Het meest worden gebruikt midazolam, diazepam, temazepam en lorazepam. Artsen schrijven soms methylfenidaat voor als de patiënt te veel last heeft van het versuffende effect van morfine-achtige pijnstillers. Ook schrijven artsen het soms voor bij depressie in de palliatieve fase.
Gebruikte medicatie
De eerste stap bij continue palliatieve sedatie is midazolam. Bij onvoldoende effectiviteit van midazolam wordt overgestapt op levomepromazine. Indien stap 2 ook onvoldoende effectief is, wordt, na overleg met anesthesioloog met kennis van palliatieve zorg, overgestapt op propofol of fenobarbital.
De kern. Benauwdheid, anorexie, vermoeidheid, misselijkheid en braken zijn veelvoorkomende symptomen bij patiënten in de palliatieve fase. Deze symptomen kunnen onder andere worden behandeld met corticosteroïden, waarbij dexamethason eenmaal daags 4 tot 8 mg de voorkeur heeft vanwege de lange biologische halfwaardetijd ...
In de palliatieve fase gaat de nadruk meer liggen op comfortzorg, het optimaliseren van je klachten en een verhoging van de kwaliteit van leven. Dit doen we door een optimale pijn -en symptoomcontrole na te streven.
Palliatieve sedatie gaat over medicijnen die ervoor zorgen dat u uw klachten minder of niet meer voelt. Pijnstillers zoals morfine zijn daar niet geschikt voor. Wel hebben mensen die palliatieve sedatie krijgen vaak ook medicijnen tegen de pijn. Die gaan gewoon door als dat kan.
De patiënt zal doorgaans beginnen met een kleine dosis kalmeringsmiddel (zoals een benzodiazepine zoals midazolam of lorazepam ). Ze kunnen ook een antipsychoticum krijgen (zoals haloperidol). Medicijnen worden meestal gegeven als injecties of via een spuitpomp (ook bekend als een spuitdriver).
Het bewustzijn verlagen kan tijdelijk en oppervlakkig gebeuren of voortdurend en diep. In het laatste geval is de verwachting dat de patiënt binnen enkele dagen, maximaal binnen één tot twee weken aan de ziekte zelf overlijdt.
De mediane overleving van patiënten die werden behandeld met hoge doses morfine was 27 dagen en 37 dagen voor degenen die werden behandeld met zeer hoge doses . Patiënten die werden behandeld met lage doses morfine overleefden 18 dagen.
de strijd om leven en dood, vooral tegen de dood.
Bij langdurig gebruik van corticosteroïden wordt in sommige gevallen dexamethason beter verdragen dan prednisolon / prednison. De mineralocorticoïde werking van dexamethason is minder (factor 7 minder), de anti-inflammatoire werking is krachtiger (1 mg dexamethason = 6.25 mg prednison).
Terminale (of palliatieve) sedatie is uitgebreid beschreven bij patiënten in hospices en ziekenhuizen, maar nauwelijks bij patiënten in de huisartsenpraktijk. Midazolam is een effectief middel om terminaal zieke patiënten te sederen zonder dat het de levensduur van patiënten beïnvloedt.
STEROÏDEN in de laatste dagen van het leven: Subcutane dexamethason kan worden gebruikt voor patiënten die geen orale medicatie kunnen nemen, maar die baat hebben bij steroïdetherapie. Geef in deze situaties een injectie een of twee keer per dag, waarbij de tweede dosis vóór 14.00 uur wordt ingenomen (om slapeloosheid te voorkomen).
Minder eten en drinken. Iemand die bijna sterft, heeft meestal minder behoefte om te eten en drinken. Daardoor valt hij of zij ook af, en verandert het gezicht (ingezakte wangen, teruggetrokken ogen, etc.). Doordat de stervende persoon minder drinkt, kunnen de mond en lippen droog worden.
Oramorph oplossing is een sterk werkende pijnstiller die zowel op het centrale zenuwstelsel als op het zenuwstelsel elders in het lichaam werkt. Morfine, het werkzame bestanddeel van Oramorph oplossing, wordt goed uit de darm opgenomen na toediening via de mond.Oramorph oplossing is een drank voor gebruik via de mond.
Omdat het bloed zich meer en meer terugtrekt naar de borst- en buikholte, kunnen handen, armen, voeten, benen en neus koud aanvoelen. Op de benen kunnen paarsblauwe vlekken ontstaan. De gelaatskleur wordt grauw en bij de laatste ademtocht trekt de kleur helemaal uit het gezicht weg ('doods - bleek').
Ook uit andere onderzoeken bleek dat morfine, midazolam en haloperidol de meest voorgeschreven medicijnen waren in de palliatieve setting [30–33]. Deze medicijnen worden gegeven om symptomen zoals pijn, rusteloosheid en agitatie te verlichten, die vaak worden gezien bij gevorderde kanker [2].
Conclusie. Morfine kan voor veel patiënten het lijden in de stervensfase verlichten. Een klein deel van de patiënten krijgt voorafgaand aan het overlijden morfine toegediend in een hogere dosering dan nodig is voor adequate symptoomverlichting en soms gebeurt dat met het doel het levenseinde te bespoedigen.
Zorg aan het einde van het leven moet beginnen wanneer u het nodig hebt en kan een paar dagen of maanden duren, of soms meer dan een jaar . Mensen in veel verschillende situaties kunnen profiteren van zorg aan het einde van het leven. Van sommigen van hen wordt verwacht dat ze binnen een paar uur of dagen sterven. Anderen ontvangen zorg aan het einde van het leven gedurende vele maanden.
Uiteindelijk houden alle lichaamsfuncties ermee op: de ademhaling komt tot stilstand, het hart stopt met kloppen, het bloed stroomt niet langer en geleidelijk aan dooft de hersenactiviteit. Na de laatste ademhaling trekt de kleur helemaal weg uit het gezicht, de gestorvene wordt 'doodsbleek'.
Snelle, zwakke polsslag. Koud aanvoelende, soms blauw verkleurde handen en voeten, lijkvlekken aan de achterkant van de benen en op de rug. Spitse neus (de huid over neus en jukbeenderen verstrakt). Dit wordt ook wel doodsmasker genoemd.
Definitie. De stervensfase gaat in op het moment dat het overlijden zich onafwendbaar aandient en omvat de laatste dagen (tot zeven dagen) van het leven De aanbevelingen zijn gericht op wat haalbaar is om te doen in de laatste levensdagen.
Meestal zijn de ogen halfopen en hebben ze een doffe en waterige uitstraling. Dit wordt veroorzaakt doordat de stervende niet in staat is om de ogen volledig te sluiten. Het resultaat is een starende blik die vaak wordt geassocieerd met het naderende einde van het leven.
Meestal is de patiënt gewoon thuis. Gemiddeld duurt het een tot drie dagen voor de patiënt overlijdt. Hoe langer het duurt, hoe minder positief mensen zijn.
Meestal sterven mensen rustig. In gemiddeld twee tot drie dagen nemen hun krachten af, worden ze suffer en slapen ze meer, tot de slaap overgaat in de dood. Maar helaas gaat het niet altijd zo. Patiënten met kanker bijvoorbeeld hebben vaak pijn.