Volgens de Bijbel gaf God de Joden (het nakroost van Abraham, Isaak en Jakob) het land Kanaän, ook wel het Beloofde Land of het land Israël genoemd. Dit gebied strekt zich in de Bijbelse belofte (o.a. Genesis 15:18) uit van de rivier de Nijl (of de wadi van Egypte) tot aan de rivier de Eufraat. Wikipedia +2
Op die dag sloot de HEER een verbond met Abram en zei: "Aan uw nakomelingen geef Ik dit land, van de Wadi van Egypte tot aan de grote rivier de Eufraat – het land van de Kenieten, Kenizzieten, Kadmonieten, Hethieten, Perizzieten, Refaïeten, Amorieten, Kanaänieten, Girgashieten en Jebusieten." – Genesis 15:18-21.
Voor veel Joden is Israël Het Beloofde Land, maar voor anderen vooral een steen des aanstoots. Voor Arabieren betekende de afkondiging van Israël het verlies van eigen land. Israël bestaat 75 jaar. Voor veel Joden is Israël Het Beloofde Land, maar voor anderen vooral een steen des aanstoots.
Na de Zesdaagse Oorlog van 1967 bezette Israël de Westelijke Jordaanoever, Gaza, de Egyptische Sinaï en annexeerde Oost-Jeruzalem en de Syrische Golanhoogten . In 1979 werd vrede gesloten met Egypte (de Sinaï werd in 1982 teruggegeven) en in 1994 met Jordanië.
Vroeger heette het gebied dat nu Israël is, bekend onder verschillende namen zoals Kanaän, Juda, Judea, en later tijdens het Britse Mandaat Palestina; de naam Israël is Hebreeuws voor 'strijder met God', naar de aartsvader Jakob (ook wel Israël genoemd), en werd gebruikt voor het land van de nakomelingen van Jakob.
Het begrip "Israël" bestond al meer dan 1000 jaar vóór "Palestina". Het land werd vervolgens voornamelijk bewoond door een Arabische bevolking, eveneens gedurende meer dan een millennium. Zowel Joden als Arabieren hebben daarom een legitieme aanspraak op het land. Het Israëlisch-Palestijnse conflict heeft talloze misstanden en wreedheden aan beide zijden gekend.
In de tijd van Jezus werd het gebied niet eenduidig 'Israël' genoemd; het was een Romeinse provincie, vaak aangeduid als Judea (naar de stam Juda, met Jeruzalem als centrum) en omvatte regio's zoals Galilea en Samaria, en stond ook bekend als het Heilige Land of Kanaän. De naam 'Israël' verwees naar het volk (de Israëlieten), terwijl de regio na de Romeinse verovering vaak de naam Palestina kreeg om de Joodse band te doorbreken, hoewel Judea de belangrijkste regio bleef.
Achtergrond. In 1917 droeg de Balfour-verklaring het bestuur over het Midden-Oosten, beter bekend als Palestina, over aan het Britse Rijk als tijdelijk nationaal tehuis voor Joodse mensen.
Het Joodse volk heeft een zeer oude geschiedenis in het land dat zowel bekend staat als Palestina als het Land van Israël. De Joodse aanspraak op inheemse status is gebaseerd op een drieduizend jaar oude ononderbroken geschiedenis en de status van het land sinds de oudheid als het middelpunt van het Joodse leven en verlangen.
Volgens het boek Genesis werd het land eerst door God aan Abrams nakomelingen beloofd ; de tekst maakt expliciet dat dit een verbond is tussen God en Abram voor zijn nakomelingen (Gen 15:18-21 (NIV): "Op die dag sloot de HEER een verbond").
Het Joodse volk heeft door de eeuwen heen geen eigen thuisland gehad. In 1917 krijgen zij een plek in Palestina, op dat moment een mandaatgebied van Groot-Brittannië. De spanningen tussen de Joodse immigranten en de lokale Arabische bevolking nemen gedurende de jaren hierna steeds verder toe.
Een andere populaire opvatting van Israël als het Beloofde Land komt uit Genesis 17, waar Gods verbond met Abraham en zijn nakomelingen wordt bevestigd en God belooft de God van Abrahams nakomelingen te zijn en hen het land Kanaän te schenken als "eeuwig bezit".
