Pannus is een medische term voor een abnormale laag weefsel, vaak ontstekingsweefsel, die over een oppervlak groeit. Het verwijst hoofdzakelijk naar twee aandoeningen: een ernstige, chronische oogontsteking bij honden (keratitis) die leidt tot littekens of ontstoken weefsel in gewrichten bij reuma dat kraakbeen vernietigt. RA Liga +2
Ontstoken synoviumweefsel dat in het kraakbeen ingroeit. In het gewricht kan pannus zorgen voor de onherstelbare afbraak van kraakbeen, bot, pezen, gewrichtsbanden en bloedvaten.
Dit membraan van granulatieweefsel ontstaat meestal als gevolg van reumatoïde artritis , waarbij de aandoening reumapannus wordt genoemd. Een odontoid pannus kan ook ontstaan als gevolg van ernstig trauma aan de nek, ter hoogte van de tweede halswervel.
Pannus is een oogaandoening waarbij het hoornvlies steeds verder wordt aangetast door een chronische ontsteking. Er kunnen bloedvaatjes gaan woekeren, er kan littekenweefsel ontstaan en er komt pigment in het hoornvlies terecht. Dit beperkt het zicht en kan tot blindheid leiden.
Pannus. Bij de Duitse Herder, kruisingen daarvan en bij de (langharige) Teckel komt een erfelijke aandoening aan de ogen voor, die duidelijk verslechtert onder invloed van UV-straling.
De infiltratie van immuuncompetente cellen en de proliferatie van synoviale fibroblasten in het synoviale slijmvlies leiden tot de vorming van pannusweefsel, dat het gewrichtskraakbeen en het subchondrale bot binnendringt en afbreekt.
Hoe wordt pannus behandeld? De behandeling bestaat uit het gebruik van topische corticosteroïden (meestal prednisolon of dexamethason) of andere immuunmodulerende geneesmiddelen zoals ciclosporine . Soms wordt er ook een injectie met steroïden onder het bindvlies gegeven.
Klinische verschijnselen van pannus omvatten doorgaans progressieve vaatvorming, afzetting van bruin pigment en troebelheid van het hoornvlies. Indien niet correct gediagnosticeerd en behandeld, kan deze aandoening tot blindheid leiden . Zorgvuldige behandeling van de aandoening zal het gezichtsvermogen bij de overgrote meerderheid van de honden behouden.
De 3-3-3 regel is een richtlijn voor nieuwe hondenbezitters die de drie fases van een hond zijn aanpassing aan een nieuw huis beschrijft: 3 dagen om te landen en stress te verwerken, 3 weken om routines te leren en te wennen aan de omgeving, en 3 maanden om zich écht veilig en thuis te voelen, waarbij geduld en structuur cruciaal zijn.
Pannus, ook wel chronische oppervlakkige keratitis genoemd, is een aandoening die het hoornvlies van een hond aantast (de doorzichtige buitenste laag van het oog die vastzit aan het witte oogwit). Bij deze ziekte dringen bloedvaten en littekenweefsel het hoornvlies binnen en kan, indien onbehandeld, tot blindheid leiden .
Een opgezwollen buik (pannus) kan ongemak en complicaties zoals huidinfecties veroorzaken. Gewichtsverlies en lichaamsbeweging kunnen helpen, maar zelfs na gewichtsverlies keert de uitgerekte huid niet vanzelf terug naar de oorspronkelijke vorm. In dat geval kan een niet-invasieve body contouring-behandeling of een operatie de vorm herstellen.
Een cervicale pannus kan ernstige complicaties veroorzaken . Het kan bij tot wel 4% van de patiënten met reumatoïde artritis (RA) leiden tot een cervicale subluxatie, maar het kan ook spontaan ontstaan bij sommige patiënten zonder RA, met name bij patiënten met trauma of kanker. Er zijn twee mogelijke mechanismen waardoor het synoviale membraan prolifereert.
Een opvlamming duurt niet eeuwig en de symptomen verdwijnen uiteindelijk bij de meeste patiënten . Sterker nog, sommige studies suggereren dat ongeveer 95% van de kinderen PANS of PANDAS ontgroeit tegen de tijd dat ze de puberteit of jongvolwassenheid bereiken en hun immuunsysteem volledig is ontwikkeld.
