De naaktslakken (maar ook de huisjesslakken) zijn namelijk vaak besmet met de larven van de dodelijke longworm parasiet. Infectie met longworm kan leiden tot hoestbuien, ademhalingsproblemen, stollingsproblemen, hartklachten en zelfs tot overlijden.
Slakken, mosselen en garnalen kunnen ook geen pijn ervaren. En zelfs een kreeft die schreeuwt als hij in kokend water wordt gegooid, voelt geen zier. Het zenuwstelsel van deze ongewervelde dieren is gewoonweg te simpel. Zo simpel dat ze geen benul hebben van wat er gebeurt.
Bepaalde minder beweeglijke weekdieren, zoals schelpdieren, hebben minder goed ontwikkelde hersenen. Slakken daarentegen zijn wel traag, maar beschikken ook over hersenen en zelfs over een kortetermijngeheugen. Onderzoekers die willen begrijpen hoe de geheugenfunctie werkt, gebruiken zeeslakken soms als proefdieren.
Zowel roze als bruine slakken kunnen soms een gele top hebben, dus baseer je oordeel op de onderste helft van het huisje. Bij slakken met zwarte banden is de kleur vaak lichter, vooral als er veel banden aanwezig zijn. Noem een huisje alleen maar bruin als je er echt zeker van bent.
Slakken hebben een heel klein brein, maar zijn bijzonder efficiënt in het bepalen van hun gedrag. Dat komt doordat een slak slechts twee hersencellen gebruikt om complexe beslissingen te nemen, zo ontdekten de onderzoekers.
Slakken, en zelfs tuinslakken, kunnen een reeks gebeurtenissen leren. Hoeveel eenvoudiger zijn de hersenen van slakken dan die van ons? Tot hun verbazing ontdekten onderzoekers dat de hersenen van slakken dezelfde chemische methoden gebruiken om informatie te leren en op te slaan als zoogdieren.
Landslakken bijten of steken niet en het slijm is gemakkelijk af te wassen (het zou volgens sommige bronnen zelfs geneeskrachtig zijn en tegen rimpels werken). Kleinere exemplaren en naaktslakken kunnen gevangen worden via lokdozen of bierslakkenvallen; die zijn milieuvriendelijk en goedkoop.
Samenvattend, slakken hebben misschien wel het biochemische potentieel om liefde te voelen, maar ze hebben misschien geen sociaal-gemedieerde evolutionaire reden om liefde te voelen . Ze vertonen reproductief gedrag, maar we weten niet of ze liefde of plezier voelen tijdens de voortplanting.
Naaktslakken hebben een zeer laag metabolisme en hebben daardoor niet veel energie nodig om te overleven. Hierdoor kunnen sommige naaktslakken wel tot 6 jaar oud worden. Dit is echter uitzonderlijk, de meeste naaktslakken hebben een kortere levensduur van enkele maanden tot 2-3 jaar.
Slakken hebben ogen op de uiteinden van hun tentakels. In het geval van de Pulmonates [long breathers] die twee paar tentakels hebben, zitten de ogen op het uiteinde van het bovenste paar. Slakken hebben een heel slecht zicht . Hoewel ze een lens op hun oog hebben, hebben ze geen spieren om de beelden te focussen.
Als ramen en deuren gesloten zijn, weten naaktslakken soms toch nog hun weg naar binnen te vinden.Ze hebben al genoeg aan naden en kieren. Door die te dichten met bijvoorbeeld kit, heeft u minder last van warmteverlies, maar houdt u ook ongedierte buiten.
Slakken hebben geen stem, maar maken contact met elkaar via hun oogsteeltjes. Ze raken elkaar daarmee aan, trekken hun steeltjes soms ineens snel weer in, om dan weer door te gaan met om elkaar heen te draaien en elkaar af te tasten. Dit 'steeltjes- contact' ziet er heel sierlijk uit.
Gewervelde dieren zoals honden, katten, vissen en vogels hebben bijvoorbeeld hersenen, maar ook krabben, insecten, ringwormen en inktvissen. Maar een paar dieren, zoals sponzen en anemonen, hebben geen hersenen.
Slakken hebben zeer eenvoudige hersencellen en deze zijn niet georganiseerd in een enkele hersenstructuur zoals zoogdierenhersenen. Slakken reageren echter wel op hun omgeving door zich te verwijderen van bepaalde stimuli, wat suggereert dat ze ten minste enige vorm van ongemak kunnen voelen .
Volgens de Wet op dierproeven valt onderzoek met ongewervelde dieren, zoals insecten, kreeften en zeesterren, niet onder proefdieronderzoek. De wet beschouwt ongewervelde dieren -die geen ruggengraat hebben- als dieren zonder een (grote) hersencapaciteit, die ook geen stress of pijn ervaren.
Het zijn erg coole dieren met veel verbazingwekkende aanpassingen en vaardigheden om door de wereld te navigeren, maar ze zijn niet intelligent in de zin van hoe mensen intelligentie bij dieren meten . Ze zijn eenvoudig, en des te ongelooflijker vanwege hoe ze daardoor gedijen.
Het grootste deel van de slakken leeft van dood organisch materiaal, schimmels, paddenstoelen enz. De poep van de slakken, het restant dat terug in de bodem komt na vertering, is net zo voedingsrijk als bij regenwormen en zorgt dus voor een betere plantengroei.
Achteruit kruipen is onmogelijk voor een slak, omdat hij dan niet over een slijmspoor glijdt. Op de kop heeft een slak vier sprieten of horentjes.
Je zou het niet zeggen, maar ook slakken kunnen gevaarlijk zijn. Een druppeltje van het gif van de gemarmerde kegelslak kan 20 mensen doden. De slak komt voor bij riffen langs de kust van warme tropische zeeën en oceanen zoals in het Caribisch gebied.
Sommige slakkenhouders hebben zelfs gesuggereerd dat hun slak in staat zou zijn om individuele menselijke verzorgers te herkennen. Tot nu toe is er geen bewijs voor individuele herkenning, noch onder A.fulica, noch tussen slakken en mensen .
Voorbeelden van inheemse planten die minder aantrekkelijk zijn voor slakken: wilde akelei, ooievaarsbek, inheemse viooltjes, bosanemoon, duizendblad, klimop, longkruid, steenanjer, vingerhoedskruid, wilde bertram, zulte, inheemse varens en kruiden als tijm, bieslook en daslook.
De dieren verliezen herinneringen wanneer ze onder meerdere druk worden gezet
Slakken raken ook gestrest, en dat is ook niet goed voor ze. Wetenschappers hebben ontdekt dat meerdere bronnen van stress het geheugen van de slijmerige gastropoden kunnen aantasten.
Neen, slakken kunnen niet gillen.
Ze leven vaak in flinke aantallen bijeen in droge en zonnige gebieden, meestal in de duinen aan de kust. Bij warmte kruipen ze omhoog in de stengels van planten of op palen en muren.Zo zijn ze ver weg van de hete, uitdrogende zandbodem.
Box Jellyfish. Voor de kust van Australië leeft het meest giftige dier ter wereld: de box jellyfish. Deze kwal – ook wel bekend als kubuskwal of stinger – heeft vijftien lange tentakels die vol met dodelijk gif zitten.