Ja, een aangezichtsverlamming van Bell kan hersteld worden. Ongeveer 70% tot 85% van de patiënten herstelt volledig, meestal binnen 3 weken tot 3 maanden. Een vroege behandeling met medicatie (prednison) binnen 72 uur verhoogt de kans op volledig herstel aanzienlijk. Catharina Ziekenhuis +4
Een aangezichtsverlamming kan helemaal of gedeeltelijk herstellen. Bij een gedeeltelijk herstel blijven soms hinderlijke restverschijnselen bestaan zoals asymmetrie van het gezicht, verminderde functies of abnormaal meebewegende gezichtsspieren.
Symptomen van de ziekte van Bell kunnen zijn: een hangende gezichtshelft , het onvermogen om één oog te sluiten, tranende ogen, kwijlen, hoofdpijn en overgevoeligheid voor geluid of verlies van smaak op een deel van de tong. Hoewel een hangende gezichtshelft ook een typisch teken van een beroerte is, is er een belangrijk verschil.
Het probleem zit in een zenuw in uw gezicht: de aangezichtszenuw. De verlamming gaat meestal vanzelf over. Dit kan soms 3 tot 6 maanden duren.
Sommige mensen hebben na een periode van verbetering van gezichtsbeweging toenemende problemen om hun gezicht te bewegen, waardoor ze zich zorgen maken of de aangezichtsverlamming weer terugkomt. Daadwerkelijke terugkeer van de ziekte van Bell is echter ongebruikelijk.
Deze asymmetrie na de ziekte van Bell kan meestal na verloop van tijd afnemen doordat de gezichtsspieren sterker worden en de zenuwen herstellen . Het genezingsproces verschilt echter van persoon tot persoon en in sommige gevallen kunnen de gezichtsspieren hun oorspronkelijke functie niet volledig terugkrijgen.
Er bestaat dus geen oplossing om de ziekte van Bell te stoppen of te voorkomen dat deze terugkeert . Mensen die eenmaal of meerdere keren symptomen van de ziekte van Bell ervaren, moeten daarentegen direct medische hulp zoeken. Deze symptomen kunnen de algehele gezondheid van een persoon jarenlang na het begin beïnvloeden.
De ziekte van Bell verdwijnt meestal vanzelf en veroorzaakt geen langdurige complicaties. Tijdens de ziekte kunnen de meeste mensen echter hun oog aan de aangedane kant van hun gezicht niet sluiten.
De verlamming van Bell geneest vaak zonder behandeling spontaan binnen 6 tot 8 weken en is meestal volledig. De leeftijd speelt echter een grote rol: in de leeftijd tot 30 jaar geneest 85-90% van de gevallen volledig, van 30 tot 45 jaar 76%, van 45 tot 60 jaar 61% en daarboven slechts 37%.
Kauwen aan de kant van de mond die is aangetast door zwakte of verlamming zal waarschijnlijk moeilijk zijn. Enkele tips voor eten met de ziekte van Bell zijn: Vermijd harde, taaie, kruimelige of plakkerige voedingsmiddelen, zoals dikke stukken vlees en knapperig brood .
Langdurige stress verzwakt het immuunsysteem, waardoor het lichaam vatbaarder wordt voor infecties die aandoeningen zoals Bell's Palsy kunnen veroorzaken. Stress kan ook vaatspasmen veroorzaken, waardoor de bloedstroom en zuurstof naar de aangezichtszenuw afnemen, wat kan leiden tot zenuwbeschadiging en verlamming.
Patiënten met langdurige aangezichtsverlamming van Bell klagen vaak over stijfheid van de gezichtsspieren aan de aangedane zijde en over snelle vermoeidheid.
De ziekte van Bell wordt veroorzaakt door een probleem met de zevende hersenzenuw, ook wel aangezichtszenuw genoemd, die de hersenen verbindt met de spieren die de gezichtsuitdrukkingen aansturen . De zevende hersenzenuw beïnvloedt ook de smaak en het gehoor.
