Ernstige Obsessieve-Compulsieve Stoornis (OCD) wordt gekenmerkt door obsessies en dwanghandelingen die het dagelijks leven, het sociale leven, werk of school ernstig verstoren of zelfs onmogelijk maken. Het wordt vaak geclassificeerd als ernstig wanneer iemand er meer dan 3 tot 8 uur per dag aan kwijt is. Lentis +2
Obsessies zijn opdringende en ongewenste gedachten, beelden of drang die intense angst veroorzaken. Bij ernstige OCD kunnen ze de geest beheersen en onmogelijk te negeren lijken. Veelvoorkomende obsessieve symptomen zijn onder andere: Aanhoudende angst voor besmetting of bacteriën .
Katja Schuurman kampt openlijk met een obsessieve-compulsieve stoornis (OCD) en heeft in het verleden ook problemen gehad met een bipolaire stoornis, boulimia en alcoholgebruik, waarbij alcohol en drugs de dwanggedachten tijdelijk dempten. Ze deelt haar ervaringen om de stigma's te doorbreken, benadrukt het belang van medicatie en openheid, en spreekt ook over hoe haar moeder ook kampte met stemmingswisselingen.
Dwangmatige-persoonlijkheidsstoornis symptomen
In de ernstigste gevallen kan een obsessieve-compulsieve stoornis (OCD) iemands vermogen om te werken, naar school te gaan, boodschappen te doen of zelfs voor zichzelf te zorgen, belemmeren. Mensen met een ernstige vorm van OCD hebben een obsessie met hygiëne en bacteriën – ze zijn bijvoorbeeld uren per dag bezig met handen wassen, douchen of hun huis schoonmaken.
Pure obsessieve-compulsieve stoornis, of Pure O , wordt vaak beschouwd als de moeilijkste vorm. Deze vorm kenmerkt zich door opdringende, ongewenste gedachten zonder zichtbare dwanghandelingen. Patiënten ervaren mentale rituelen, wat aanzienlijk leed veroorzaakt.
Om je te helpen bij deze taak, hebben we de vijftienminutenregel ontwikkeld. Het idee is om je reactie op een obsessieve gedachte of op de drang om een dwanghandeling uit te voeren uit te stellen door wat tijd te laten verstrijken – bij voorkeur minstens vijftien minuten – voordat je er zelfs maar aan denkt om naar de drang of gedachte te handelen.
De 4 R's voor de behandeling van OCD
Herkenning: Het identificeren van obsessies en dwanghandelingen. Herbenoemen: Erkennen dat dit symptomen van OCD zijn, en niet de realiteit. Heroriëntatie: De aandacht ergens anders op richten. Herwaardering: De gedachten en gedragingen als onbeduidend beschouwen.
Je hebt last van obsessieve gedachten over dingen die je beslist niet wilt doen, vaak met een seksuele, religieuze of agressieve inhoud. Deze gedachten noem je ook wel intrusies. Als dwanghandeling zoek je bijvoorbeeld eindeloos op internet en ga je voortdurend na wat je hebt gedacht of gezegd.
Enkele stoornissen die we doorgaans zien verergeren met de leeftijd zijn paranoïde, obsessief-compulsieve, borderline, theatrale, narcistische, vermijdende en afhankelijke persoonlijkheidsstoornissen.
Actrice Hanna Verboom wil meer openheid rondom psychische aandoeningen creëren. Daarom deelt ze haar ervaringen met een bipolaire stoornis in een korte film. Op haar 19e kreeg ze haar eerste psychose.
"Nu zouden ze het stempel ADHD op me hebben geplakt", vertelde de presentator en muzikant in een interview met Cultuurpers. "Ik kon niet goed stilzitten en ging met iedereen de strijd aan." Na veertig jaar vechten voor een eigen plekje in de wereld heeft Raven eindelijk rust.
