Grasparkieten zijn echte groepsdieren en kunnen zowel binnen in huis als buiten in een volière worden gehouden. Het zijn verdraagzame vogeltjes, die het liefst in een even aantal worden gehouden en zich het prettigst voelen in een groep. Houd parkieten niet in hun eentje, want dat is slecht voor hun welzijn.
Grasparkieten vinden het niet leuk om alleen te zitten en kunnen, als ze de hele dag alleen in een kooi zitten, zich snel gaan vervelen. Ons advies is dus om de kooi zo leuk en uitdagend mogelijk in te richten. Ook is het ons advies om een grasparkiet niet in zijn eentje te houden.
Hoewel sommige parkieten prima alleen kunnen leven , hebben de meesten baat bij het gezelschap van een andere vogel. Parkieten zijn zeer interactieve wezens die graag samen spelen, tjilpen en zich poetsen, wat helpt om eenzaamheid en verveling te voorkomen.
Grasparkieten zijn niet graag alleen – daarom is het beter om er twee te houden. In hun geboorteland Australië leven grasparkieten in een kleine of grote zwerm. Ze hebben een vaste partner, waarmee ze gewoonlijk hun hele leven lang samen blijven. Geef jouw parkiet een soortgenoot, zodat hij zich bij jou thuis voelt.
Parkietjes zijn absoluut in orde met 48 uur zonder toezicht, zolang hun kamer/kooi vogelproof is en ze genoeg eten en water krijgen. Meestal als we weg zijn, komen er om de dag mensen langs en dat doen we al bijna tien jaar zonder dat er iets gebeurt.
Een vogel die alleen leeft, zal al snel hunkeren naar aandacht, omdat het erg sociale vogels zijn. Als u langer dan een dag weg bent, moet u iemand vragen om uw vogels te voeren.
Als een vogel zijn veren dicht tegen zijn lichaam houdt en zich kleiner maakt, dan is hij bang of gestrest. Als een vogel met zijn vleugels slaat of ze uitspreidt, is dit ook een teken dat het dier zeer ontevreden over iets is. Als hij er bijzit zoals anders, met zijn veren licht opgezet, dan is het dier gelukkig.
Wanneer je vogel met zijn snavel tegen je aan zit en deze open en dicht doet, maar je niet bijt, betekent dit dat jouw vogel je leuk vindt. Wanneer je vogel eten voor jou ophoest is dit een teken van genegenheid. Wanneer je vogel, net zoals een mens, geeuwt is hij waarschijnlijk moe.
Wanneer ze gevangen worden en in kooien worden gezet, worden deze vrolijke vogels depressief en teruggetrokken . Ze pronken vaak zo erg dat ze verminkt raken. Sommige mensen dwingen vogels om pijnlijke vleugelknipsels te ondergaan, zodat de dieren niet weg kunnen vliegen, maar vliegen is voor vogels net zo natuurlijk en belangrijk als lopen voor ons.
Een plotselinge dood wordt vaak veroorzaakt door een giftige stof in de lucht . Vogels zijn vatbaar voor bijna alle dampen, zelfs als deze niet schadelijk zijn voor mensen. Afgezien van voor de hand liggende giftige stoffen zoals schoonmaakmiddelen of pesticiden, kunnen dingen als geurkaarsen of zelfs wierook giftig zijn voor een vogel.
Parkieten zijn ongelooflijk sociale wezens en ze gedijen bij gezelschap. Als je niet veel tijd met je parkiet kunt doorbrengen, kan hij zich eenzaam voelen . Een parkietvriendje kan ze sociale interactie bieden, waardoor ze blij en betrokken blijven.
Ze zullen gefrustreerd raken als de spijlen ze ervan weerhouden op hun natuurlijke manier met elkaar te communiceren. Maar als u meer dan één vogel in elke kooi houdt dan zou dit in orde moeten zijn. Houd toch altijd goed in de gaten of de barrière niet leidt tot frustratie.
Hij krijst als hij aandacht wil. Als hij dan los is dan stopt het gillen en krijsen. Krijsen zoals wij dat noemen is eigenlijk de manier waarop valkparkieten communiseren. Een valkparkiet kan op vele manieren "praten", "krijsen" is daar een van.
In gevangenschap leven grasparkieten gemiddeld vijf tot acht jaar, maar met de juiste verzorging en voeding kan de vogel vijftien tot twintig jaar worden.
Hoe vaak mag ik mijn parkietjes trosgierst geven? Ongeveer tweemaal per week is voldoende. Als je het dagelijks zou geven is de kans groot dat je vogels hun hoofdvoeding niet goed meer opeten en mogelijk tekorten oplopen.
Parkieten zijn niet alleen gezellige, maar ook zeer wendbare dieren. Naast één (of meerdere) soortgenoten, hebben parkieten voldoende plaats en beweging nodig om zich thuis te voelen. Een grote kooi en regelmatig vrij vliegen zijn essentieel voor het houden van parkieten.
Let op agressief gedrag zoals bijten, sissen, agitatie en aanvallen wanneer u hem uit zijn kooi probeert te halen of hem wilt aaien. Agressie is niet alleen een teken van stress, maar ook van eenzaamheid en depressie vanwege onvervulde behoeften aan gezelschap of socialisatie.
Sterke band met jou
Een van de voordelen van het hebben van een solo parkiet is de sterke band die ontstaat tussen jou en je gevederde maatje . Ze worden afhankelijker van jouw gezelschap, wat ongelooflijk lonend kan zijn. Jij bent hun primaire bron van interactie en je parkiet zal reikhalzend uitkijken naar jouw aanwezigheid.
Een scherp klikkend geluid duidt op dat de vogel zich bedreigt voelt.Vaak strekt hij hierbij zijn nek en gaat een voet omhoog om zich te beschermen. Bij benadering van de vogel kan resulteren in bijten.
Vervolgens heb je het luid gekras. Dit is een niet zo aangenaam geluid dat soms wat te luid kan zijn, je bent blij als de vogels weer stil worden nadien. Parkieten die een luid krassend geluidje produceren zijn boos.
Aai haar zachtjes en geef haar af en toe wat lekkers uit je hand om jullie liefdevolle band te ontwikkelen. Grasparkieten vinden het fijn om op hun kop en onder hun vleugels gekrabd te worden.
Sociaal gedrag en verzorging
Je houdt deze parkieten wel het best niet alleen, om gedragsstoornissen te voorkomen. Tegelijk is het beter om ze niet te veel te knuffelen of te aaien. Grasparkieten zijn stiller dan andere papegaaiachtigen, hoewel ze nog erg kunnen kwetteren als ze samen zitten.
Vogels kunnen niet praten zoals mensen. Zelfs een papegaai aapt alleen maar onze geluiden na en weet niet wat ze betekenen (althans, dat denken we bijna zeker te weten). Vogels communiceren wel met elkaar, maar op een andere manier. Met zang (dit is mijn territorium!), met allerlei roepjes (pas op, een kat!).
Verminderde vocalisatie
Vogels die plotseling minder vocaliseren, kunnen gestrest, depressief, verveeld of ziek zijn. Het is van groot belang dat elke vogel die plotseling minder vocaliseert, zo snel mogelijk wordt onderzocht om er zeker van te zijn dat er geen medische oorzaak is voor deze gedragsverandering.
U kunt een doek over de kooi doen zodat het dan donker is. Het kan verstandig zijn slechts drie kanten van de kooi af te dekken.