gevoel dat we dat punt nu bereikt hebben na twee series".
Op Mars is er minder lucht dan op aarde. De atmosfeer bestaat vooral uit koolstofdioxide en een klein beetje stikstof. Er is bijna geen zuurstof, dus ademen is moeilijk! Het kan hard waaien op Mars, maar niet zo erg als op aarde.
Het enige verschil tussen een planeet en een dwergplaneet is dat planeten geen andere hemellichamen op hun baan hebben. Dwergplaneten hebben dit wel, zij zijn te klein om deze van hun weg te stoten. Pluto heeft veel hemellichamen om zich heen, waardoor hij een dwergplaneet genoemd wordt.
Een dag op Mars (sinds de landing van de populaire sonde Mars Pathfinder vaak 'sol' genoemd) duurt 24 uur en 37 minuten.
De nieuwste sterrenkundige waarnemingen doen vermoeden dat het heelal oneindig uitgestrekt is. Dat betekent dat het zeker geen rand heeft. Maar ook wanneer het heelal een eindige omvang zou hebben, is het onbegrensd.
Het gaat over de lange termijn toekomst van het zonnestelsel, dat over ongeveer 100 miljard jaar tot een einde zal komen . Ons zonnestelsel is op weg naar de ondergang. Langzaam. In de komende paar miljard jaar zal een reeks ongelukkige gebeurtenissen plaatsvinden, variërend van niet zo geweldig tot echt tragisch.
Niets in het heelal is voor de eeuwigheid. Elke ster is ooit 'geboren', en zal ooit 'sterven'. Dat geldt dus ook voor onze eigen zon - een vrij gemiddelde ster. De geschatte levensduur van de zon is zo'n tien miljard jaar.
De geschiedenis leert dat elke veronderstelling waarin de mens, de aarde, de zon of het Melkwegstelsel een unieke plaats wordt toebedacht, onwaar is. Er is tot nu toe echter geen 'tweede aarde' ontdekt.
Deze twee moleculen schijnen in de vier massieve planeten de rol over te nemen van waterdamp op de aarde. Van zuurstof heeft men geen spoor gevonden, tenzij in Uranus en dan nog in een uiterst geringe hoeveelheid.
Er is een kans dat er buitenaards leven op een maan zou kunnen zijn. Er zou leven kunnen bestaan op Europa, een maan van Jupiter met een dikke atmosfeer. Er zou ook leven kunnen bestaan op Enceladus, een maan van Saturnus met een oceaan van vloeibaar water onder een dikke laag ijs.
Aanvankelijk werd verondersteld dat Planeet Negen een elliptische baan om de Zon zou volgen met een excentriciteit van 0,2–0,5, en dat zijn halve lange as naar schatting 400–800 AE zou bedragen, ongeveer 13–26 keer de afstand van Neptunus tot de Zon.
Het oppervlak van de dwergplaneet vertoont dus wel wat overeenkomsten met dat van de aarde. Toch is het volgens NASA onwaarschijnlijk dat er leven mogelijk is op Pluto. Dat heeft alles te maken met de extreem lage temperaturen op de dwergplaneet: op Pluto is het gemiddeld tussen de -228 en -238 graden Celsius.