Spasticiteit wordt vaak beschreven als gespannen, stijve spieren of spasmes die de motoriek verstoren. Dit bemoeilijkt het bewegen en evenwicht kunnen bewaren en veroorzaakt vaak ook pijn. Het kan leiden tot een verslechterde bewegingsfunctie van één of meerdere ledematen, of van één kant van uw lichaam.
De oorzaak is een beschadiging van de hersenen of het ruggenmerg. Bijvoorbeeld door lichamelijk letsel of door een aandoening zoals cerebrale parese, een beroerte, multiple sclerose of een dwarslaesie. Spasticiteit kan in een groot deel van het lichaam aanwezig zijn of in een klein gebied.
Met spasmen en tremoren kom je meestal terecht bij een fysiotherapeut.Die kan de spieren masseren en rek- en strekoefeningen geven. Ook zijn er hulpmiddelen, zoals een spalk of een aangepast bed. Advies over het meest geschikte hulpmiddel krijg je van de fysiotherapeut of van een ergotherapeut.
De spieren zijn als het ware overprikkeld. De arm of het been, waarin het spasme optreedt, verliest zijn soepelheid en beweeglijkheid en als gevolg daarvan neemt de spierspanning toe. Hierdoor kunnen spieren strak en stijf aanvoelen, terwijl ze eigenlijk erg zwak zijn.
Veel mensen lijden aan toenemende spierspanning of spierspasmen, oftewel spasticiteit. Hierdoor voelen de spieren in je armen en benen erg stijf en zwak aan. Je kunt ze moeilijk bewegen en je hebt minder controle over de meer gecompliceerde bewegingen.
Spiertrekkingen zijn vaak onschuldig, maar ze kunnen ook een symptoom zijn van een neurologische aandoening. Zoals ik eerder beschreef trekken bij spiertrekkingen je spieren lokaal onwillekeurig samen. Zonder dat je een ledemaat beweegt en deze spiertrekking is mogelijk zichtbaar onder de huid.
Hypertonie, of verhoogde spierspanning, is een aandoening die een breed scala aan personen kan treffen. Bijzonder vatbaar zijn mensen met neurologische aandoeningen zoals cerebrale parese, multiple sclerose en patiënten die herstellen van een beroerte.
Symptomen van spasticiteit
Verhoogde spierspanning. Overactieve reflexen. Onwillekeurige bewegingen, die onder andere spasmes (korte en/of aanhoudende onwillekeurige samentrekkingen van de spieren) en clonus (reeks snelle onwillekeurige samentrekkingen) kunnen omvatten. Pijn.
Een van de meest effectieve manieren om spierspanning te verminderen is massage. Massage helpt om de bloedcirculatie in je spieren te verbeteren, waardoor ze kunnen ontspannen. Het werkt ook direct op de gespannen gebieden door knopen en strakke plekken in je spieren los te maken.
De meest voorgeschreven spierverslappende medicijnen zijn Diazepam en Tramadol. Beiden hebben een andere werking en vaak wordt de combinatie van beide medicijnen gekozen om de spieren optimaal te behandelen.
Een operatie kan noodzakelijk zijn, maar corrigeert dit probleem mogelijk slechts tot op zekere hoogte. Daarom proberen we manieren te vinden om uw spieren te ontspannen en operaties te voorkomen. Dit kan met fysiotherapie, strekken en spalken of een behandeling met botulinetoxine (spierontspanner).
Tardieu-schaal . Deze schaal kwantificeert spasticiteit van spieren door de reactie van de spier op rek die wordt toegepast bij bepaalde snelheden te beoordelen. De beoordeling wordt altijd op hetzelfde tijdstip van de dag uitgevoerd, in een constante positie van het lichaam voor een bepaald ledemaat.
Als u last heeft van spierspasmen kan er een behandeling gestart worden met een fysio- en/of ergotherapeut. De fysiotherapeut kan u dan helpen met oefeningen voor het strekken en ontspannen van de spieren, het verbeteren van de bloedsomloop en het versterken van de spieren.
Het is belangrijk dat u probeert de spieren en pezen op lengte te houden. Verkorting van spieren verergert namelijk de spasticiteit. Dagelijks zelf oefenen is dan ook noodzakelijk. De fysiotherapeut en ergotherapeut kunnen u hiervoor oefeningen leren.
De 3 meest voorgeschreven medicijnklassen met een mogelijke link naar krampen zijn diuretica, statines en geïnhaleerde langwerkende β2-agonisten (LABA's) . Ons primaire doel was om te bepalen of de behandeling van spierkrampen toenam in het jaar na de introductie van 1 van deze veelvoorkomende medicijnklassen.
Er zijn diverse mogelijkheden voor het bestrijden van spasticiteit. U kunt hierbij denken aan fysiotherapie, ergotherapie, het dragen van een spalk of een aangepaste (orthopedische) schoen, medicijnen, een zenuwblokkade of botulinetoxinebehandeling. Vaak wordt er een combinatie van behandelmogelijkheden toegepast.
Voorbeelden zijn hydrokinine, baclofen, botuline A toxine, tizanidine en tolpersion.Benzodiazepines hebben een spierontspannende werking. Hierdoor verdwijnt de pijn van de spierkramp en kan de spier genezen. Voorbeelden zijn diazepam en clonazepam.
Factoren die de spasticiteit beïnvloeden
Ook een irritatie van de huid door strak zittende kleding, een wond of een aanraking kan een spasme veroorzaken. Daarnaast kunnen psychische factoren als stress, vermoeidheid en verwerkingsproblemen de oorzaak zijn.
MS kan niet door een simpele test (bijvoorbeeld een bloedtest) worden vastgesteld. De diagnose kan alleen worden gesteld aan de hand van een combinatie van uw klachten, neurologisch onderzoek en aanvullend onderzoek. Daarom zal de arts u zorgvuldig vragen wat uw klachten zijn en u uitgebreid onderzoeken.
Moeizame start bewegingen, bewegingsarmoede, spierstijfheid
Uw spieren worden stijver. Een van de eerste verschijnselen is het verminderd meebewegen van één of beide armen bij het lopen. Later kan het lopen schuifelend en met kleine pasjes zijn. De lichaamshouding kan scheef of voorovergebogen zijn.
De belangrijkste klachten bij spierreuma zijn pijn en stijfheid in de nek, schouders, bovenarmen, heupen en bovenbenen. De ziekte gaan bijna altijd over. Dat kan 2 tot 3 jaar duren. Bij sommige patiënten duurt het langer.