Een auto-immuunziekte wordt vastgesteld door een arts op basis van aanhoudende, vage klachten—zoals extreme vermoeidheid, gewrichtspijn, huiduitslag en darmproblemen—in combinatie met bloedonderzoek dat antistoffen (zoals ANA) en ontstekingswaarden aantoont. Omdat symptomen variëren, is een combinatie van lichamelijk onderzoek en laboratoriumtests nodig voor een diagnose. Viata +4
In het begin zijn de symptomen van auto-immuunziekten vaak vrij licht en vaag, waardoor de patiënt er weinig aandacht aan besteedt. Denk aan vermoeidheid, hoofdpijn, futloosheid, darmklachten, spierpijn, gewrichtspijn … Bij een doktersbezoek wordt er zelden alarm geslagen, omdat de symptomen niet ernstig zijn.
Bloedonderzoek is de meest gebruikte manier om autoantistoffen aan te tonen. Vaak zijn de bestanddelen van het lichaam waartegen deze autoantistoffen gericht zijn structuren (veelal eiwitten) die in celkernen voorkomen.
Als je grote hoeveelheden auto-antilichamen of anti-nucleaire antilichamen (ANA) in je bloed hebt, kan dit wijzen op een auto-immuunziekte. De ANA-test spoort de anti-nucleaire antilichamen (ANA) in je bloed op.
Symptomen van een verzwakt immuunsysteem
Het diagnosticeren van een auto-immuunziekte is vaak een kwestie van differentiële diagnose. Dit betekent dat uw arts u zal testen op verschillende aandoeningen die de symptomen die u ervaart kunnen veroorzaken, totdat de oorzaak is gevonden. Uw arts kan bloedonderzoek laten uitvoeren om te zoeken naar specifieke tekenen (markers) van auto-immuunziekten .
Oorzaken van auto-immuunziekten
Bepaalde auto-immuunziekten zijn erfelijk, zoals MS en lupus. Ook zouden bepaalde omgevingsfactoren zoals voeding de kans op een auto-immuunziekten kunnen verhogen, maar hier bestaat nog niet voldoende wetenschappelijk bewijs voor.
Er is een scala aan medicijnen die kunnen worden ingezet bij auto-immuunziekten. Van ontstekingsremmende geneesmiddelen zoals ibuprofen, voltaren en naproxen tot bijnierschorshormoon cortison. Maar ook medicijnen die de stoffen blokkeren die de witte bloedcellen gebruiken om met elkaar te communiceren.
De meest gebruikte ontstekingsmarkers zijn acute-fase-eiwitten, met name CRP, serumamyloïde A, fibrinogeen en procalcitonine, en cytokinen, voornamelijk TNFα, interleukines 1β, 6, 8, 10 en 12 en hun receptoren en IFNγ .
Hier volgt een overzicht van de meest voorkomende vormen van auto-immuunziekten, met tussen haakjes het doelorgaan:
De symptomen van een auto-immuunziekte hangen af van welk deel van het lichaam is aangetast. Veel auto-immuunziekten veroorzaken roodheid, zwelling, warmte en pijn , wat tekenen en symptomen zijn van ontsteking. Maar ook andere ziekten kunnen dezelfde symptomen veroorzaken. De symptomen van auto-immuunziekten kunnen komen en gaan.
De late diagnose van auto-immuunziekten komt doordat de symptomen in het begin vaak mild en vaag zijn. Je hebt bijvoorbeeld last van vermoeidheid, hoofdpijn, futloosheid, darmklachten, spierpijn en gewrichtspijn.
Ook medicijnen worden in verband gebracht met de ontwikkeling van auto-immuunziekten. Uit sommige studies is gebleken dat twee medicijnen voor het hart en de bloeddruk – procainamide en hydralazine – de werking van immuuncellen verstoren en mogelijk verantwoordelijk zijn voor de symptomen die worden gezien bij door medicijnen veroorzaakte lupus.
Hoewel deze aandoeningen vaker bij volwassenen worden vastgesteld, blijkt uit onderzoek dat auto-immuunziekten toenemen bij tieners van 12 tot 19 jaar. "Vrouwen hebben een grotere kans om een auto-immuunziekte te ontwikkelen dan mannen", aldus Colton Redding, DO, specialist in huisartsgeneeskunde bij Banner Health.
Een auto-immuunziekte ontstaat als er bij het opruimen van lichaamseigen celresten iets verkeerd gaat. Dit gebeurt bijvoorbeeld als goed werkende cellen worden opgeruimd door het lichaam. Hierdoor beschadigt het orgaan waarin deze cellen voorkomen.
Wanneer een lichaamsvreemd deeltje in de voorste oogkamer terechtkomt, reageert het afweersysteem anders dan in de rest van het lichaam. De ontstekingsreactie wordt opzettelijk beperkt om te voorkomen dat het zicht beschadigd raakt. Dit mechanisme zorgt ervoor dat: ontstekingsreacties gematigd blijven.
Wat zijn de symptomen van auto-immuunziekten?
Een veelgestelde vraag van patiënten is: "Kun je een auto-immuunziekte hebben met normale bloedwaarden?" Het antwoord is helaas een ja .
Het effect van stress op het immuunsysteem
Dit maakt ons vatbaarder voor virale infecties, zoals verkoudheid en griep, en kan de progressie en ernst van ziekten verergeren. Chronische stress kan leiden tot auto-immuunziekten doordat immuuncellen gezond weefsel aanvallen.
Oorzaken van auto-immuunziekten
Het is niet bekend waarom het immuunsysteem plots niet meer juist functioneert. Sommige mensen kunnen weer kans lopen op het krijgen van een auto-immuunziekte. Vrouwen lopen bijvoorbeeld meer kans om een auto-immuunziekte te krijgen, vooral tussen 15 en 44 jaar.
Onze reumatologen zijn experts in het diagnosticeren en behandelen van gewrichtsaandoeningen, auto-immuunziekten en bindweefselaandoeningen.
Bij een auto-immuunziekte is er sprake van een fout in de afweer (falend afweersysteem). Het immuunsysteem reageert te hevig en valt daarbij ook nog eens lichaamseigen cellen aan. Bij veel auto-immuunziekten maakt het lichaam specifieke antistoffen aan die soms in bloedonderzoek kunnen worden gemeten.
Je kunt pijn in je gewrichten of spieren hebben. Of je kunt last hebben van huiduitslag, koorts of vermoeidheid . Onderzoekers weten nog steeds niet wat de meeste auto-immuunziekten veroorzaakt. Maar ze hebben wel vooruitgang geboekt in het begrijpen van de risicofactoren en in het vinden van manieren om ze te diagnosticeren en te behandelen.
Multipele sclerose (MS)
Voedingsadviezen die de wetenschappers voldoende bewezen achten om op te nemen in een voedingspiramide voor auto-immuunziekten zijn: beperking van de inname van arachidonzuur tot <90 mg per dag, gluten vermijden, de inname van vezelrijke voeding verhogen, consumptie van gefermenteerde voeding, minimaal zes porties ...