Antidepressiva. Antidepressiva is de eerste keuze medicatie bij mensen met OCD. De naam vermoedt misschien dat deze medicatie alleen gebruikt wordt bij mensen met een depressie, maar antidepressiva zijn daarnaast ook werkzaam bij onder andere angsten, fobieën, paniekaanvallen, overmatig piekeren en pijnklachten.
Mensen met OCD vertonen meestal eerst milde symptomen van obsessies en compulsies, die mettertijd kunnen verergeren. Vroege tekenen kunnen bestaan uit: repetitief gedrag en vaste manieren om dingen te doen, problemen met relaties en hamsteren.
Als je je herkent in de symptomen die bij een dwangstoornis horen, is het belangrijk om contact op te nemen met je huisarts. Je huisarts kan je voor een behandeling doorverwijzen naar PsyQ. Er is geen speciale test om te bepalen of jouw symptomen te herleiden zijn naar een dwangstoornis (OCS/OCD).
Twee tot drie procent van de mensen heeft een obsessieve-compulsieve stoornis (OCD). Die kan hardnekkig zijn, maar met de juiste hulp, kun je ervan genezen. Stel je voor dat je heel de tijd denkt dat je iets vies of besmettelijks hebt aangeraakt en dat je daarom voortdurend je handen moet wassen.
Als je OCS hebt en na je behandeling minder last hebt van klachten, dan is het mogelijk om een goed dagelijks leven te hebben. Wel kunnen je klachten soms weer erger worden. Het kan nodig zijn dat je een lange tijd of voor de rest van je leven medicijnen tegen de stoornis moet slikken.
OCD-trekjes (Obsessieve-Compulsieve Stoornis) zijn ongewenste, terugkerende gedachten (obsessies) en de drang om bepaalde handelingen (compulsies) steeds te herhalen om angst en spanning te verminderen, zoals overmatig handen wassen, controleren, of in een vaste volgorde dingen doen, wat het dagelijks leven ernstig kan beïnvloeden. Deze rituelen geven kortstondige verlichting, maar versterken de cyclus, en mensen schamen zich er vaak voor.
Een aantal veel voorkomende specifieke verschijningsvormen van dwang vind je hieronder.
Er zijn veel verschillende uitingsvormen van OCD. OCDnet omschrijft vijf hoofdgroepen. Het kan best zo zijn dat je herkenning vindt in meerdere omschrijvingen.
Dermatillomanie komt vaak voor in combinatie met OCD. Als je een hypochonder bent, ben je ervan overtuigd dat je een ernstige ziekte hebt zonder dat daar een aanleiding voor is. De angst is zo aanwezig dat er ook daadwerkelijk lichamelijke klachten ontstaan.
De behandeling duurt minstens 1,5 jaar, en soms zelfs levenslang. Herval komt heel vaak voor wanneer de medicatie wordt gestopt, en de persoon geen cognitieve gedragstherapie (CGT) heeft gevolgd.
Iemand wordt steeds beter in het waarnemen van situaties, die bedreigend zijn of niet in orde en steeds slechter in het verdragen daarvan. Je perfectioneert onbedoeld als het ware je onraad detector. Denys, een Nederlandse dwangexpert noemt de dwangstoornis verslaving aan geruststelling.
Duur van de behandeling
Na een intakegesprek, waarin we je klachten, hulpvraag en je motivatie bespreken, word je tijdelijk opgenomen. Hoe lang je opname duurt, hangt af van je inzet en vooruitgang. De opname duurt 12 tot 24 weken. Een opname duurt gemiddeld 16 weken.
Meestal groeit je kind hier vanzelf overheen en verdwijnen de rituelen of het dwangmatige gedrag vanzelf. Zolang je kind geen last heeft van dit gedrag en het hem of haar niet belemmert, hoef je je er geen zorgen over te maken. Bij sommige kinderen neemt het dwangmatige gedrag juist toe naarmate ze ouder worden.