Ja, zeehonden kunnen zien, maar hun zicht is sterk aangepast aan hun omgeving. Ze zien uitstekend onder water en in donker, troebel water dankzij een reflecterende laag achter hun netvlies. Boven water zien ze echter minder goed en zijn ze eerder bijziend. Ze gebruiken hun gevoelige snorharen om prooien op te sporen in het donker. Ecomare +3
Met hun mooie, grote ogen kunnen zeehonden goed onder water kijken, maar boven water zouden ze eigenlijk een bril nodig hebben. Zeehonden zijn dus helemaal aangepast aan het leven onder water. Toch kun je ze regelmatig boven water tegenkomen. Ze liggen graag in de zon te rusten op een zandplaat of op het strand.
Zeehonden kunnen onder water heel goed zien – beter dan in fel licht boven water. Hun ogen zijn aangepast met ronde lenzen (zoals vissen) en een grote iris die zich onder water volledig opent. Op het land vernauwt de iris de pupil tot een klein puntje, waardoor de zeehond scherp door de ronde lens kan zien.
De meeste zeehonden leven echter in de Waddenzee. Dat is hun favoriete plek, vanwege de vele zandbanken waarop ze lekker kunnen luieren. Ook de Zeeuwse Delta is om die reden geliefd. Maar zeehonden houden van zwemmen en kunnen flinke afstanden afleggen.
Natuurlijke vijanden van de gewone zeehond zijn haaien en orka's.
Als zeehonden zich moeten verdedigen, kunnen ze agressief zijn. Ook pups.
Luipaardzeehonden zijn de enige zeehondensoort waarvan bekend is dat ze actief op andere zeehonden jagen, zoals krabbeneterzeehonden, Weddellzeehonden, Rosszeehonden, zuidelijke zeeolifanten en Antarctische pelsrobben. Men vermoedt dat de intensieve predatie door luipaardzeehonden een belangrijke rol speelt bij het voorkomen van de groei van sommige populaties pelsrobben.
Je mag de levende zeehonden natuurlijk niet aanraken, dus het is erg leuk dat je op deze manier toch eentje kunt aaien. Als ze nat zijn lijken zeehonden een gladde huid te hebben maar aan de opgezette zeehond zie je dat ze juist heel dicht behaard zijn.
We kunnen de zeehond meteen herkennen aan de markering als we terugkomen op locatie. Het beste wat je in dit geval kan doen, is de zeehond rust geven. Houd altijd 30 meter afstand, zorg ervoor dat honden aangelijnd zijn. Probeer ook anderen op afstand te houden.
Vorm van communiceren
Met film- en fotocamera's legden ze vast hoe zeehonden met hun jonkies omgaan. Daaruit bleek dat het huilen geen uiting van eenzaamheid was, zoals wij als mensen geneigd zijn om te denken, maar een vorm van communiceren tussen moeder en kind.
Als een zeehond je recht aankijkt, betekent dit dat hij zijn normale gedrag heeft gestaakt en zich in plaats daarvan zorgen maakt over wat jij aan het doen bent, waardoor de stress toeneemt .
De vrouwtjes worden ongeveer 2 meter lang en kunnen 200 kg wegen. De mannetjes kunnen tussen de 2,5 en 3 meter lang worden en 350 kg wegen. Een stuk groter dus dan de Gewone zee- hond. In het wild worden Grijze zeehonden maximaal 35 jaar oud.
Zeeleeuwen . Agressiever dan zeehonden , maar niet zo gevaarlijk als walrussen. Mannetjes (stieren) zijn territoriaal tijdens het paarseizoen en kunnen aanvallen als ze worden geprovoceerd. Sterke beet: Ze hebben scherpe tanden en een krachtige kaak.
Zeehonden zijn niet bijzonder intelligent; het is gewoon hun karakter. Grijze zeehonden zijn opportunisten. Ze hebben een heel ander gedrag dan de gewone zeehond: onze waddenzeehond en kustbewoner. Zeehonden kunnen zich aanpassen, problemen oplossen en zoeken naar mogelijkheden om hun doel te bereiken.
Zeehonden zijn gevaarlijk; het zijn de grootste roofdieren van ons land. We snappen dat de pups er schattig uitzien, maar ze kunnen heel hard bijten.
Vissen reageren hetzelfde, ook zij kunnen pijn voelen." Wetenschappers hebben aangetoond dat vissen hersengebieden hebben die actief worden bij pijn en stress. "Genen worden actief in de emotionele structuren van de hersenen. Dat wijst erop dat vissen pijn kunnen voelen."
Bij de Nederlandse kust hebben zeehonden geen natuurlijke vijanden. In Nederland wonen er geen grote haaien, orka's of ijsberen, maar ze worden wel bedreigd door de invloed van de mens op hun leefgebied.
Als je een zeehond ziet liggen en het dier ligt in de zogenaamde 'banaanhouding', dan zie je een gezonde zeehond die rust. Ze hebben gewoon, net als ieder dier, even tijd nodig om bij te komen. Want een zeehond moet op krachten komen, om de zee te trotseren.
De zeehond brengt het grootste deel van zijn leven door in het water. Hij slaapt er zelfs in. Dat doet hij drijvend, rechtop hangend of liggend op de bodem. Zo'n slaapje duurt ongeveer een kwartier, waarbij hij om de vijf minuten even bovenkomt om adem te halen.
Alleen als ze heel jong zijn en in de paartijd maken ze geluid. Dat zijn dan heel andere geluiden dan je misschien zou denken. Ze kunnen grommende, blaffende en proestende geluiden maken. Jonge dieren huilen als een baby, al klinkt het bij zeehonden wat lager.
Waar gegeten wordt, wordt gepoept. De zeehonden van onze vaste groep poepen voornamelijk in het water. Hun uitwerpselen worden via de gaten aan het wateroppervlak en in de bodem van het bassin afgevoerd naar het filtersysteem.
Zeehonden zijn vleeseters, dus ze eten andere levende dieren om aan energie te komen. Meestal zijn dit vissen, krabachtigen en schelpdieren. Sommige soorten eten ook hele kleine diertjes zoals krill. Of juist grotere prooien zoals vogels en andere zoogdieren!
“De naam zegt het al, zeehonden kunnen inderdaad blaffen”, zegt zoogdierkenner Jasja Dekker. “Ze hebben een roep die net lijkt op het geblaf van honden. Die vergelijking met de hond is internationaal: in het Engels doet een zeehond aan 'barking'. Het blaffen is een contactgeluid voor boven het water.”
De zeehonden rusten vaak in grote gemengde groepen, die uit tot wel 1.000 dieren kunnen bestaan. In het water zijn ze vaak echter alleen. Mannetjes worden maximaal 26 jaar oud, vrouwtjes 32 jaar. De belangrijkste natuurlijke vijanden zijn haaien en de orka.
Ringelrobben vormen de grootste zeehondenpopulatie ter wereld en zijn ook de kleinste Arctische zeehondensoort. Ze worden ongeveer 25 tot 30 jaar oud en hebben twee ondersoorten in zoet water in Europa, maar sommige specialisten geloven dat de Ringelrob wel 10 ondersoorten heeft.