Hendrik VIII stond bekend om zijn onverzadigbare eetlust en zijn liefde voor grootschalige banketten. Hoewel hij als koning toegang had tot de meest exotische gerechten, waren er een paar specifieke voorkeuren:
Er zijn tal van aanwijzingen dat Hendrik VIII dol was op fruit. Kersen en aardbeien waren zijn favorieten, die hij graag rauw at, terwijl de meeste andere vruchten (appels, peren, pruimen, mirabellen, perziken en later in zijn regeerperiode abrikozen) gekookt werden gegeten in taarten, vlaaien, gelei of jam (gestoofd).
Anne Boleyn: fruit
Van Hendrik VIII's vrouw Anne Boleyn, die in 1536 werd onthoofd, werd gezegd dat ze dol was op fruit, met name op mirabellen, peren, pruimen en aardbeien .
Hendrik VIII, die van 1509 tot zijn dood in 1547 over Engeland regeerde, stond bekend om zijn onverzadigbare eetlust. Portretten van Hendrik tonen een man die bijna even breed als lang was. Wanneer hij niet aan het trouwen, scheiden of zijn vrouwen aan het onthoofden was (hij was aan zijn zesde huwelijk toe toen hij op 58-jarige leeftijd stierf), at deze middeleeuwse heerser als een veelvraat.
Rijke mensen kregen vlees zoals pauw, zwaan of patrijs maar ook hert.
Ideale seks was seks waarbij de mannen zo snel mogelijk hun punt wisten te maken en liefst zo vaak mogelijk. Dat zouden vrouwen stiekem ook als prettigst ervaren. Gelijke mogelijkheden waren er niet, vrouwen moesten kuis blijven, alleen mannen mochten ervaring hebben.
Het basisvoedsel was brood, gemaakt van rogge of gerst, vergezeld van pottage – een dikke stoofpot van groenten, bonen en soms kleine hoeveelheden vlees of vis . Vlees was een zeldzame luxe, meestal geconserveerd en gegeten op feestdagen.
Henry was een levensgenieter die bekend stond om zijn enorme eetlust, en zijn gewicht nam gestaag toe ondanks zijn atletische aanleg in zijn jeugd. In 1526 stelde Henry de Ordinances of Eltham (Figuur 2) op, een gedetailleerde reeks instructies over wat hem dagelijks geserveerd moest worden, waaruit duidelijk zijn enorme eetlust voor vlees, gebak en wijn blijkt.
Toen Hendrik VIII in 1547 op zijn 56e verjaardag overleed, woog hij naar verluidt bijna 180 kilo en was hij een zeer zieke, ongelukkige man . Hij bleef echter tot het einde een actieve heerser en zijn dood liet verwarring en wanorde achter.
Historici schatten dat Hendrik VIII mogelijk tot wel 5.000 à 6.000 calorieën per dag consumeerde, en wellicht nog meer tijdens feesten! Bron: Henry VIII: King and Court, Tracy Borman.
Gevulde paprika's uit de oven (koninklijk gerecht), het favoriete gerecht van prinses Diana. Ingrediënten: courgette, jasmijnrijst, limabonen, pimentpepers, zout en peper, mozzarella, Parmezaanse kaas, knoflookpoeder.
Over het algemeen werden Catharina van Aragon in haar jeugd en Katherine Howard beschouwd als de aantrekkelijkste echtgenotes. Catharina van Aragon stond bekend als zeer mooi toen ze jong was, maar ze zou er vreselijk oud uit hebben gezien. Dit was te wijten aan haar vele zwangerschappen en ongezonde levensstijl, waaronder constant vasten.
De cockentrice is misschien wel het meest bizarre gerecht uit de Tudor-periode, een culinaire creatie die zelfs de meest avontuurlijke eter zou doen aarzelen. Stel je voor: het bovenlichaam van een varken, zorgvuldig vastgenaaid aan de onderkant van een kapoen of gans.