De oorsprong van het Joodse volk, genoemd naar de latere stam van Juda, is vaag. Er zijn aanwijzingen dat de Joden al ruim drieduizend jaar geleden leefden in Palestina, waar zich in de tweede helft van het laatste millennium voor Christus hun monotheïstische godsdienst ontwikkelde.
Kanaän is de oude naam van een uitgestrekt en welvarend land, dat zich ruwweg op dezelfde plek bevond als het huidige Palestina en Israël . Het erfgoed van dit land van overvloed – waar melk en honing in overvloed aanwezig waren – vormt de inspiratiebron voor Kanaän Palestina, een initiatief dat is gebaseerd op cultuur, natuur en hoop.
Volgens de traditionele Joodse religieuze leer waren de Joden als straf van God uit hun thuisland verbannen . Ze konden pas in de Messiaanse tijd terugkeren.
God werkt samen met Mozes om Israël te bevrijden uit onderdrukking, door de woestijn, naar het beloofde land . Uiteindelijk komt Jezus als een 'nieuwe Mozes', die een nieuwe uittocht leidt. Hij redt de mensheid uit de slavernij aan zonde en dood en leidt ons door transformatie naar Gods betere wereld: dit is de weg van de uittocht.
Voor 1948 heette het gebied dat later Israël werd officieel Palestina, een mandaatgebied van Groot-Brittannië na het uiteenvallen van het Ottomaanse Rijk. De Britten herintroduceerden de oude naam 'Palestina', die oorspronkelijk werd gebruikt door de Romeinen om de Joodse band met het land te doorbreken, en alle inwoners werden 'Palestijnen' genoemd, inclusief Joden, Arabieren en christenen.
Het korte antwoord is dus: ja, Jezus was een Palestijn , althans volgens de moderne geopolitiek. Maar je zou ook kunnen stellen dat hij dat niet was, omdat hij als Jood geboren werd in een tijd dat Palestina nog geen politieke entiteit was. Paula Fredriksen, historica van het vroege christendom, maakte dit punt in maart.
In april 2025 bevinden zich Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever (inclusief Oost-Jeruzalem), dat door de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) wordt geclaimd als soeverein grondgebied van de staat Palestina , en op de Golanhoogten, die internationaal erkend worden als onderdeel van het soevereine grondgebied van Syrië.
Uit de bovenstaande tijdlijn blijkt duidelijk dat Joden in Palestina 2600 jaar vóór de Arabieren en moslims aanwezig waren, gerekend vanaf de tijd van Abraham, of minstens 1600 jaar vóór de oprichting van het Koninkrijk Israël.
Het land Israël is door de geschiedenis heen met veel verschillende namen aangeduid: Kanaän, Juda, Judea, Israël en Palestina.
Palestina zou opgedeeld worden in een Joods, een Arabisch en een internationaal bestuurd deel rondom (Jeruzalem en Bethlehem). 56 procent van het grondgebied, waaronder de Negev-woestijn, werd toegekend aan de 600.000 Joden in Palestina en 43 procent aan de 1 miljoen Palestijnse Arabieren.
Galatië in de Bijbel
Galatië was de naam van een gebied in het noorden van het midden van Klein-Azië (het huidige Turkije). Galatië is vernoemd naar het Keltische volk (de Galaten) dat er in de derde eeuw voor Christus ging wonen en er in de tijd van Paulus nog steeds woonde.
Jesjoea. Jesjoea (ישוע) is een afgekorte vorm van de naam Jehosjoea (יהושע), Jozua (voornaam), te vinden in de laatste boeken van het Oude Testament. Hiervan is de hogepriester Jesjoea in de tijd van Ezra een voorbeeld. De naam betekent 'Jahwe (God) is verlossing'.
Bijgevolg ontving Jezus zijn DNA van de Heilige Moeder Maria en, bij uitbreiding, van haar directe voorouders . Het is biologisch correct dat Maria geen Y-chromosoom kon hebben geleverd voor de conceptie van Jezus. De moderne wetenschap bevestigt immers dat vrouwen XX-chromosomen hebben, terwijl mannen XY-chromosomen hebben.