Wat eet de ijsbeer? Het lievelingskostje van de ijsbeer is de rob. Urenlang kan hij bij een ademgat wachten, totdat zijn slachtoffer adem komt halen. Daarnaast eet een ijsbeer vis, walrus en walvis, maar ook vruchten in de periode dat hij op het land leeft.
IJsberen voeden zich voornamelijk met ringelrobben, maar eten ook baardrobben, zadelrobben, klapmutsen en gewone zeehonden , indien beschikbaar. Grotere prooisoorten zoals walrussen, narwals en beluga's worden af en toe bejaagd. IJsberen azen graag op karkassen van zeezoogdieren.
"IJsberen eten vis."
Ook is het seizoen bepalend voor wat ze eten Ze veranderen van dieet en eten onder andere rendieren, knaagdieren en vogeleieren als ze niet meer kunnen jagen op hun hoofdgerecht: zeehonden. Ze vangen soms ook wel beluga's en narwallen die vast komen te zitten in het zee-ijs.
De ijsbeer heeft geen andere natuurlijke vijanden dan de mens.
IJsberen hebben geen natuurlijke vijanden. Ze zijn zelf sterke, intelligente en geduldige jagers en staan bovenaan de voedselketen in het noordpoolgebied. IJsberen kunnen urenlang blijven wachten boven het ademgat van een zeehond in het ijs, tot er een zeehond opduikt.
Ze hebben behaarde zolen, zodat ze niet uitglijden op het ijs. De meeste ijsberen wegen 400 tot 680 kilo, maar er zijn uitzonderingen van bijna 1000 kilo! De ijsbeer wordt tussen de 20 en 25 jaar oud en kan zo'n 2,5 meter worden. Doordat de aarde steeds warmer wordt, smelt het zee-ijs van de Noordpool.
Dat komt omdat pinguïns op de Zuidpool wonen en ijsberen op de Noordpool.
Wat eet de ijsbeer? Het lievelingskostje van de ijsbeer is de rob. Urenlang kan hij bij een ademgat wachten, totdat zijn slachtoffer adem komt halen. Daarnaast eet een ijsbeer vis, walrus en walvis, maar ook vruchten in de periode dat hij op het land leeft.
Ringelrobben zijn de voornaamste prooi van ijsberen. Beren vangen zeehonden door te wachten bij hun ademgaten. Ze jagen ook op zeehonden die op het ijs rusten of ze breken in holen van zeehonden, holen genoemd, die in de sneeuw zijn gemaakt en vangen vrouwtjes of jongen. IJsberen eten ook baardrobben, walrussen en belugawalvissen.
Waar we de Noordpool kunnen zien als een bevroren oceaan, is de Zuidpool juist een eiland omringd door water. Het ijsoppervlakte bestaat dus, voor het grootste deel, uit landijs. Juist vanwege dit verschil in opbouw vinden we geen ijsberen op de Zuidpool: naar de Zuidpool bestaat geen natuurlijke brug.
De ijsbeer heeft het niet makkelijk: door de opwarming van de aarde smelt er steeds meer van het leefgebied weg. Hierdoor trekken ijsberen naar het vasteland, op zoek naar eten. De kans is groot dat ze daar op mensen stuiten en die confrontatie niet overleven. Ook wordt er nog steeds illegaal gejaagd op ijsberen.
Omdat de ijsbeer niet het hele jaar door voedsel kan vinden, slaat hij vet op om het enkele maanden te kunnen uithouden zonder eten. Soms kan hij wel 4 maanden lang helemaal niets eten!
Regelmatig ijsberen verhoogt de weerstand. "Door de stressreactie met het koude water, komen er meer witte bloedcellen in het bloed, wat het afweer- en immuunsysteem versterkt. Daardoor krijg je minder courante ziektes, zoals verkoudheden of griep."
IJsberen eten geen pinguïns, aangezien pinguïns op het zuidelijk halfrond leven en ijsberen op het noordelijk halfrond . Dit programma wordt ondersteund door de National Science Foundation.
De grootste bedreiging voor de ijsbeer is klimaatverandering. Door temperatuurstijging smelt namelijk het zeeijs in rap tempo. In dit tempo zal binnen één generatie het grootste deel van de Noordpool 's zomers ijsvrij zijn.
Denk maar aan jacht, handel of het boren naar gas of olie. De ijsbeerlanden alleen kunnen de klimaatverandering niet stoppen. Maar het is belangrijk dat ze hun stem laten horen aan de wereld! Dat ze aan de grote wereldleiders duidelijk maken dat we de broeikasgassen moeten verminderen om de ijsbeer te redden.
IJsberen worden geclassificeerd als zeezoogdieren
Omdat ze het grootste deel van hun leven op het zee-ijs van de Noordelijke IJszee doorbrengen en afhankelijk zijn van de oceaan voor hun voedsel en leefgebied, zijn ijsberen de enige berensoort die tot de zeezoogdieren wordt gerekend.
Vissen welke enkel of voornamelijk dierlijke voeding nodig hebben kunnen bijvoorbeeld het beste goevoerd worden met Tropisch Granulaat, Krill Vlokvoer, Tabletten Dierlijk, Rode muggenlarven ect.
Het is mogelijk dat er een paar geïsoleerde gevallen zijn geweest van ijsberen die pinguïns aten, maar dit zijn waarschijnlijk zeldzame voorvallen . Pinguïns worden vaker belaagd door andere roofdieren die inheems zijn op het zuidelijk halfrond, zoals zeehonden, zeeleeuwen en roofvogels.
Het voornaamste voedsel van de ijsbeer is dan ook dierlijk. Zeehonden hebben de voorkeur. Daarnaast doet hij zich tegoed aan walrussen, zeevogels en vis.
Maar welke vissen kan je dan nog wel met een gerust hart eten? Wel, met schelvis, heek, tong, Alaska pollak, kabeljauw, koolvis en pladijs zit je goed. En ook mosselen, garnalen, kreeft en sint-jacobsschelpen zijn een goede keuze.
Hun grote zwemvliezen maken ze uitstekende zwemmers. In de Verenigde Staten worden ijsberen alleen in Alaska aangetroffen. De populatie ijsberen in Alaska wordt geschat op 4.000 tot 7.000 individuen .
1. Je vindt geen ijsberen en pinguïns samen - ijsberen leven in het Noordpoolgebied, maar niet in Antarctica. Het woord Noordpoolgebied komt zelfs van het Griekse woord voor 'beer' - arkoúda.
Het blijkt dat ze zich niet goed raad weten op land zonder ijs, hun overlevingsinstincten zijn daar niet op toegesneden. De onderzoekers verwachten daarom dat ijsberen maar een beperkte tijd kunnen overleven op land. Hun bevindingen staan in het wetenschappelijke blad Nature Communications.
Antarctica: het onbekende continent. Waarom wonen er geen mensen op Antarctica? Dat komt omdat het op de zuidpool erg koud is.