Waarschijnlijk een klein biertje erbij, en misschien een sneetje brood, meestal gemaakt van tarwe, rogge of haver - of een combinatie van de drie . Blijkbaar werden spek en eieren in hogere sociale kringen afgekeurd en beschouwd als de maaltijd van een eenvoudige landarbeider, in plaats van een advocaat of hoveling.
De kruisbeschermer maakt natuurlijk deel uit van het beeld van Hendrik VIII dat we allemaal in ons hoofd hebben. In de portretten naar Hans Holbein de Jongere benadrukt Hendriks enorme kruisbeschermer zijn viriliteit, en daarmee zijn vermogen om Engeland van troonopvolgers te voorzien .
Iedereen dronk bier tijdens de Tudor-periode, omdat water als ongezond werd beschouwd. Het bier werd destijds zonder hop gebrouwen en was niet bijzonder alcoholisch. De rijken dronken ook wijn, die voornamelijk uit Europa werd geïmporteerd, hoewel er ook wijn werd geproduceerd door wijngaarden in Zuid-Engeland.
Aan welke ziekte leed Hendrik VIII? De beroemde driftbuien van Hendrik VIII waren niet alleen een erfenis van de Tudor-genen. Nadat zijn vader erop had aangedrongen dat hij een afgezonderd en beschermd leven zou leiden als kroonprins, begon Hendrik symptomen te vertonen die geassocieerd worden met een narcistische gedragsstoornis .
Maar de koning heeft nog meer ernstige gezondheidsproblemen; sinds zijn ongeluk lijdt hij aan zware migraineaanvallen, hij heeft spataders en de wonden aan zijn benen raken geïnfecteerd en zullen nooit meer genezen. Deze wonden worden zo ernstig dat hij niet meer kan lopen.
Koning Hendrik VIII had spijt van de executie van Thomas Cromwell . Bijna direct na Cromwells dood betreurde Hendrik zijn overlijden en miste hij zijn voormalige vriend en een van zijn beste staatslieden.
Op basis van zijn kleding en harnas schatten we dat hij uiteindelijk een lengte van 185 cm (6', 1"), een taille van 137 cm (54 inch), een borstomvang van 142 cm (58 inch) en een gewicht van 180 kilo (400 lb of 28 stone of 180 kilo) bereikte (zie Figuur 2).
Ondanks dat hij als jonge koning lang, knap en atletisch was (ja, echt waar), was de ouderdom niet mals voor Hendrik VIII. Toen hij in 1547 stierf na 30 jaar geregeerd te hebben, woog hij bijna 180 kilo en had hij een tailleomvang van 137 centimeter.
Wat at Hendrik VIII? Als koning van de Tudors at Hendrik VIII alles wat hem beviel van een enorm buffet . Gerechten waren onder andere wild, gebraden of in pasteien verwerkt, lam, hertenvlees en zwaan. Tijdens banketten kreeg hij soms ook meer ongebruikelijke gerechten voorgeschoteld, zoals zeepaling en bruinvis.
In de middeleeuwen betekende lichaamsgrootte veel meer dan alleen uiterlijk. Overgewicht kon duiden op rijkdom, macht en toegang tot voedsel, maar het kon ook leiden tot spot, stigma of zelfs gevaar, afhankelijk van iemands klasse en status.
Een veelvoorkomende misconceptie is dat mensen in de middeleeuwen veel aardappelen aten. Niets is minder waar, want de aardappel werd pas in de 16e eeuw in Europa geïntroduceerd. Populaire groenten waren kool, prei, knolraap en ui. Indien voorradig werd ook vlees verwerkt in de stoofpotten.
Oud Griekenland: Men gebruikte gladde stenen (pessoi) en ronde stukken gebroken aardewerk (ostraka). Middeleeuws Europa: De materialen verschilden per sociale klasse. De rijken gebruikten zachte lappen, terwijl het gewone volk mos, bladeren, hooi of stro gebruikte .