In de Griekse mythologie is Narcissus een knappe jager die bekend stond om zijn schoonheid, maar ook om zijn extreme arrogantie en het afwijzen van de liefde van anderen. Als straf voor zijn hoogmoed werd hij door de goden vervloekt. Centre of Excellence +1
Zo blijft Narcissus bij het water zitten, verlangend naar zijn spiegelbeeld. Niet in staat om te eten en te drinken kwijnt hij langzaam weg tot hij uiteindelijk overlijdt.
Het oorspronkelijke Griekse verhaal beschrijft hem als een jonge man die de genegenheid van velen afwijst en uiteindelijk ten prooi valt aan wanhoop wanneer hij beseft dat hij zijn eigen spiegelbeeld niet kan kussen. Het verhaal kent twee eindes: in het ene kwijnt hij weg en verandert hij in een narcisbloem, en in het andere maakt hij een einde aan zijn leven .
Narcissus liep langs een waterpoel en besloot ervan te drinken. Hij zag zijn spiegelbeeld, raakte erdoor betoverd – zijn eerste en enige liefde – en pleegde zelfmoord omdat hij zijn geliefde niet kon krijgen . Door deze tragedie gingen de Thespianen Eros, met name onder de goden, eren en vereren.
Tijdens een van zijn vele jachtpartijen wilde Narcissus wat drinken uit een rivier. In het gladde wateroppervlak zag hij toen zijn evenbeeld. Eindelijk gebeurde dan wat altijd onmogelijk had geleken: Narcissus werd verliefd. Op zichzelf.
De zwakke plekken van een narcist zijn hun diepgewortelde onzekerheid, een extreem kwetsbaar ego dat afhankelijk is van externe validatie, een gebrek aan echte empathie, de angst voor schaamte en kritiek, en de onmacht om met de realiteit om te gaan, wat leidt tot een constante behoefte aan 'narcistische voeding' (aandacht, bewondering). Ze kunnen niet goed tegen 'nee' en grenzen, en hun fantasiewereld botst vaak met de werkelijkheid, waardoor ze anderen beschadigen om zichzelf beter te voelen.
Narcissus wierp nog een laatste blik in het water en zei: "O wonderbaarlijke jongen, ik heb tevergeefs van je gehouden, vaarwel." Echo herhaalde in koor: "Vaarwel." Toen het tijd was voor Narcissus' begrafenis, kwamen de mensen naar zijn graf, maar vonden geen lichaam.
Het meer bleef een tijdlang stil. Eindelijk zei het: "Ik huil om Narcissus, maar ik had nooit beseft dat Narcissus mooi was. Ik huil omdat ik, telkens als hij naast mijn oevers knielde, in de diepte van zijn ogen mijn eigen schoonheid weerspiegeld zag ."
Misschien Pentheus, de koning die door Dionysus' maenaden (waaronder enkele vrouwelijke familieleden van Pentheus) met hun blote handen in stukken wordt gescheurd. Of Priam, koning van Troje , die in één versie met een knuppel wordt doodgeslagen, waarbij de "knuppel" in werkelijkheid het lijk van zijn babykleinzoon is.
De arme Echo had geen eigen identiteit en geen eigen bestaan buiten Narcissus, en nadat ze door hem was afgewezen, 'verdorde ze langzaam totdat er niets meer van haar overbleef dan haar stem'. Zelfs haar stem, het enige wat er nog van haar over was, was die van hem in plaats van die van haarzelf. Op een ander niveau is de mythe een waarschuwing tegen ijdelheid en zelfliefde .
Zowel in Ovidius' als in Pausanias' versie van Narcissus sterft hij bij een vijver, starend naar zijn eigen spiegelbeeld waarop hij verliefd is geworden . Hij heeft geen oog voor zijn omgeving, eet noch slaapt. Hij blaast zijn laatste adem uit, alleen, en sterft bij het beeld dat hij nooit zal bezitten, maar waar hij zo vurig naar verlangt.
De heilige Narcissus (+ ca 222), bisschop van Jeruzalem, was een prijzenswaardig man omwille van zijn heiligheid, geloof en geduld.
