Een belangrijke oorzaak van het niet goed verlopen van de hechtingsontwikkeling bij kinderen met een verstandelijke beperking is de moeilijkheid om emotionele signalen over en weer goed te interpreteren (sensitieve responsiviteit). Vilans +1
Oorzaken van hechtingsstoornissen
Hechtingsstoornissen komen vooral voor na ernstige verwaarlozing, misbruik of mishandeling, of wanneer een kind veel verschillende opvoeders of verzorgers heeft gehad. Het kind moest overleven in een ongebruikelijke omgeving en heeft als reactie hierop een stoornis ontwikkeld.
Ontstaan van verstandelijke beperkingen
De gevolgen van een onveilige hechting voor een individu zijn onder andere relatieproblemen, interpersoonlijke problemen, uitdagend gedrag, emotionele en psychische problemen en slechte schoolprestaties , die allemaal een negatieve invloed hebben op de levensuitkomsten (Berk, 2000).
Het is ook mogelijk dat een kind zowel autisme als een hechtingsstoornis heeft . De sociale en communicatieve moeilijkheden die mensen met autisme ervaren, kunnen soms leiden tot hechtingsproblemen.
Een 'allemansvriend' zijn, maar moeite hebben om echt vriendschappen te onderhouden. Druk, ongeconcentreerd en impulsief gedrag laten zien. Snel boos of gefrustreerd, verdrietig of angstig raken en zich moeilijk laten troosten. Grensoverschrijdend gedrag laten zien, soms ook agressief gedrag.
Vermijdende hechting
Sommige volwassenen met autisme ontwikkelen deze stijl als een beschermingsstrategie: ze nemen afstand om pijn te vermijden . Dit kan zich uiten in: een sterke behoefte aan eenzaamheid of controle over interacties; ongemak bij emotionele kwetsbaarheid of ongestructureerde gesprekken.
Een verstoorde hechtingsstijl in de kindertijd hangt samen met lichamelijke en psychische problemen op volwassen leeftijd, waaronder belangrijke doodsoorzaken. Het is een belangrijke factor bij problemen in de opvoeding die van generatie op generatie wordt doorgegeven en maakt kinderen vatbaarder voor drugsgebruik, driftbuien, dakloosheid, promiscuïteit, tienerzwangerschappen en criminaliteit .
Een onveilige hechtingsstijl kan invloed hebben op je zelfbeeld. Ook kan het uitwerking hebben op je vermogen om vol vertrouwen in het leven te staan. Je kunt als volwassene bijvoorbeeld last hebben van faalangst, een laag zelfbeeld, en gevoelig zijn voor stress.
Oplosbare hechtingen in de wond verdwijnen vanzelf. Als de uiteinden van de hechtingen niet oplossen en gaan irriteren of ontsteken, laat deze dan na twee weken bij uw huisarts verwijderen.
Kenmerkend voor autisme – al dan niet in combinatie met een verstandelijke beperking – is dat prikkels op een andere manier worden verwerkt. Mensen met autisme zijn vaak overgevoelig voor zintuiglijke prikkels zoals geluid, licht, geur of aanraking.
Ernstigere vormen van verstandelijke beperking kunnen zich eerder manifesteren. Enkele tekenen van een verstandelijke beperking kunnen zijn: 1 , 2 : Later rechtop zitten, kruipen of lopen dan andere kinderen van dezelfde leeftijd. Later leren praten of moeite hebben met spreken.
Ongeveer 440.000 Nederlanders hebben een verstandelijke beperking (IQ<70)
Kenmerkend voor ongeremde hechting zijn zaken als:
Vriendschappen aangaan en onderhouden is moeilijk. Niet in staat zijn om relaties in stand te houden. Druk, ongeconcentreerd en impulsief. Dit zijn ook ADHD kenmerken.
De beste therapie voor hechtingsproblemen omvat meestal een combinatie van de volgende elementen: Hechtingstherapie: Gesprekstherapieën, zowel individueel als in gezinsverband, kunnen helpen bij het ontwikkelen van een veilige hechtingsstijl, het aanpakken van psychische of gedragsproblemen en het helpen van kinderen en volwassenen bij het verwerken van trauma's.
Beide vormen van hechtingsstoornis komen vaker voor bij jonge kinderen die getraumatiseerd of mishandeld zijn, tijd hebben doorgebracht in pleeggezinnen of weeshuizen, of gescheiden zijn van hun primaire verzorger nadat ze een band met hem of haar hadden opgebouwd , bijvoorbeeld door een langdurig ziekenhuisverblijf.
Tekenen en symptomen
Bij een onveilige hechting of hechtingsstoornis kunt u mogelijk enkele van de volgende problemen herkennen: Moeite met het beheersen en uiten van emoties, zoals woede . Niet glimlachen of reageren in de omgang met volwassenen. Extreme maatregelen nemen om aandacht te krijgen.
Een hechtingsstoornis kan verdwijnen als het kind in een stabiele gezinssituatie komt waar het zich veilig kan hechten aan emotioneel beschikbare opvoeders. Uit onderzoek blijkt dat voor kinderen met een hechtingsstoornis een veilige en stabiele plek in een gezin positief werkt.
Met het ouder worden kunnen vermijdende individuen steeds beter worden in het ontwijken van niet alleen pijnlijke emoties, maar ook emoties die verbinding bevorderen . Diepere ontkenning en onderdrukking: Hoe langer iemand pijnlijke gevoelens en herinneringen ontkent of verbergt, hoe moeilijker het kan worden om ze te herkennen of aan te pakken.
Hechtingsstoornissen kunnen door verschillende factoren worden veroorzaakt, waaronder verwaarlozing en misbruik in de kindertijd, inconsistente zorgverlening en plaatsing in een instelling of pleegzorg .
Getroffen kinderen hebben moeite met het aangaan van emotionele banden met anderen, vertonen een verminderd vermogen om positieve emoties te ervaren, kunnen geen fysieke of emotionele nabijheid zoeken of accepteren en kunnen gewelddadig reageren wanneer ze worden vastgehouden, geknuffeld of getroost.
Die wordt ook wel gehechtheid of gehechtheidsrelatie genoemd en is belangrijk voor de ontwikkeling van je kind. Je kind krijgt daardoor zelfvertrouwen, ontwikkelt veerkracht en kan ervan leren. Je zorgt voor veilige hechting als je je kind liefde geeft, contact maakt en goed op je kind reageert.
De zessecondenregel voor autisme is een communicatiestrategie waarbij een verbale aanwijzing of instructie één keer wordt gegeven, waarna ongeveer zes seconden wordt gewacht voordat er opnieuw een aanwijzing wordt gegeven of een reactie wordt verwacht . Deze pauze geeft mensen met autisme extra tijd om de informatie te verwerken, waardoor de druk afneemt en het begrip verbetert.
Mensen met autisme en trauma delen vaak de uitdaging van emotionele bewustwording en regulatie. Bij trauma zien we dit in de vorm van intense, vaak overweldigende emoties die moeilijk te beheersen zijn. Bij autisme kunnen mensen juist moeite hebben om emoties überhaupt te herkennen of te begrijpen.
Autistische kinderen kunnen een sterke band met hun ouders ontwikkelen . Deze banden kunnen er echter anders uitzien dan bij neurotypische kinderen, vanwege unieke communicatie- en sociale interactiestijlen.