Voor de oprichting van de staat Israël in 1948 stond het gebied, afhankelijk van de periode, bekend als het Brits Mandaatgebied Palestina (1920-1948), onderdeel van het Ottomaanse Rijk (1517-1917), of eenvoudigweg Palestina. Historisch gezien werd het ook aangeduid als Kanaän, Judea of Erets Jisraeel.
In de tijd van Jezus werd het gebied niet eenduidig 'Israël' genoemd; het was een Romeinse provincie, vaak aangeduid als Judea (naar de stam Juda, met Jeruzalem als centrum) en omvatte regio's zoals Galilea en Samaria, en stond ook bekend als het Heilige Land of Kanaän. De naam 'Israël' verwees naar het volk (de Israëlieten), terwijl de regio na de Romeinse verovering vaak de naam Palestina kreeg om de Joodse band te doorbreken, hoewel Judea de belangrijkste regio bleef.
Palestina: Brits mandaatgebied na de val van het Ottomaanse Rijk. Maar dat was geenszins het geval. In 1946 stond Palestina onder het bewind van het Verenigd Koninkrijk. Dat had aan het einde van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) het Ottomaanse Rijk – dat heeft bestaan van 1299 tot uiteindelijk 1922 – verslagen.
Het land Israël is door de geschiedenis heen met veel verschillende namen aangeduid : Kanaän, Juda, Judea, Israël en Palestina . Elk van deze namen heeft een diepe historische betekenis, gebaseerd op de bewoners of veroveraars van het land.
In de Joodse geschiedenis zijn verschillende namen voor het land gebruikt. De bekendste Hebreeuwse naam, Erets Jisraeel, het land Israël, verwijst naar het land van de nakomelingen (kinderen) van Ja'akov. Hij was een kleinzoon van Avraham en werd ook Jisraeel genoemd.
Ontstaan van Israël
In 1947 stemden de Verenigde Naties in met een verdelingsplan voor Palestina: het gebied moest worden opgedeeld in een Joodse en Arabische staat. Op 14 mei 1948, toen het Britse mandaat over Palestina afliep, riep Israël zijn onafhankelijkheid uit.
Na zijn oprichting in 1948 kwam Israël in conflict met de omliggende Arabische landen. Met een oorlog in 1967 veroverde Israël het overige gebied van Palestina.
Het Joodse volk heeft door de eeuwen heen geen eigen thuisland gehad. In 1917 krijgen zij een plek in Palestina, op dat moment een mandaatgebied van Groot-Brittannië. De spanningen tussen de Joodse immigranten en de lokale Arabische bevolking nemen gedurende de jaren hierna steeds verder toe.
Palestina (Arabisch: فلسطين, Filistīn) ofwel Staat Palestina (Arabisch: دولة فلسطين, Dawlat Filasṭin) is een land dat bestaat uit twee gebieden, de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever, met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. De Gazastrook grenst aan Israël en Egypte en heeft een kust aan de Middellandse Zee.
In de Vroege IJzertijd vestigde een zeevolk zich op de huidige Gazastrook: de Filistijnen. Daar botsten ze met de Israëlieten uit het oosten. Voor hun huidige claims op het gebied grijpen zowel de Joden als de Palestijnen terug op deze vroege geschiedenis, vertelt hoogleraar Jürgen Zangenberg.
Jesjoea. Jesjoea (ישוע) is een afgekorte vorm van de naam Jehosjoea (יהושע), Jozua (voornaam), te vinden in de laatste boeken van het Oude Testament. Hiervan is de hogepriester Jesjoea in de tijd van Ezra een voorbeeld. De naam betekent 'Jahwe (God) is verlossing'.
"Jehova" is de Nederlandse transcriptie van de persoonlijke naam van God (YHWH/Jahweh), terwijl "God" een algemene titel is; Jehovah's Getuigen gebruiken de naam "Jehovah" om hun focus op deze persoonlijke God te benadrukken, onderscheidend van de trinitarische opvatting van God, en zien Jezus als de Zoon van God, niet als God zelf, wat verschilt van veel andere christelijke stromingen.
