Een zure grond heeft een pH-waarde ergens tussen de 4,5 en 6. En de pH- waarde wordt bepaald door het gehalte aan organische stof, mineralen en kalk. De samenstelling hiervan bepaalt de zuurtegraad van de bodem. Zand- en veengronden zijn voorbeelden van zuurdere gronden.
Bij pH 3 is grond zo zuur als citroensap. Zure grond is meestal veenachtige grond. Bijna alle heidesoorten houden van zulke zure grond, vandaar dat die grond 'heideplantengrond' wordt genoemd. Maar er zijn veel meer planten die zure grond nodig hebben: Rhododendon's, Camelia's, Pieris, de Amerikaanse blauwe bosbes enz.
Wanneer de plant niet goed groeit, het blad geel verkleurt of weinig bloei geeft. Dan kan het goed zijn dat de bodem te zuur of te kalkrijk is.
Bij een pH-waarde van minder dan 6,5 spreken we van een zure bodem. Sommige planten - de zogenaamde zuurminnende planten - zijn hier dol op. Denk maar aan rododendrons, blauwe bessen of hortensia's. Zij houden van een pH-waarde van 4,5 tot 5.
Een extreem geval van een zure bodem is de zure sulfaatbodem (Thionic Fluvisols en Thionic Cambisols) . Er zijn twee hoofdgordels van zure bodems: in de vochtige noordelijke gematigde zone, die voornamelijk bedekt is met naaldbossen; en in de vochtige tropen, die bedekt is met savanne en tropisch regenwoud.
Welke planten niet bekalken? Bij planten welke van een zure bodem houden zoals hortensia en rhododendron hoef je geen kalk te strooien. Een roos, lavendel of buxusstruik verlangt juist wel kalk.
Voeg genoeg gedestilleerd water toe aan de grond om een brij te maken met de textuur van een milkshake. Voeg baking soda toe aan de ene pot en meng. Voeg dan azijn toe aan de andere en meng. Als het baking sodamengsel bubbelt, heb je waarschijnlijk zure grond ; als het azijnmengsel bubbelt, heb je waarschijnlijk alkalische grond.
Vermesting ontstaat door verontreiniging van de lucht met de stoffen ammoniak en stikstofoxiden. Dezelfde stoffen plus zwaveldioxide zorgen voor verzuring. Landbouw, verkeer en de industrie zijn de belangrijkste bronnen van vermestende en verzurende stoffen.
Voor zand- en veengronden geldt bijvoorbeeld dat deze over het algemeen wat zuurder zijn, met een pH-waarde tussen de 4,5 en 5,5. Kleigronden daarentegen zijn minder zuur met een pH-waarde vanaf ongeveer 6,7 en hoger.
Controleer uw planten op deze tekenen om te zien of uw grond te zuur is: vergelende, bruine en afstervende bladeren .
Fluorantimoonzuur (HSbF6) is het sterkste, tot nu toe bekende synthetische superzuur. Het zuur wordt gevormd door waterstoffluoride (HF) en antimoon(V)fluoride (SbF5) in verschillende verhoudingen met elkaar te mengen.. De 1:1-verhouding vormt het sterkste superzuur.
Een te zure bodem kan je minder zuur maken door hem te bekalken. Aangezien de bodem van nature verzuurt, is een jaarlijkse bekalking met DCM Groen-Kalk® dan ook geen overbodige luxe. Je kalkminnende planten zullen je er in ieder geval dankbaar voor zijn, want op die manier verhoog je de pH van de grond.
Kalk neutraliseert het zuur in de bodem en maakt grond kalkrijker, verder verbetert kalk in de regel de bodemstructuur. Kalk voorziet de planten bovendien van twee zeer belangrijke voedingsbestanddelen: calcium (kalk, Ca) en magnesium in de vorm van magnesiumoxide (MgO) dat door veel planten makkelijk wordt opgenomen.
Cacaodoppen. Een andere populaire keuze: cacaodoppen. Deze bodembedekker heeft een mooie bruine kleur en ruikt ook nog eens lekker. Daarnaast zijn cacaodoppen heel geschikt als bodembedekker voor planten die van zure grond houden, omdat ze de pH-waarde van de bodem verlagen.
Voor de meeste zure grondsoorten is de meest praktische beheeroptie om kalk toe te voegen om de huidige pH-waarde van de grond te behouden of de pH van de oppervlaktegrond te verhogen . Voor een betere kans op succesvolle groei van zuurgevoelige soorten, overweeg om te kalken zodra de pH onder pHCa 5,0 zakt.
Kalk voor een te zure grond
Kalk strooien is dan de oplossing. Dit maakt je grond minder zuur. Ook verbeter je de bodemstructuur waardoor planten de voedingsstoffen beter kunnen opnemen. Kalken kan zowel in het voorjaar als in het najaar.
Zand- en veengronden zijn meestal wat zuurder, de pH zal hier vaak tussen de 4,5 en 5,5 liggen. Wil je precies weten hoe zuur je grond is, dan kun je altijd de zuurgraad van de grond meten met een pH-meter. Dat is een klusje van niks: steek de pH-meter in de grond en na een paar minuten heb je al antwoord op je vraag.
Kleigrond is meestal een alkalische grond ; de toevoeging van kalk heeft als doel de deeltjes af te breken door ze te laten hechten, in plaats van de zuurgraad in evenwicht te brengen.
Om de grond te verzuren, gebruikt u elementaire zwavel of aluminiumsulfaat . Begin met het bemesten van de plant met ongeveer een derde pond elementair of 1 pond aluminiumsulfaat. Zorg ervoor dat u het materiaal water geeft nadat de toepassing is uitgevoerd.
Zuurminnende planten zijn planten die een pH-waarde van de grond prefereren die lager is dan 7. De pH, of potentiële waterstofionen, in de grond kan variëren van 0 tot 14. Zeven wordt als neutraal beschouwd en alles onder de 7 is zuur. Gronden met een pH boven de 7 zijn alkalisch.
De grootste groepen kalkhatende of zuurminnende planten zijn rododendrons (inclusief azalea's), camelia's en pieris . Blauwe bessen doen het het beste in heidecompost, samen met zomerbloeiende heide (Calluna), Fothergilla, Gardenia, Gaultheria, Kalmia en Leucothoe.
Bij een lage zuurgraad kan het gazon niet voldoende voedingsstoffen opnemen, waardoor de groei remt en mos en onkruid hun kansen schoon zien. Door het strooien van kalk krijg je de bodem in balans, kan het gras weer gaan groeien en verschrompelt het mos.
De pH-waarde wordt uitgedrukt in een schaal van 1 tot 14; 7 is neutraal, daaronder zuur en daarboven basisch ofwel kalkrijk. Gewoonlijk is zandgrond lichtzuur en humus-arm met een pH onder de 6. Veengrond is humusrijk met een pH tussen 4 en 6. Bij klei zit je vaak boven de 6 tot wel 7,5 en hoger.