In de klassieke film Nosferatu: Eine Symphonie des Grauens (1922) en moderne hervertellingen bijt Graaf Orlok (Nosferatu) zijn slachtoffers in de borst, in plaats van de gebruikelijke nek, om de volgende redenen:
Hoewel het anatomisch gezien niet helemaal logisch is, koos Eggers voor het drinken uit het hart, en dat geeft het hele vampierverhaal een extra emotionele lading . Want wat is er nu treffender in een gotisch verhaal over verlangen en obsessie dan een monster dat letterlijk je hart doorboort en je leegzuigt?
In een interview met GamesRadar+ onthulde Eggers dat "in de folklore, wanneer mensen een vampieraanval ervaren, dit vergelijkbaar is met het 'oude heksensyndroom' [een informele term voor slaapverlamming], waarbij je druk op je borst voelt. Mensen interpreteerden dit daarom als vampieren die bloed uit hun borst drinken." Op deze manier, door te kiezen voor...
Voordat Franz ingrijpt, wordt bij Ellen hysterie vastgesteld. Dit was een veelvoorkomende diagnose in de 19e eeuw, vooral bij vrouwen.
Het is een vreselijke beet en de meeste mensen overleven tegenwoordig een enkele beet van een Nosferatu niet vanwege de ziekten die ze overdragen. Degenen die een beet wel overleven, zullen bijna onmiddellijk last krijgen van necrose die het hele lichaam bedekt en zo ernstig is dat het fataal is .
Het waren gereanimeerde lijken die hun slachtoffers uit pure kwaadaardigheid doodden, niet uit overlevingsdrang, en hun gebruikelijke moordmethode was verstikking door op de borst te drukken , wat later evolueerde naar het bijten in de borst. Tenzij ze op de juiste manier werden behandeld, zou iedereen die op deze manier stierf een vampier worden.
De originele Nosferatu had bijna nooit bestaan vanwege een auteursrechtkwestie . De film was een illegale bewerking van Dracula, dat destijds in Duitsland niet tot het publieke domein behoorde.
Simpel gezegd: Nosferatu was Dracula, een beetje zoals wanneer je naar Aldi of Lidl gaat en een ontbijtgranen ziet die er heel herkenbaar uitziet, maar Schmellogg's heet. Nesuferitu betekent in het Roemeens eigenlijk de slechte of de ondraaglijke.
In de versie uit 2024 wordt Nosferatu de belichaming van Ellens seksuele schaamte en trauma , een metafoor die expliciet duidelijk wordt wanneer Ellen zegt: "[Nosferatu] is mijn schaamte! Hij is mijn melancholie! Hij nam me toen als zijn geliefde, en nu is hij teruggekomen..."
Ellen ligt in het gras en begint te kreunen en te kronkelen van genot . Terwijl haar genot naar een orgasme toewerkt, verandert alles plotseling en slaat haar genot om in pijn. Ze schreeuwt het uit als een donkere hand haar keel vastgrijpt. Ellens seksualiteit wordt vaak besproken in de film.
Nadat Vlads vrouw, Mirena, dodelijk gewond raakt terwijl ze hun zoon verdedigt, smeekt ze Vlad om haar bloed te drinken zodat hij een volwaardige vampier kan worden , in de wetenschap dat dit de enige manier is om hun zoon te redden.
Nosferatu (de film) is een rip-off van Dracula, omdat de makers niet de nodige rechten konden krijgen om de echte naam te gebruiken. Tegenwoordig wordt het als een belangrijk werk op zich beschouwd.
Het was eerder een zoveelste uiting van Eggers' constante streven: historische nauwkeurigheid en inleving . Zijn richtlijn was: "Hoe ziet een overleden Transsylvaanse edelman eruit?" — wat hem leidde naar Skarsgårds uiterlijk: lange mouwen, waarbij de overvloedige stof zijn rijkdom zou benadrukken — en een onheilspellende beweging.
Net als veel vampierfilms ervoor, presenteert NOSFERATU het monster als een queer , seksueel wezen dat zijn menselijke slachtoffers seksueel bevrijdt. Waar NOSFERATU de verwachtingen van het publiek ondermijnt, is in Orloks obsessie met Ellen en de aard van hun relatie.
Hij heeft niet eens lustgevoelens voor Ellen; hij is alleen maar geobsedeerd door haar omdat hij de aantrekkingskracht van het bloed op haar nek kan voelen . Ondanks zijn band met ratten, geeft hij niets om ze, maar gebruikt hij ze enkel om zijn misdaden te plegen.
Al met al suggereert Nosferatu dat Graaf Orlok mensen die hij bijt in vampiers kan veranderen. Alleen kiest hij er in de film voor om dat niet te doen . Hij wilde niet dat Thomas zijn plan om zich met Ellen te herenigen in de weg zou staan.
Niet Schreck, een variétéartiest uit die dagen, maar een tot dusver onbekend akteur zou zich aan de rol van Nosferatu hebben bezondigd. Sommigen beweren dat Murnau zelf de vampier heeft gespeeld om nog maar te zwijgen van de verdenking die volhoudt dat Nosferatu echt bestaan heeft en in de film zelf speelt.
Grau beweerde dat hij geïnspireerd raakte om een vampierfilm te maken door een oorlogservaring: in Grau's apocriefe verhaal vertelde een Servische boer hem in de winter van 1916 dat zijn vader een vampier en een van de ondoden was.
De Stille. De oorspronkelijke schrijver van Nosferatu (Murnau) was zeer geïnteresseerd in het occulte. Katten worden vaak geassocieerd met spiritualiteit en zouden kwade geesten of de doden kunnen verdrijven – als je de versie van The Mummy met Brendan Frazier hebt gezien, herken je dit wellicht, aangezien de Egyptenaren katten als heilig beschouwden.
Christopher Craft betoogt dat de voornaamste dreiging die Dracula vormt, is dat hij "een andere man zal verleiden, penetreren [en] leegzuigen", en interpreteert Harkers opwinding om zich te onderwerpen als een substituut voor "een impliciet homo-erotisch verlangen". Victoriaanse lezers zouden Dracula hebben geassocieerd met een seksuele dreiging.
Robert Eggers' 'Nosferatu' draait volledig om seks, dood en schaamte ; de film bouwt voort op het verhaal van het origineel uit 1922 door Ellen (Lily-Rose Depp) een bovennatuurlijke gave te geven. Door Dani Di Placido, Senior Contributor.
De vloek van Dracula heeft een verleidelijke aantrekkingskracht: een eeuwig leven vol genot en pijn. Nosferatu daarentegen is een pure nachtmerrie . De originele stomme film uit 1922 is gevuld met griezelige schaduwen en voelt aan als een duister sprookje dat tot leven is gekomen.
Het toekennen van vier van de vijf punten op de schaal van seksuele inhoud aan zowel Nosferatu als We Live In Time is enorm misleidend en heeft waarschijnlijk een groot deel van de huidige uitstroom van bezoekers veroorzaakt.
Winters, onheilspellend en diep dreigend: Robert Eggers' remake is een waardige opvolger van het origineel uit 1922; het is een horrorfilm die je niet zozeer bang maakt, maar je tot in je botten laat rillen . FW Murnau's meesterlijke originele Duitse expressionistische Nosferatu.