Er bestaan twee vormen van pannus: actieve (inflammatoire) en fibrovasculaire (degeneratieve ); beide typen kunnen voorkomen bij contactlensdragers. Een actieve pannus is avasculair en bestaat uit subepitheliale ontstekingscellen. In latere stadia kan deze gepaard gaan met secundaire littekenvorming van het stroma.
De eerste symptomen van deze oogaandoening zijn pijnloze, verheven plekjes op het hoornvlies . Hoewel ze meestal rood of roze van kleur zijn, kunnen ze ook bruin of grijs zijn. Deze plekjes worden het vaakst aan de buitenkant van het oog gezien.
De term "pannus" is afgeleid van het Latijnse woord voor "tafelkleed" . Chronische ontsteking en overmatige proliferatie van het synovium leiden tot de vorming van pannus en de destructie van kraakbeen, bot, pezen, ligamenten en bloedvaten.
Je moet een hond nooit omhelzen, direct in de ogen staren, storen tijdens eten/slapen, fysiek straffen, of hem giftige voedingsmiddelen zoals chocolade, uien, druiven/rozijnen, cafeïne en xylitol geven; ook mag je hem niet dwingen tot contact of ongewenst gedrag negeren, omdat dit leidt tot angst, onzekerheid en gezondheidsproblemen.
Een hond vergeet je niet snel; ze hebben een sterk langetermijngeheugen en kunnen hun baasjes jarenlang herkennen, zelfs na lange periodes gescheiden te zijn, dankzij sterke associaties met geur, stem en affectie. Hoewel ze korte momenten (zoals de eerste twee minuten dat je weggaat) snel vergeten, blijven de diepere, emotionele herinneringen aan liefdevolle baasjes vaak levenslang bewaard en leiden ze tot vreugde bij een hereniging, ongeacht hoe lang het geleden is.
Heeft op minstens 7 verschillende ondergronden gelopen (gras, grind, beton, enz.). Is minstens 7 keer alleen ergens naartoe gebracht, zonder moeder of nestgenootjes . Is blootgesteld aan minstens 7 uitdagingen (op een doos geklommen, door een tunnel gegaan, trappen beklommen, enz.).
De eerste symptomen ontstaan bij honden tussen de 4-7 jaar oud. Beide ogen hebben matige, oppervlakkige vochtophoping in het hoornvlies aan de buitenzijde van het oog. Dit ziet eruit als een grijze sluiering van de oogbol. Het is niet pijnlijk en er ontstaat ook geen ooguitvloeiing.
De behandeling van pannus vereist levenslange toediening van topische corticosteroïden om gezichtsverlies of blindheid te voorkomen. De aandoening treft veel hondenrassen, maar komt het meest voor bij de Duitse Herder . Ook bij Belgische herdershondenrassen, zoals de Malinois, Tervuren en Schaapshond, wordt de ziekte regelmatig vastgesteld.
Pannusbehandeling
De belangrijkste behandeling voor pannus bestaat uit het routinematig aanbrengen van topische ontstekingsremmende medicijnen, waaronder steroïden, ciclosporine en/of tacrolimus . Deze medicijnen onderdrukken het immuunsysteem lokaal in het oog. De behandeling is in eerste instantie gericht op het zoveel mogelijk herstellen van de veranderingen aan het hoornvlies.
Dierenartsen en wetenschappers zijn het erover eens dat pannus mogelijk wordt veroorzaakt door een combinatie van genetische aanleg en omgevingsfactoren. Een van de grootste boosdoeners? Ultraviolet (UV) licht . Honden die op grotere hoogte leven of veel tijd buiten doorbrengen, lopen een verhoogd risico door de toegenomen blootstelling aan UV-straling.
Hoe snel ontwikkelt pannus zich? Pannus is een langzaam progressieve aandoening. De aandoening verergert meestal over een periode van enkele maanden . Blootstelling aan ultraviolet licht kan dit proces echter versnellen.
In gezonde gewrichten is het synovium dun en kwetsbaar. Bij reumatoïde artritis valt het immuunsysteem het synovium aan. Het synovium raakt dan ontstoken en vormt pannus . Dit proces verloopt meestal geleidelijk, waardoor de symptomen zich over weken of maanden ontwikkelen.