Angelina Jolie onthulde deze week in een interview dat bij haar vorig jaar de ziekte van Bell, een vorm van aangezichtsverlamming, werd vastgesteld. Volgens Jolie is haar ziekte van Bell succesvol genezen met acupunctuur .
Als een beschadigde zenuw niet volledig herstelt, kan de patiënt er hinderlijke restverschijnselen aan overhouden: asymmetrie in het gezicht, verminderde functie en abnormaal bewegen. Deze verschijnselen kunnen zoveel mogelijk onderdrukt worden door oefentherapie, ook wel mimetherapie genoemd.
Gezichtsverlamming door de ziekte van Bell wordt doorgaans behandeld met een kuur van één tot twee weken met ontstekingsremmende orale steroïden zoals prednison, in combinatie met antivirale medicijnen in ernstige gevallen . De spiercontrole zou binnen een tot zes maanden moeten terugkeren.
De ziekte van Bell is klinisch eenvoudig te diagnosticeren, heeft geen invloed op de mortaliteit en levensverwachting van de patiënt en heeft doorgaans een goede prognose. Patiënten ervaren echter psychische stress totdat de aandoening verdwijnt, wat enige tijd kan duren als er restverschijnselen optreden.
Bij 85% van de patiënten gaat het binnen drie weken al beter. Zonder behandeling wordt 70% van de patiënten helemaal beter. Uit onderzoek blijkt dat u bij ernstige verschijnselen een grotere kans heeft om helemaal beter te worden als u wordt behandeld met corticosteroïden.
In dit geval bestaat de behandeling uit het gebruik van oogdruppels/zalf in combinatie met een oogverband voor de nacht. Dit om uitdroging van het oog te voorkomen. Omdat het herpes virus mogelijk een rol speelt in het ontstaan van deze aandoening, krijgt u ook medicijnen.
Als het herstel vertraagd is, kunt u bewegingen gaan opmerken in delen van het gezicht die u niet eens probeert te bewegen . Bijvoorbeeld, wanneer u lacht, kan uw ooglid sluiten of trillen, of wanneer u uw oog sluit, kan uw mondhoek omhoog of naar de zijkant trekken. Deze aandoening staat bekend als synkinesis.
Hierbij wordt de aangezichtsverlamming zeer waarschijnlijk veroorzaakt door het herpes simplex virus type 1. Dit virus, dat ook de bekende 'koortslip' doet ontstaan, zou sluimeren in zenuwweefsel en weer actief worden. Hierdoor ontstaat een ontsteking van de nervus facialis.
Over het algemeen wordt vliegen als veilig beschouwd voor patiënten met de ziekte van Bell . Hoewel we vanwege onvoldoende bewijs geen specifiek advies kunnen geven over de veiligheid van vliegen na een episode van de ziekte van Bell, zijn er geen aanwijzingen dat vliegen onveilig is na een acute aanval van de ziekte van Bell.
Een aangezichtsverlamming kan helemaal of gedeeltelijk herstellen. Bij een gedeeltelijk herstel blijven soms hinderlijke restverschijnselen bestaan zoals asymmetrie van het gezicht, verminderde functies of abnormaal meebewegende gezichtsspieren.
Hoewel de precieze oorzaak van de ziekte van Bell niet duidelijk is, wordt deze vaak in verband gebracht met een virale infectie . Virussen die in verband zijn gebracht met de ziekte van Bell zijn onder andere de virussen die koortsblaasjes en genitale herpes (ook bekend als herpes simplex) veroorzaken, evenals waterpokken en gordelroos (ook bekend als herpes zoster).
Hoewel er geen precieze oorzaak is vastgesteld, moeten mensen bij wie onlangs de ziekte van Bell is vastgesteld, beseffen dat ze zich niet goed voelen. Het is belangrijk om voldoende rust te nemen, zelfs als er geen andere symptomen zijn, en een gezond dieet te volgen . Als u werkt of naar school gaat, kan het nodig zijn om wat tijd vrij te nemen om te herstellen.