Ja, je kunt in principe niet "fout" reanimeren in de zin dat je de situatie erger maakt. Niets doen is de grootste fout, aangezien de persoon al klinisch dood is. Hoewel borstcompressies kunnen leiden tot gekneusde ribben, is de overlevingskans door direct ingrijpen vele malen groter dan de schade van de handelingen zelf. G4S Global +5
Toch zijn mensen vaak bang om verkeerd te reanimeren en zo iemand te laten overlijden. Dit kan ervoor zorgen dat ze het niet durven en niets doen. Maar je kunt de situatie niet erger maken en geen leven verliezen, alleen maar een leven redden. Je start een reanimatie omdat er sprake is van een 'circulatie stilstand'.
Zo'n acht tot twintig van de honderd mensen overleven een reanimatie buiten het ziekenhuis. De helft daarvan kan na revalidatie zijn leven weer gewoon oppakken en heeft geen of weinig last van de gevolgen (concentratieproblemen, vermoeidheid of gedeeltelijke verlamming).
Bij ongeveer de helft van deze patiënten is de hersenschade ernstig. Zij komen niet meer bij bewustzijn. De andere helft wordt wel weer wakker, maar er bestaat een kans op (blijvende) problemen met bijvoorbeeld het geheugen.
Praten over je wens
Vertel je familie, vrienden en (huis)arts over het besluit dat je niet gereanimeerd wil worden. Leg uit waarom dit jouw wens is. Dan is de kans dat je wens bij een hartstilstand gerespecteerd wordt het grootst.
Wat kun je doen als je niet gereanimeerd wilt worden?
Uw arts neemt de uiteindelijke beslissing. Artsen zijn niet verplicht u te behandelen als ze denken dat het niet zal werken. Een DNACPR-beslissing moet per individu (persoon per persoon) worden genomen. Dit betekent dat deze gebaseerd moet zijn op uw gezondheid, behoeften en prioriteiten als individu.
De overlevingskans na een reanimatie
De overlevingskans bij een hartstilstand (circulatiestilstand) buiten het ziekenhuis is bijna 1 op 4: van de 100 mensen die worden gereanimeerd overleven ongeveer 25 personen.
Dit impliceert dat de beste resultaten met reanimatie meestal binnen 15 minuten werden behaald en dat reanimatie langer dan 25 minuten over het algemeen een slechte uitkomst heeft . Ons onderzoek kende enkele uitschieters, en vijf patiënten bereikten ROSC na 25 minuten of langer reanimatie.
Symptomen van hersenletsel zijn breed en variëren van direct zichtbaar (hoofdpijn, duizeligheid, bewusteloosheid, verlamming) tot onzichtbaar (concentratieproblemen, geheugenverlies, overprikkeling, stemmingswisselingen), en beïnvloeden cognitie, emotie, gedrag en fysieke functies zoals praten, bewegen en zien. Klachten kunnen direct na een trauma optreden, maar ook pas na uren of dagen en verschillen sterk per persoon en locatie van het letsel.
Veel mensen die succesvol gereanimeerd worden, kampen met aanzienlijke problemen op de lange termijn, waaronder hersenletsel, functionele beperkingen en psychische en cognitieve stoornissen, zoals posttraumatische stressstoornis (PTSS), angst, depressie en geheugenverlies.
Een Engelse vrouw heeft in de Catalaanse Pyreneeën een hartstilstand van maar liefst zes uur overleefd. Dat meldde althans de website Spanje Vandaag.
Het belangrijkste risico bij een reanimatie is dat het soms wel lukt om het hart weer goed op gang te krijgen, maar dat de hersenen te lang zuurstofgebrek hebben gehad. Hierdoor kan blijvende hersenbeschadiging ontstaan en of kan de patiënt in coma raken.
Beademen tijdens reanimatie is niet populair, zeker wanneer de patiënt hygiënisch in slechte staat verkeert en er risico's bestaan voor de overdracht van ernstige besmettingen.
Gods standpunt in deze kwestie wordt duidelijk uiteengezet in de Schrift. In Deuteronomium 32:39 zegt God: "Ik breng ter dood en Ik maak tot leven." In overeenstemming met dat standpunt beperkt God onze bevoegdheid in deze zaak strikt.
Professionele zorgverleners en artsen moeten de wens van de persoon tot niet reanimeren opvolgen. Zodra zij de verklaring aantreffen moeten zij dus stoppen of mogen ze niet beginnen met reanimeren.
Permanente hersenschade of overlijden kan al binnen 4 minuten optreden als de bloedtoevoer naar een persoon stopt. Daarom moet u doorgaan met reanimatie totdat de hartslag en ademhaling van de persoon terugkeren, of totdat er gekwalificeerde medische hulp arriveert .
U kunt zich eenzaam, boos, bang of anders voelen dan voordat u te horen kreeg dat u hartfalen heeft . Deze gevoelens zijn normaal. Ze kunnen verdwijnen naarmate u uw aandoening beter leert begrijpen en ermee leert omgaan. Uw emoties kunnen van invloed zijn op hoe u de symptomen van hartfalen ervaart.
20-minutenregel: Na minimaal 20 minuten reanimatie zonder herstel van spontane bloedsomloop (ROSC) of een levensvatbaar hartritme, is het over het algemeen raadzaam om te overwegen te stoppen. Asystolie: Als het initiële ritme asystolie (platte lijn) is en 20 minuten aanhoudt, zijn de overlevingskansen minimaal .
Als een hartstilstand langer dan 5 tot 6 minuten duurt zonder reanimatie, dan kan het zelfs zorgen voor schade of sterfte van hersenweefsel. Hierdoor ontstaat hersenschade.
Alleen al door middel van koeling is herstel mogelijk gebleken na 17 minuten klinische dood bij normale temperatuur, maar met hersenschade.
Reanimatie zal een bewusteloos persoon waarschijnlijk geen pijn doen . Dus nee, je zult geen pijn ervaren tijdens reanimatie. Borstcompressies kunnen echter wel lichamelijk letsel veroorzaken, zoals gebroken ribben of blauwe plekken, vanwege de kracht die nodig is om het bloed effectief rond te pompen.
In een wilsverklaring zet u op papier welke medische behandelingen u wel of niet wilt. U kunt bijvoorbeeld opschrijven dat u geen reanimatie wilt als uw hart stil staat.
Een niet-reanimeren-bevel, ofwel een DNR-bevel, is een medisch bevel opgesteld door een zorgverlener. Het instrueert zorgverleners om geen reanimatie (hart-longreanimatie) uit te voeren als de ademhaling van een patiënt stopt of als het hart van de patiënt stopt met kloppen .
Enkele belangrijke statistieken: Nederland: Jaarlijks krijgen ongeveer 17.000 mensen in Nederland een hartstilstand buiten het ziekenhuis, wat neerkomt op gemiddeld 47 mensen per dag.