Als het voornaamwoord de functie van onderwerp vervult, is zij de correcte vorm. Als het om een lijdend voorwerp gaat, is hen correct. Als het om een meewerkend voorwerp gaat, is hun (of aan hen) correct.
“Hun” kun je gebruiken als bezittelijk voornaamwoord.Dan verwijst het woord altijd naar meerdere personen. Als persoonlijk voornaamwoord kun je “hun” gebruiken wanneer je er een voorzetsel bij kunt bedenken, zoals aan, van of voor. Als er daadwerkelijk een voorzetsel staat, moet je “hen” gebruiken.
Zij is een persoonlijk voornaamwoord (derde persoon enkelvoud of meervoud), terwijl zei een vorm van het werkwoord “zeggen” is. De woorden worden hetzelfde uitgesproken, maar betekenen iets anders. Zij kan worden vervangen door het minder nadrukkelijke “ze”. Zij wilde niet op vakantie.
Je gebruikt hun als er een zelfstandig naamwoord achter staat. En als je hun kunt vervangen door mijn of jouw. Het is dan een bezittelijk voornaamwoord.
Je gebruikt zij als het in de zin de persoonsvorm is.Je gebruikt hun als het in de zin het meewerkend voorwerp is. Zij gaan morgen met het hele team naar een restaurant.
Als het voornaamwoord de functie van onderwerp vervult, is zij de correcte vorm. Als het om een lijdend voorwerp gaat, is hen correct. Als het om een meewerkend voorwerp gaat, is hun (of aan hen) correct.
De Associated Press Stylebook, van 2017, beveelt aan: " zij/hen/hun is acceptabel in beperkte gevallen als een enkelvoudig en-of genderneutraal voornaamwoord, wanneer alternatieve formuleringen te ongemakkelijk of onhandig zijn . Herformuleren is echter meestal mogelijk en altijd de voorkeur."
In geval van twijfel over de precieze vorm kan men in verzorgde schrijftaal daarom het best hen gebruiken. Als alternatief voor hen/hun kan ze worden gebruikt.
Mijn is een bezittelijk voornaamwoord. Me is de onbenadrukte vorm van mij, zoals in “ik heb me vergist” en is nooit een bezittelijk voornaamwoord. Informele bezittelijke voornaamwoorden, zoals “m'n”, gebruik je nooit in academische teksten.
Die/hen/hun en die/die/diens zijn genderneutrale voornaamwoorden. Zo verwijs je naar een persoon zonder iets te zeggen over hun gender.
Als een de-woord mannelijk is, staat er in woordenboeken en spellinglijsten een m achter. Bijvoorbeeld: boom, de (m.). Bij vrouwelijke woorden staat er een v achter, bijvoorbeeld: begroting, de (v.). Als er alleen de achter een woord staat, is het mannelijk én vrouwelijk.
They en them worden altijd gebruikt in plaats van meervoudige zelfstandige naamwoorden of zelfstandige naamwoordgroepen in de derde persoon. Het fundamentele verschil tussen de twee in grammaticale termen is echter dat they een subjectpronomen is, en them een objectpronomen . They wordt gebruikt om te verwijzen naar het subject van een clausule.
In de meeste gevallen is het aan te bevelen om na een vergrotende trap (zoals jonger, beter, groter) + dan de vorm ik te gebruiken, omdat de zin een onderwerpsvorm vereist. U kunt die vorm vinden door de zin aan te vullen met een werkwoordsvorm.
Is hun hebben tegenwoordig ook goed? Nee, hun als onderwerp (hun zijn, hun doen, hun zeggen, hun hebben, enz.)geldt nog steeds als een flinke taalfout. Een zin als 'Hun hebben dat gedaan' is volgens de taalnorm nog steeds een ernstige en lelijke fout.
We gebruiken het bezittelijk voornaamwoord haar om naar vrouwelijke woorden te verwijzen (de regering en haar standpunt) en het bezittelijk voornaamwoord zijn om naar mannelijke en onzijdige woorden te verwijzen (de koning en zijn besluit, het comité en zijn rapport).
De grammaticale functie bepaalt welke vorm je moet gebruiken: ZIJ = Onderwerp. HEN = Lijdend voorwerp + ALTIJD na een voorzetsel. HUN = Meewerkend voorwerp (of een ander indirect object)
'Dit bed licht lekker, zeg'
Je ligt op de bank, in bed of in een deuk. Het licht schijnt in je ogen – of in de kelder, dat ligt eraan.
Het werkwoord willen geven we in de derde persoon enkelvoud geen -t: zij wil, wil zij. De vorm zij wilt* (of wilt zij*) is niet correct.
In gesproken taal wordt vaak als gebruikt in plaats van dan. Hoewel groter als door velen niet meer wordt afgekeurd, is groter dan nog steeds verzorgder, zeker in geschreven taal. Hij is ouder dan ik. Ze is veel energieker dan ik.
Beide zijn grammaticaal correct , maar ze betekenen iets anders. "in my home" zou worden gebruikt om te verwijzen naar fysieke objecten die zich in uw huis bevinden ("Mijn bank staat in de woonkamer in mijn huis."), terwijl "at my home" iets impliceert dat zich in de buurt van uw huis bevindt. ("Mijn auto staat op de oprit bij mijn huis.")
Hun als bezittelijk voornaamwoord
Hun is daarnaast het standaard bezittelijk voornaamwoord van de derde persoon meervoud: Dat is hun huis. Het werk is gedaan volgens hun instructies.
Tegenwoordig is het steeds gebruikelijker om het enkelvoudige 'they' of de bezittelijke vorm 'their' te gebruiken als een generiek voornaamwoord wanneer naar iemand wordt verwezen die onbepaald of onbekend is . Dit gebruik helpt om de genderspecifieke voornaamwoorden 'he' of 'she' te vermijden wanneer het geslacht van de persoon niet is gespecificeerd of wanneer genderinclusiviteit gewenst is.
De raad (mannelijk)
De verwijswoorden zijn: hij, hem en zijn. Soms is die of deze een alternatief.