Radicalisering is te herkennen aan een combinatie van opvallende gedragsveranderingen: sociale isolatie, het verbreken van oude vriendschappen, een plotselinge vijandige houding tegenover de maatschappij (wij-zij denken), en extreme opvattingen uiten of opzoeken. Ook verandering in uiterlijk en het goedpraten van geweld zijn belangrijke signalen. Landelijk Steunpunt Extremisme +3
Allerlei signalen van radicalisering
Veel aandacht voor de religie of groepering, zich precies aan alle regels houden. Wijzij-denken: de samenleving indelen in groepen die goed of fout zijn. Praten over 'vijanden'. Geweld goedkeuren of het nodig vinden om het (vermeende) onrecht aan te pakken.
Signalen radicalisering
Afwijzende en haatdragende houding tegenover de Nederlandse maatschappij, autoriteiten en/of groepen in de maatschappij. Goedpraten van aanslagen of geweld naar burgers. Bezoeken van sociale mediagroepen, websites of bijeenkomsten die haat en geweld promoten.
Herken de tekenen van radicalisering.
Het online bekijken van extremistische content of het downloaden van propagandamateriaal . Het rechtvaardigen van geweld om maatschappelijke problemen op te lossen. Het aanpassen van hun kledingstijl of uiterlijk aan die van een extremistische groep. Onwil om in contact te treden met mensen die zij als anders beschouwen.
Het proces van de PGA radicalisering bestaat uit grofweg vier fasen: (1) melding, (2) weging, (3) casusoverleg en (4) monitoren & afsluiten.
Jihadisten die in 2015 in het buitenland werden gearresteerd of van wie de vervolging werd geweigerd, waren binnen twee jaar of minder geradicaliseerd. Dit proces duurt tussen de 4 en 16 maanden, van het moment dat ze extremistische ideologieën omarmen (fase 1) tot het moment dat ze plannen maken om een terroristische aanslag te plegen (begin van fase 3).
Radicalisering komt vooral voor bij jongeren tussen de 14 en 23 jaar. Dat komt door de ontwikkeling die zij doormaken in deze levensfase. Tijdens deze periode vormen jongeren hun identiteit, door uit te vinden wat hun eigen opvattingen, waarden en normen zijn. Jongeren hebben ook vaak een sterk rechtvaardigheidsgevoel.
Een persoon die vatbaar is voor radicalisering vertoont een verandering in zijn of haar gedrag, die ook opgemerkt kan worden door mensen in de omgeving (bijvoorbeeld leraren of familieleden). Dit kan zich uiten in bijvoorbeeld veel tijd doorbrengen op internet, pesten, racistische misdrijven of asociaal gedrag .
Risicofactoren in de omgeving van de jongere
Ontdooiing. Het verlies van sociale contacten kan een individu openstellen voor nieuwe ideeën en een nieuwe identiteit, waaronder politieke radicalisering. Geïsoleerd van vrienden, familie en andere basisbehoeften, kunnen individuen zich gaan associëren met tegengestelde partijen, waaronder politieke, religieuze of culturele radicalen.
Het ware antwoord ligt in een complex samenspel van biologische aanleg en omgevingsinvloeden. Geen enkele factor op zich veroorzaakt radicalisering, maar genetica, trauma, sociale omstandigheden en ervaringen uit de vroege jeugd kunnen allemaal de basis leggen voor gewelddadig extremisme.
Door radicalisering dreigen jongeren vaak aansluiting bij de maatschappij te verliezen. Ook keren ze zich tegen het gezag van hun ouders en hebben ze niet langer een positief toekomstperspectief. We zien dat de online wereld een steeds grotere rol speelt bij radicalisering. Dat vinden we zorgwekkend.
De drie pijlers van radicalisering: behoeften, verhalen en netwerken .
De meest directe fysieke signalen van snuiven zijn problemen rond de neus en ogen. Verstopte neusgaten, regelmatige neusbloedingen en een chronische loopneus komen vaak voor bij mensen die drugs zoals speed, cocaïne of andere stimulerende middelen snuiven.
Wat zijn kernmerken van radicalisering?
Bij manipulatie gaat het om subtiele, misleidende, psychologische spelletjes waarbij iemand doelgericht aftast hoe hij macht krijgt over jou om zelf iets te bereiken. Hij charmeert, belooft van alles of doet alsof hij handelt vanuit jouw belang.
In dit model onderscheiden we drie fasen in radicalisering: (1) een gevoeligheidsfase, (2) een groepslidmaatschapsfase en (3) een actiefase . We beschrijven de factoren op micro-, meso- en macroniveau die het radicaliseringsproces in deze drie fasen beïnvloeden.
Dreigingsniveaus
Als een kind of jongere geradicaliseerd raakt, kan zijn of haar dagelijks gedrag steeds meer draaien om een extremistische ideologie, groep of zaak. Ze kunnen bijvoorbeeld steeds meer tijd besteden aan het praten met mensen met extreme opvattingen (zowel online als offline).
Zich afzonderen van familie en vrienden . Praten alsof ze een ingestudeerd praatje voorlezen. Onwil of onvermogen om hun standpunten te bespreken. Een plotselinge, respectloze houding ten opzichte van anderen.
Steunpunt Spanningen en Radicalisering
Basistraining radicalisering
Eéndaagse basistraining voor het signaleren en adequaat reageren binnen het werkveld. Je krijgt inzicht in waarom iemand zou kunnen radicaliseren richting extremisme en terrorisme en welke factoren hier juist bescherming tegen kunnen bieden.
Vrije radicalen zijn onstabiele moleculen die in ons lichaam ontstaan als gevolg van natuurlijke processen zoals ademhaling en metabolisme, maar ook door blootstelling aan factoren zoals luchtvervuiling, roken, alcohol, en zelfs stress.
Bij extremisme is een persoon of groep bewust bereid om vanuit een ideologie gewelddadige of niet-gewelddadige acties te ondernemen. Radicalisering is het proces van het steeds meer omarmen van extreme ideeën. Extremisme is het daadwerkelijk uitvoeren van acties die de democratische rechtsorde ondermijnen.
Het mondiaal jihadisme vormt nog altijd de belangrijkste terroristische dreiging tegen Nederland. De beweging bestaat uit bekende terroristische organisaties als Al Qaida en ISIS en aan hen gelieerde groepen, netwerken en individuele aanhangers over de hele wereld, waaronder in Nederland.