Het Beloofde Land (Hebreeuws: הארץ המובטחת, Ha'Aretz HaMuvtahat) is een religieuze term die is ontleend aan de traditie in de Hebreeuwse Bijbel, zoals beschreven in het boek Genesis, waarin God aan Abram beloofde dat zijn nakomelingen het land Kanaän, zouden bezitten (Genesis 15:1-21; 17:4,5).
De onderliggende reden voor de opstand was de Israëlische bezetting, die in 1967 begon en zich uitte in de bouw van nederzettingen en de onderdrukking van de Palestijnse bevolking. Net als de Israëlische regering waren ook de leiders van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) door de opstand verrast.
Het jodendom beschouwt seks binnen het huwelijk als een heilige, vreugdevolle daad, essentieel voor voortplanting en het versterken van de band tussen man en vrouw, en zelfs als een vorm van spirituele extase, vooral op de Shabbat, met specifieke regels zoals onthouding tijdens menstruatie (Niddah) en strikte verboden op seks buiten het huwelijk, homoseksualiteit en masturbatie, hoewel er binnen de diverse stromingen veel interpretatie en worsteling is met de moderne tijd.
Niet alle Joden volgen de shomer negiah bij het daten, maar voor degenen die dat wel doen, betekent het dat ze elke vorm van lichamelijk contact vóór het huwelijk vermijden. Geen enkele aanraking of lichamelijk contact, inclusief handen vasthouden, knuffelen of kussen, vóór het huwelijk .
De oprichting van de staat Israël in 1948 verwezenlijkte de langgekoesterde droom van een Joods thuisland en is sindsdien het centrum van de Joodse identiteit en cultuur geworden voor miljoenen Joden wereldwijd. Israël wordt gezien als een toevluchtsoord, een culturele renaissance en een symbool van Joodse zelfbeschikking .
Het korte antwoord is dus: ja, Jezus was een Palestijn , althans volgens de moderne geopolitiek. Maar je zou ook kunnen stellen dat hij dat niet was, omdat hij als Jood geboren werd in een tijd dat Palestina nog geen politieke entiteit was. Paula Fredriksen, historica van het vroege christendom, maakte dit punt in maart.
Uit de bovenstaande tijdlijn blijkt duidelijk dat Joden in Palestina 2600 jaar vóór de Arabieren en moslims aanwezig waren , gerekend vanaf de tijd van Abraham, of minstens 1600 jaar vóór de oprichting van het Koninkrijk Israël.
de genocide in Gaza, waaronder het blokkeren van voedsel, medicijn en humanitaire hulp, de apartheidspolitiek in het Bezette Palestijnse Gebied, oorlogsmisdrijven, misdrijven tegen de menselijkheid en mensenrechtenschendingen tegen Palestijnen.
Israël baseert zijn aanspraak op land op een combinatie van religieuze, historische en politieke claims, met de Tora als fundamentele bron, het "Beloofde Land" Kanaän, en een sterke zionistische beweging die een joodse staat zocht als reactie op eeuwenlange vervolging en antisemitisme, culminerend in de oprichting in 1948, wat echter leidt tot diepe conflicten met de Palestijnse bevolking die ook een historische band met het land heeft.
Vanaf die periode dateert de verspreiding van Joden over de hele wereld. Sindsdien, tot de oprichting van de staat Israël in 1948, heeft er geen Joodse regering in Palestina bestaan . Hoewel er altijd Joden in Palestina hebben gewoond, is hun aantal geschommeld afhankelijk van de tolerantie van de opeenvolgende heersers.
In de tijd van Jezus werd het gebied niet eenduidig 'Israël' genoemd; het was een Romeinse provincie, vaak aangeduid als Judea (naar de stam Juda, met Jeruzalem als centrum) en omvatte regio's zoals Galilea en Samaria, en stond ook bekend als het Heilige Land of Kanaän. De naam 'Israël' verwees naar het volk (de Israëlieten), terwijl de regio na de Romeinse verovering vaak de naam Palestina kreeg om de Joodse band te doorbreken, hoewel Judea de belangrijkste regio bleef.