Kwikdampen kan je niet ruiken. Kwik werd vroeger heel vaak gebruikt in thermometers en barometers. Deze worden niet meer verkocht tenzij op rommelmarkten, tweedehandsbeurzen en tussen particulieren onderling. Ook in energiezuinige lampen, zoals TL-lampen en spaarlampen zit een kleine hoeveelheid kwik.
Kwikdamp is niet irriterend en heeft geen geur , dus mensen weten niet wanneer ze het inademen. Zelfs de kleine hoeveelheid kwik van een kapotte thermometer kan schadelijk zijn, vooral voor kinderen, tenzij het goed wordt schoongemaakt en verwijderd.
Bij kamertemperatuur is kwik een zilverkleurige vloeistof. Het heeft de neiging om als kleine bolletjes bij elkaar te blijven. Bij morsen ontstaan daardoor zeer fijne druppeltjes die zich overal verspreiden en gemakkelijk aan kleding en huid hechten.
Gewone symptomen van kwikvergiftiging zijn onder meer perifere neuropathie zich voordoend als paresthesie (tintelingen) of jeuk, branderig gevoel of pijn, verkleuring van de huid (roze wangen, vingertoppen en tenen), oedeem (zwelling) en desquamatie (de dode huid laat los in lagen).
Is er een thuistest voor kwikvergiftiging? Ja, thuistesten voor kwikvergiftiging worden doorgaans geleverd met een snelle testkit en volledige instructies . U kunt ook een gekwalificeerde thuisverpleegkundige boeken die een bloedmonster zal afnemen om het kwikgehalte in uw bloed te meten.
Het inademen van kwikdamp is slecht voor de gezondheid. De gevolgen zijn over het algemeen tijdelijk, maar bij een hoge concentratie of een langdurige blootstelling kan de schade ook blijvend zijn.
Bij langdurige blootstelling kan kwik zich opstapelen in de hersenen en het centrale zenuwstelsel aantasten. Verder kan bij opname van kwik in het lichaam klachten als vermoeidheid, gebrek aan eetlust en maag- en darmklachten optreden. Daarnaast kan kwik de nieren aantasten.
Elementair of metallisch kwik is een glanzend, zilverwit metaal , historisch bekend als kwikzilver, en is vloeibaar bij kamertemperatuur. Het wordt gebruikt in oudere thermometers, fluorescentielampen en sommige elektrische schakelaars.
Elektrische schakelaars en relais - bevatten doorgaans ongeveer 3,5 gram kwik in SOMMIGE diepvrieskisten, wasmachines van vóór 1972, dompelpompen, elektrische ruimteverwarmers, strijkijzers, stille lichtschakelaars en automatische motorkap- en kofferbakverlichting van auto's .
Hogere kwikgehaltes zaten in brasem, kreeft, makreel, snoek en tonijn. 100 gram tonijn bevat bijvoorbeeld 29 microgram kwik. Een portie van 100 gram zwaardvis bevat al 121 microgram kwik. Meer dan de maximale dosis voor een volwassen persoon.
Gebruik de pipet om de kwikkorrels te verzamelen of op te trekken.Knijp langzaam en voorzichtig kwik op een vochtig papieren handdoekje . U kunt ook twee stukken karton gebruiken om de kwikkorrels op het papieren handdoekje of in de zak te rollen. Doe het papieren handdoekje in een afsluitbare zak en sluit deze af.
Elementair kwik reageert met de meeste metalen. Elementair kwik reageert met veel zuren. Elementair kwik reageert heftig met gemalen mengsels van natriumcarbide . Kwik reageert met acetyleenverbindingen, ammoniak, aziden, zuurstof, oxidanten en halogenen.
U kunt kwik niet zien, ruiken of proeven . Daarom is het belangrijk om de belangrijkste bronnen van kwik te kennen om onnodige blootstelling te voorkomen.
In oude thermometers, bloeddrukmeters en barometers kan kwik zitten. Als je zo'n voorwerp kapot laat vallen, rollen en stuiteren de bolletjes kwik naar alle kanten. Soms meters ver weg. Die bolletjes zijn zo klein dat je ze moeilijk kunt opruimen.
Bij kwik is dan zelfs een diamagnetisch verschijnsel merkbaar: het werkt het externe veld een heel klein beetje tegen. Maar op praktische schaal is kwik zo magnetisch als een houten plank.
Er zijn twee algemeen gebruikte methoden voor het meten van kwik in de lucht: het gebruik van draagbare kwikdetectoren en het verzamelen van luchtmonsters gevolgd door gecertificeerde laboratoriumanalyse .
Na het inademen van veel kwik kan je binnen enkele uren last krijgen van hoesten, rillingen, koorts, hoofdpijn en kortademigheid. Je kan ook last hebben van een metaalsmaak, maagdarmklachten zoals misselijkheid, braken en diarree, speekselvloed en een gevoel van zwakte.
Urine wordt gebruikt om te testen op metallisch kwik en anorganische vormen van kwik , maar het kan niet worden gebruikt om blootstelling aan methylkwik te bepalen. Haartesten kunnen nuttig zijn om blootstelling aan methylkwik te detecteren die enkele maanden eerder heeft plaatsgevonden, maar haartesten zijn relatief complex en worden niet vaak gebruikt.
Behandeling voor blootstelling aan organisch kwik bestaat meestal uit medicijnen die chelatoren worden genoemd . Deze verwijderen kwik uit het bloed en verplaatsen het weg van de hersenen en nieren. Vaak moeten deze medicijnen weken tot maanden worden gebruikt.
Het inademen van kwik is gevaarlijk
Als je lange tijd kwikdampen inademt, heb je kans dat je een kwikvergiftiging oploopt.
Gooi een defecte lamp niet weg met het huisvuil. Ze moeten behandeld worden als “klein gevaarlijk afval”. Breng defecte lampen daarom naar de winkel (http://www.recupel.be/) of het containerpark zodat vermeden wordt dat er kwik in het milieu terechtkomt. Was je handen na de schoonmaakactie met water en zeep.
Een andere manier om kleine druppels kwik op te ruimen is door middel van scheerschuim en een kwast. Maak de kwast plakkerig met een klein beetje scheerschuim. Door middel van deppen en zeer zacht vegen plakken de kleine kwikdruppels aan de kwast. Veeg de kwast af aan een vochtig stuk keukenrol.
Het occasioneel aanraken van kwik is niet gevaarlijk.
Ruim daarom de kwik zo snel mogelijk op. Zie verder: 'Kwik opruimen. ' Als een koortsthermometer in de hand breekt en er ontstaat een wonde, raadpleeg dan een arts om vast te stellen of er al dan niet kwik is achtergebleven.
Bij kamertemperatuur verdampt kwik langzaam, waardoor gedurende een lange tijd een verhoogde concentratie in de omgevingslucht kan ontstaan en er risico is op langdurige blootstelling als vrijgekomen kwik niet volledig wordt opgeruimd.