Narcissus is een geslacht van voornamelijk in het voorjaar bloeiende, meerjarige planten uit de amaryllisfamilie (Amaryllidaceae). Verschillende gangbare namen, waaronder narcis (meervoud: narcissen) en jonquil , worden gebruikt om sommige of alle leden van het geslacht te beschrijven.
Narcissus is volgens de Griekse mythologie een jongeman die zichzelf zo graag zag dat hij verliefd werd op zijn eigen reflectie in het water. Telkens wanneer hij dat spiegelbeeld wilde omhelzen, vertroebelde het water en verdween de prachtige jongeman.
De beeldschone jongeling wordt hartstochtelijk verliefd op zijn spiegelbeeld in het water van de bron; telkens als hij het water beroert, verdwijnt het beeld. Zittend aan de waterkant kwijnt hij weg tot hij sterft.
Echo is een bekende nimf uit de Griekse mythologie. Ze was een Oreáre, een bergnimf. Hera, de vrouw van Zeus , verachtte haar en veroordeelde haar ertoe alleen de laatste woorden van anderen te kunnen herhalen. Dat was een behoorlijke vloek voor een jonge nimf die graag praatte.
Er wordt vaak vermeld dat Ares in de Griekse mythologie (althans in de mythen die niet verloren zijn gegaan) niemand verkrachtte, in tegenstelling tot de andere grote mannelijke goden. Het dichtstbijzijnde voorbeeld van verkrachting dat we van hem kennen, is zijn Romeinse tegenhanger Mars, die Rhea Silivia verkrachtte.
Hephaistos staat bekend als de lelijkste god. Dit heeft te maken met de ruzie met Zeus. Als deze hem uit de hemel slingert duurt het lang voordat hij met een harde smak op het eiland Lemnos landt. Hoewel hij de val overleeft verwondt hij een van zijn benen waardoor hij zijn leven lang mank liep en misvormd is.
In de Griekse mythologie waren de Keres (/ˈkɪriːz/; Oudgrieks: Κῆρες) vrouwelijke doodsgeesten. Het waren de godinnen die de gewelddadige dood personifieerden en die zich aangetrokken voelden tot bloedige sterfgevallen op slagvelden.
Asphodelus alba is geplant in de vaste plantentuin van de New York Botanical Garden; ik ga deze zomer zeker uitkijken naar de bloei! Het woord "narcissus" is afgeleid van het Griekse woord narke, wat gevoelloosheid betekent (ook de stam van het woord narcotisch middel); de bloem is mogelijk zo genoemd vanwege de bedwelmende geur van sommige soorten.
Narcissus was niet bekend met het concept van spiegeling, aangezien spiegels en soortgelijke hulpmiddelen geen deel uitmaakten van het leven in de oudheid . Toen hij zijn eigen beeld in de vijver zag, dacht hij dat het een ander persoon was. Dit gebrek aan begrip maakte zijn obsessie des te tragischer, omdat hij verlangde naar iets wat hij nooit werkelijk zou kunnen bezitten.
Narcissus is een personage in de Apocolocyntosis van Lucius Annaeus Seneca. Hij begroet Claudius in Hades en loopt voor hem uit door de poorten van de onderwereld. Hij is bang voor Cerberus, een hondenbeest zo anders dan de kleine witte hond die Narcissus tijdens zijn leven had gehad.
Zo blijft Narcissus bij het water zitten, verlangend naar zijn spiegelbeeld. Niet in staat om te eten en te drinken kwijnt hij langzaam weg tot hij uiteindelijk overlijdt.
Narcissus liep langs een waterpoel en besloot ervan te drinken. Hij zag zijn spiegelbeeld, raakte erdoor betoverd – zijn eerste en enige liefde – en pleegde zelfmoord omdat hij zijn geliefde niet kon krijgen. Door deze tragedie gingen de toneelspelers Eros, en met name Eros, vereren en eren.
In de Griekse mythologie was Narcissus degene die verliefd werd op zijn eigen spiegelbeeld... hij kon de liefde van een ander niet beantwoorden omdat hij zo verliefd was op zichzelf. Er wordt gezegd dat hij, toen hij stierf, naar zijn spiegelbeeld in het water staarde en veranderde in een narcis ...