De vrouwelijke variant van toxische mannelijkheid staat bekend als toxische vrouwelijkheid (of toxic femininity). Waar toxische mannelijkheid mannen onder druk zet om stoer, dominant en emotieloos te zijn, dwingt toxische vrouwelijkheid vrouwen juist in een rigide rol van onderdanigheid, passiviteit en extreme gerichtheid op anderen. Verywell Mind +1
Toxic masculinity of wel giftige mannelijkheid is sinds de MeToo beweging een veelgebruikt woord. Het slaat op mannen die gedrag vertonen om hun 'echte mannelijkheid' in stand te houden.
RoSa vzw hanteert consequent de term feministische mannenbeweging en feministische mannen om te verwijzen naar mannen(organisaties) die zich actief inzetten in de strijd tegen structurele genderongelijkheid en voor het realiseren van een meer gendergelijke en rechtvaardige samenleving.
In het psychologisch onderzoek noemen we dat 'fragile masculinity', fragiele of kwetsbare mannelijkheid.” “Dit fenomeen kenmerkt niet alleen hoe mannen gezien worden, maar ook hoe ze zichzelf waarnemen. Ze moeten zichzelf, en hun mannelijkheid, dus continu bewijzen.
Masculinisme wordt veelal beschouwd als de mannelijke tegenhanger van het veel bekendere feminisme. De term kent ook enkele meer afkeurende, pejoratieve betekenissen: het streven naar herstel van patriarchale verhoudingen dan wel als synoniem van androcentrisme.
Het mannenfeminisme ontstond ten tijde van de vrouwenbevrijdingsbeweging, en de groeperingen waren net zo divers als de vroege radicale feministische groeperingen. In zekere zin leken ze allemaal een reactie op het feminisme te zijn. De taak van deze feministische benadering is om mannen te bestuderen in hun relatie tot vrouwen en beide als een gender te beschouwen .
Het feminisme komt op voor vrouwenbelangen, streeft opheffing na van ongelijke behandeling van mannen en vrouwen, ijvert voor lichamelijke autonomie van vrouwen en strijdt tegen huiselijk en seksueel geweld.
Wat zijn de verschillende vormen van mannelijkheid? In haar baanbrekende werk beschrijft RW Connell vier verschillende typen mannelijkheid: hegemonisch, ondergeschikt, medeplichtig en gemarginaliseerd .
Hegemonische mannelijkheid is de culturele norm die mannen koppelt aan macht en economische prestaties (EIGE, z.j). Deze norm schept verwachtingen over hoe mannen zouden moeten zijn, zoals het tonen van kracht, agressie en onafhankelijkheid (Haywood & Mac an Ghaill, 2003).
Ze hebben voortdurende aandacht en voldoening nodig omdat ze dat niet van hun ouders hebben gekregen, dus zoeken ze het bij anderen. Ze willen liefde en aandacht ontvangen zonder het te hoeven geven.
In A Dictionary of Media and Communication (2011) wordt masculisme gedefinieerd als "[een] mannelijke tegenhanger van feminisme."
Ja, natuurlijk kunnen ze dat. De term "feminist" is voor sommige mensen zo beladen, maar het betekent eigenlijk gewoon iemand die gelijkheid voor alle vrouwen wil, en veel mannen willen dat voor ons.
In een recent interview sprak Kriti Sanon openhartig over veelvoorkomende misvattingen rondom feminisme. Ze benadrukte dat echt feminisme draait om gelijke rechten – en niet om het afwijzen van vriendelijkheid of traditionele gebaren . Sanon zei dat handelingen zoals het openhouden van een deur niet als seksistisch, maar als attent en respectvol moeten worden gezien.
“Centralisering van genderidentiteit, seksuele vooroordelen, onvriendelijkheid, narcisme, vijandig seksisme, welwillend seksisme, verzet tegen initiatieven ter voorkoming van huiselijk geweld en een oriëntatie op sociale dominantie.”
Een toxic trait, een giftige eigenschap, komt in alle vormen; negativiteit, oordelend, altijd in de slachtofferrol kruipen of juist victim blaming. Het is altijd jouw schuld en je betrapt jezelf erop dat je jezelf constant verontschuldigt.
Giftige mannelijkheid wordt dus gedefinieerd door het vasthouden aan traditionele mannelijke genderrollen die de emoties die jongens en mannen wel of niet mogen uiten, stigmatiseren en beperken, terwijl andere emoties zoals woede juist worden verheerlijkt . Het wordt gekenmerkt door economische, politieke en sociale verwachtingen dat mannen dominantie nastreven en bereiken.
Hegemonische mannelijkheid wordt vaak gedefinieerd als de meest maatschappelijk gewaardeerde manier om mannelijkheid te uiten, die in stand wordt gehouden door een patriarchale samenleving die niet alleen gebaseerd is op macht over vrouwen, maar ook op macht over andere vormen van mannelijkheid .
In de premoderne tijd vertegenwoordigden de drie P's van mannelijkheid wat samenlevingen het meest van mannen nodig hadden. Het waren de grondbeginselen van een goede man. Bescherming, voortplanting en levensonderhoud waren de essentiële vereisten die samenlevingen over de hele wereld hielpen overleven en groeien.
De woorden mannelijk en masculien kunnen elkaar niet vervangen. Simpelweg omdat de woorden een andere betekenis hebben. Masculiene eigenschappen zijn bijvoorbeeld daadkracht, kortetermijngerichtheid, doorzettingsvermogen, het nemen van risico's en competitief zijn.
De 5 verschillende mannelijke archetypen: Krijger, Tovenaar, Minnaar, Vader, Soeverein .
Koning, krijger, magiër, minnaar : mannelijkheid herontdekken door de lens van archetypische psychologie - een reis door de mannelijke psyche en haar vier essentiële aspecten.
“Mensen kunnen worden onderverdeeld in vier klassen: zij die gebonden zijn door de ketenen (verwikkelingen) van de wereld, zij die naar bevrijding zoeken, de bevrijden en de altijd vrijen . Tot de altijd vrijen kunnen we wijzen zoals Nārada rekenen.”
4 mei 2020. De eerste feministische golf vond plaats tussen ongeveer 1870 en 1920. Feministen streefden in deze periode naar gelijke rechten op gebied van (universitaire) scholing, betaalde arbeid en kiesrecht. De boegbeelden van deze golf waren Aletta Jacobs en Wilhelmina Drucker.
De zogenaamde eerste golf duurde van het midden van de 19e eeuw tot 1920. De tweede golf strekte zich uit van de jaren 60 tot begin jaren 80. De derde golf begon halverwege de jaren 90 en duurde tot de jaren 2010. Sommigen beweren dat we momenteel een vierde golf meemaken, die halverwege de jaren 2010 begon en nog steeds voortduurt.
Het radicaal feminisme bindt de strijd aan met de culturele wortels van de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Het idee is dat de ondergeschikte positie van de vrouw in stand gehouden wordt door mannelijke dominantie en controle over het vrouwelijke lichaam en de vrouwelijke seksualiteit.