Sinds 2021 is het aantal gewone zeehonden gedaald van 8200 naar 7200. Dat komt mogelijk doordat de jonge dieren minder kans hebben om volwassen te worden, of doordat de tellingen in de laatste jaren minder goed vergelijkbaar zijn met oudere tellingen, omdat de jongen eerder geboren worden.
Internationale tellingen
In 2021 en 2022 werden er respectievelijk 8.245 en 7.721 gewone zeehonden geteld. Om een beeld te schetsen van de verspreiding van de waargenomen aantallen zeehonden in de Nederlandse Waddenzee, is het gebied opgesplitst in 12 deelgebieden (Figuur 1, gebied 1 t/m 11 en gebied 13).
Sinds de eerste tellingen in 1975 is het aantal gewone zeehonden gegroeid van minder dan 5.000 tot een schatting van 33.300 individuen in 2023.
In de Noordzee leven de meeste grijze zeehonden rond de Schotse eilanden en langs de Britse kust. Hier leeft ongeveer 40% van alle grijze zeehonden van de wereld en 95% van alle grijze zeehonden van Europa. In de hele Noordzee leefden in 1965 zo'n 30.000. Nu leven er zo'n 150.000 grijze zeehonden.
De geheimen van Antarctische zeehonden onthuld
Er leven slechts zes soorten zeehonden in Antarctica: Zuidelijke zeeolifanten, Antarctische pelsrobben, Krabbenzeebielen, zeeluipaarden, Rosszeehonden en Weddellzeehonden. Hoewel we ze kennen, zijn er veel geheimen van hun leven die we nog moeten ontdekken.
Krabbeneters zijn de meest voorkomende zeehonden in Antarctica, met ongeveer 15 miljoen exemplaren. Ze zijn verspreid over de Antarctische kust, meestal in kleine groepen, en worden vaak gezien op het pakijs langs het Antarctisch Schiereiland en rond de South Shetlands.
Waar we de Noordpool kunnen zien als een bevroren oceaan, is de Zuidpool juist een eiland omringd door water. Het ijsoppervlakte bestaat dus, voor het grootste deel, uit landijs. Juist vanwege dit verschil in opbouw vinden we geen ijsberen op de Zuidpool: naar de Zuidpool bestaat geen natuurlijke brug.
In het water hebben ze het meest te vrezen van roofdieren als haaien en Orka's. Maar eigenlijk is de mens de grootste vijand van zeehonden. Zeehonden werden vroeger in Nederland vaak bejaagd als schadelijke diersoort.
De gewone zeehond wordt gemiddeld 20-30 jaar oud. Vrouwtjes worden ouder dan mannetjes; vrouwtjes worden maximaal 40 jaar oud en mannetjes 25 jaar oud.
Zeehonden kunnen zowel op het droge als in het water slapen. In het water slapen ze rechtop drijvend als een grote dobber, of horizontaal drijvend aan de oppervlakte. Omdat ze tijdens het slapen niet actief zwemmen kunnen ze lang zonder adem. Er zijn gevallen bekend van zeehonden die een half uur onder water bleven.
Jagen. Menselijke hebzucht heeft geleid tot de afname van veel zeehondenpopulaties. In het verleden werden miljoenen zeehonden gedood voor hun waardevolle vlees, blubber en vacht. In sommige landen worden zeehonden nog steeds in grote aantallen gedood omdat vissers hen de schuld geven van de afname van de visstand.
Ze eten het liefst vissen die dicht bij de bodem leven, zoals platvissen, kabeljauwachtigen, grondels en zandspiering. Volwassen zeehonden die van platvis leven, hebben daar tot 8 kilo per dag van nodig.Dieren in gevangenschap eten gemiddeld 3 tot 4 kilo makreel of haring per dag omdat die vis veel vetter is.
Zeehondenvlees is erg mals en lekker. Het smaakt wat zoals lever, want er zit ook veel bloed in. Zelfs als vegetariër genoten we ervan.
Als een vis in het water
Zeehonden zijn erg sterke zwemmers. Dat moet ook wel, want ze brengen heel veel tijd door in het water. Ze kunnen over het algemeen langer onder water blijven dan zeeleeuwen en walrussen. Om bij hun prooi te komen, moeten sommige zeehondensoorten heel diep kunnen duiken.
Alle vinpotigen — phociden (echte zeehonden), otariiden (oorrobben) en odobeniden (walrussen) — behoren tot verschillende families in de onderorde Caniformia (hondachtige carnivoren) en zijn verwant aan honden, coyotes, vossen, wolven, stinkdieren, otters en beren .
De Stellerzeeleeuw (Eumetopias jubatus) is de grootste zeeleeuwensoort ter wereld. De naam komt van de bioloog Steller, en net als 'echte' leeuwen, kunnen ze heel hard brullen!
De oudste zeehond ooit werd 53 jaar oud. Het dier leefde in Ouwehands Dierenpark, een zoo in de Nederlandse provincie Utrecht.
Een huiler is een jonge zeehond die op het strand of op het wad ligt en zijn moeder is kwijtgeraakt. De term is afgeleid van het klagelijke geluid dat het jonge dier dan soms voortbrengt.
Zeehonden blaffen en huilen
Naast het blaffen maken zeehonden een hele hoop andere geluiden, zowel boven als onder water: voor contact, om territoria te verdedigen en om jongen te roepen.
In het wild zijn zeehonden van nature voorzichtig tegenover mensen en blijven ze veel vaker uit het zicht en uit de buurt van mensen. Ze zijn absoluut niet agressief , maar er zijn gevallen bekend van zeehonden die agressief gedrag vertonen tegenover mensen, met name wanneer ze zich bedreigd voelen of hun jongen beschermen.
De grootste zeehond is de zuidelijke zeeolifant (groter dan zelfs de walrus) en de kleinste is de ringelrob. Sommige soorten zijn seksueel dimorf, wat betekent dat de twee geslachten er aanzienlijk anders uitzien en vaak wordt de ene groter dan de andere.
De zeehonden zelf zijn een belangrijke voedselbron voor grotere roofdieren als orka's, ijsberen en haaien. Door hun bewegingen helpen zeehonden ook om voedingsstoffen van de zee naar de kust te brengen. Dieren over de hele wereld worden serieus bedreigd.
Antarctica is een heel bijzonder en kwetsbaar gebied. We noemen het ook wel de Zuidpool. Het is belangrijk dat we met zorg met dit gebied omgaan. Iedereen die vanuit Nederland activiteiten wil ondernemen in het Antarctisch gebied, heeft daarom een vergunning nodig.
Beren hebben zich over de wereld verspreid via landbruggen en korte oversteken van de oceaan. Antarctica is echter al ongeveer 45 miljoen jaar van andere continenten gescheiden door de uitgestrekte Zuidelijke Oceaan – al voordat beren ontstonden. Hoewel ijsberen uitstekende zwemmers zijn, zouden ze moeite hebben om naar Antarctica te migreren .
De ijsbeer is een bedreigde diersoort. Op dit moment zijn er nog ongeveer 26.000 ijsberen in het wild. Dit aantal kan in de komende jaren snel achteruitgaan als we niets doen. Dit is vooral het gevolg van klimaatverandering.