Daarnaast kun je vermoeid zijn, omdat je lever door de ziekte soms tijdelijk vergroot is. Ook opgezette klieren en een eventuele keelontsteking kunnen voor vermoeidheid zorgen. Over het algemeen wordt gezegd dat het geen zin heeft om te rusten wanneer je de ziekte van Pfeiffer hebt.
Pfeiffer gaat vanzelf over, meestal binnen een paar weken. Bij erge keelpijn kun je paracetamol nemen. Je kunt het beste zo veel mogelijk doen wat je normaal doet op een dag. Extra rusten of slapen helpt niet om sneller beter te worden.
Na een week is er meestal een combinatie van keelontsteking, koorts en gezwollen, pijnlijke lymfeklieren. De keelontsteking en lymfekliervergroting kunnen 2 tot 3 weken aanhouden, de vermoeidheid 2 tot 3 maanden.
Klachten / symptomen cytomegalie
De verschijnselen van cytomegalie wisselen sterk. Bij gezonde volwassenen leidt het soms tot verschijnselen die op Pfeiffer lijken: dagenlang koorts, keelpijn, vermoeidheid, lymfeklierzwelling en soms een leverontsteking.
EBV infecteert bepaalde immuun cellen; de zogenaamde B-cellen. Het virus verstopt zich in deze cellen waardoor het niet herkend wordt door het immuunsysteem. EBV houdt zich meestal rustig, maar kan gedurende sommige periodes weer de kop op steken.
Heel soms komt het voor dat je nog weken tot maanden erg moe blijft. Helaas is hier niets tegen te doen, behalve rust nemen: antibiotica helpen namelijk niet tegen een virusziekte zoals de ziekte van Pfeiffer.
Het is niet precies te voorspellen hoelang de klachten duren.Dat verschilt per persoon. Jongeren hebben vaak langer last dan kinderen of volwassenen. Heb je de ziekte van Pfeiffer eenmaal gehad, dan krijg je de ziekte niet nog een keer.
Iedereen kan de ziekte van Pfeiffer krijgen. Jonge kinderen en jongeren hebben meer kans om ziek te worden. Soms kan iemand die de ziekte van Pfeiffer heeft gehad, later weer opnieuw klachten krijgen.
Ze is de jongere zus van actrice Michelle Pfeiffer .
Suzanne Schulting kampte in 2023 met het CMV-virus. De meervoudig olympisch- en wereldkampioene shorttrack kreeg het advies drie tot vier maanden complete rust te nemen.
Abnormale vermoeidheid
Deze vermoeidheid is in de regel kort van duur en gaat spontaan of door rust voorbij. Dit geldt ook voor vermoeidheid na een zware inspanning of na een tekort aan slaap. Vermoeidheid die blijft aanslepen of niet verdwijnt door rust, is abnormaal.
Als je je goed voelt, mag je met de ziekte van Pfeiffer gewoon naar werk, school of kinderdagverblijf.
Bij sommige patiënten worden de symptomen van klierkoorts chronisch. Bij andere personen flakkert de ziekte regelmatig op, terwijl ze tussendoor geen symptomen hebben.
De ziekte van Pfeiffer is een besmettelijke ziekte die wordt veroorzaakt door het epstein-barrvirus. Een meerderheid van de volwassenen heeft een infectie met het virus doorgemaakt voor het twintigste levensjaar. Niet alle infecties gaan gepaard met ziekteverschijnselen.
Vanaf één week na de Pfeiffer besmetting gedurende lange tijd (tot 18 maanden) kan het virus uitgescheiden worden en anderen besmetten. Wie eenmaal besmet is, blijft het virus bij zich dragen en kan besmettelijk zijn voor anderen wanneer het virus weer de kop opsteekt en tot ziekte leidt.
Het bloedonderzoek kan na een aantal weken aantonen of er sprake is (geweest) van een infectie met het Epstein-Barr-virus. Het geeft echter niet aan hoe lang de klachten zullen aanhouden of hoe erg de ziekte zich zal uiten. Vermoeidheid komt voornamelijk voor wanneer de ziekte langer duurt dan een paar weken.
Na het doormaken van de ziekte is er over het algemeen een levenslange afweer. Verspreiding van het virus gaat via het speeksel, vandaar ook de naam "kissing disease". Het is niet nodig om controles van het bloedonderzoek te verrichten. De ernst van de klachten is niet gerelateerd aan de mate van bloedafwijkingen.
De ziekte is niet erg besmettelijk. De ziekte van Pfeiffer kan zich op verschillende manier verspreiden: Via het speeksel bij mond-op-mondcontact. Bij seksuele activiteit is de afscheiding van de geslachtsorganen besmettelijk.
Bijna iedereen krijgt dit virus, maar de meeste mensen krijgen er geen klachten van. De mensen die wel klachten krijgen, zijn meestal jongeren tot 25 jaar.
Als je drankjes hebt gedeeld met of gekust hebt met iemand die mono heeft, is er geen manier om te voorspellen of je het ook zult krijgen — tenzij je weet dat je eerder mono hebt gehad . Mensen die in het verleden al eens met EBV zijn geïnfecteerd, worden waarschijnlijk niet opnieuw ziek van EBV omdat ze antilichamen hebben ontwikkeld en er immuun voor zijn.
Er zijn geen medicijnen die tegen de ziekte van Pfeiffer helpen. Na het eerste bloedonderzoek is een extra controle bijna nooit nodig. De ziekte van Pfeiffer gaat vanzelf over.
Het virus kan de werking van die cellen verstoren, waardoor ze onbeheersbaar worden en beginnen te groeien. Wellicht spelen ook andere factoren (cofactoren) een rol. Wie ook een andere aandoening heeft die het immuunsysteem treft, loopt een hoger risico om kanker als gevolg van EBV te ontwikkelen.
Vermoeidheid kan verschillende oorzaken hebben. Bij ziektes als post-COVID, ME/CVS, Q-koorts en Lyme spelen vermoeidheidsklachten een belangrijke rol, maar ook bij andere ziektes en aandoeningen komt vermoeidheid voor. ZonMw laat onderzoek doen naar de oorzaken en behandeling van vermoeidheidsklachten.
Aangezien het virus misschien door zoenen wordt overgebracht, kun je beter niet zoenen met mensen die Pfeiffer nog niet gehad hebben. Hoe lang je besmettelijk blijft voor anderen is niet helemaal duidelijk. Zoals gezegd kan de ziekte van Pfeiffer niet veel kwaad en gaat deze meestal vanzelf over.