De verdeling van een dag in 24 uur is grotendeels afkomstig van de oude Egyptenaren (rond 1550-1070 v.Chr.), die 12 uur voor de nacht en 12 uur voor de dag gebruikten, vaak gebaseerd op sterren en waterklokken. Ook de Babyloniërs speelden een rol door hun sestallig stelsel (deelbaar door 60 en 6).
Doordat Egypte dichter bij de evenaar ligt is het verschil in de lengte van de dagen (en dus de uren) niet zo groot als bij ons. Via de latere beschavingen van de Grieken en de Romeinen kwamen deze twee verschillende invloeden bij ons in Europa terecht. En daarom kennen wij een dag van 24 uur en uren van 60 minuten.
De oude Griekse astronoom Hipparchus stelde later voor om de dag in 24 equinoxiale uren te verdelen. De middeleeuwse moslims waren vooral geïnteresseerd in zonnewijzers en vonden de nu alomtegenwoordige zonnewijzer uit, waarbij de gnomon (de verticale wijzer van de wijzerplaat) parallel loopt aan de poolas van de aarde.
Waarom 24 delen? Het getal 24 komt voort uit het oude Babylonische talsysteem, dat gebaseerd was op het getal 60. Dit systeem was wiskundig handig omdat veel getallen gelijkmatig in 60 delen. De indeling in 24 werd later internationaal overgenomen, waarschijnlijk omdat het praktisch en vertrouwd was.
Maar wanneer is deze tijdsindeling eigenlijk begonnen? Om de oorsprong van onze 24-uursdag te begrijpen, moeten we teruggaan naar de oudheid, rond 3000 voor Christus en de Babyloniërs. De Babyloniërs gebruikten toen al een kalender van 360 dagen.
Vroeger[bewerken]
Oorspronkelijk werd de tijd gemeten door de rotatie van de aarde om de zon. Zo ontstond de zonnedag van gemiddeld 24 uur. Doordat metingen steeds nauwkeuriger werden, kon men de sterren erbij betrekken; zo ontstond de sterrendag (23 uur, 56 minuten en 4,09 seconden).
De verdeling van het uur in 60 minuten en van de minuut in 60 seconden is afkomstig van de Babyloniërs , die een zestallig stelsel (tellen in zestigen) gebruikten voor wiskunde en astronomie. Zij ontleende hun getalsysteem aan de Sumeriërs, die het al rond 3500 v.Chr. gebruikten.
Rond het jaar 0 leefden er naar schatting 200 miljoen mensen, maar die schatting varieert. Er zijn ook wetenschappers die 300 tot zelfs 600 miljoen noemen. Dat laat zien hoe inaccuraat de schattingen in die tijden waren. Ook door bijvoorbeeld klimaatveranderingen gingen diverse andere beschavingen al ten onder.
Zonnewijzers waren het eerste tijdmeetinstrument. De oudst bekende is van rond 1500 voor Christus. Onze tijd, de uren en minuten, werden bedacht door middeleeuwse astronomen. Zij grepen terug op de Babyloniërs, die telden in zestigtallen in de wiskunde en astronomie.
ISO 8601-1:2019 vervangt "middernacht" door "begin van de dag" en verbiedt het gebruik van 24 als uur . De notatie 24:00 wordt voornamelijk gebruikt om het exacte einde van een dag in een tijdsinterval aan te geven. Een typisch voorbeeld is het aangeven van openingstijden die eindigen om middernacht (bijvoorbeeld "00:00–24:00", "07:00–24:00").
Binnen het Internationaal Stelsel van Eenheden (SI-stelsel) is de seconde de eenheid van tijd. Wel wordt de dag (in de zin van etmaal) in het SI erkend als een aanvullende eenheid die in combinatie met SI-eenheden gebruikt mag worden. De dag is in het stelsel gelijkgesteld aan 24 uur oftewel 86.400 seconden.
Balls watch verwijst naar het tijdstip 0000, oftewel middernacht. De vier nullen staan voor de ballen . Het heeft niets te maken met je hoofd dat op en neer beweegt op de maat van je ballen.
De uitvinding van de mechanische klok wordt toegeschreven aan de Fransman Gerbert (later paus Silvester II), die leefde rond de 10e eeuw. Tot aan de Nieuwe Tijd was een klok de ingewikkeldste machine die men kon maken. Op zee is een slingeruurwerk onbruikbaar.
De oude Egyptenaren waren de eersten die 24 uur gebruikten om de dag in te delen. Ze verdeelden de dag in 12 uur, van zonsopgang tot zonsondergang, en de nacht in nog eens 12 uur, van zonsondergang tot zonsopgang.
Een dag duurt 24 uur doordat de aarde ongeveer zo lang nodig heeft om een volledig rondje om haar as te draaien. Maar doordat de aarde dat dinsdag iets sneller deed, duurde die dag in plaats van 86.400 seconden maar 86.399,99875 seconden.
De duur van het jaar in de westerse kalender vindt zijn oorsprong in de Romeinse kalender. Jaren van 365 dagen met om de vier jaar een schrikkeljaar wou Julius Caesar al vanaf 46 voor Christus laten invoeren, maar het duurde nog wel een tijd voor deze juliaanse kalendertelling correct werd toegepast.
Hipparchus , wiens werk zich voornamelijk afspeelde tussen 147 en 127 v.Chr., stelde voor de dag te verdelen in 24 equinoxuren, gebaseerd op de 12 uur daglicht en 12 uur duisternis die op equinoxdagen worden waargenomen.
Het jaar 0 heeft nooit bestaan. In de officiële tijdrekening schiet het van -1 naar 1. Toch is ervoor gekozen om 0 op de slingerlijn als keerpunt tussen vóór Christus en na Christus op te voeren.
De "originele tijd" in Nederland is de wintertijd, omdat deze overeenkomt met de Centraal-Europese Tijd (CET) of standaardtijd, en de klok in de zomer een uur vooruit wordt gezet om energie te besparen. Deze wintertijd, die loopt van eind oktober tot eind maart, is dus de meest natuurlijke tijd die dichter bij de lokale zonnetijd van onze geografische ligging ligt dan de zomertijd.
We weten tegenwoordig veel over de ouderdom van de aarde, en over het langzame ontstaan van het leven op aarde. Die zes dagen van Gods scheppingswerk staan in schril contrast met de 4,6 miljard jaar dat de aarde volgens huidige inzichten al bestaat.
Maar 900.000 jaar geleden waren onze voorouders mogelijk bijna volledig uitgestorven. Dat blijkt uit een genetisch onderzoek dat is verschenen in het wetenschappelijk tijdschrift Science. Het onderzoek suggereert dat de populatie van onze voorouders drastisch is gedaald tussen 800.000 en 900.000 jaar geleden.
De wereldbevolking zal naar verwachting groeien naar ongeveer 9,7 miljard mensen in 2050, volgens de Verenigde Naties, hoewel nieuw onderzoek suggereert dat dit aantal mogelijk onder de 9 miljard blijft door dalende geboortecijfers. De groei vertraagt, maar Afrika en Azië (met name India) zullen het grootste deel van de groei voor hun rekening nemen, met een piek die mogelijk al eerder dan 2080 wordt bereikt.
Een rooster van 12 delen is gemakkelijk te verdelen in een helft , een derde en een kwart, terwijl een rooster van 10 delen alleen gemakkelijk in tweeën te delen is. Dit betekent dat breuken in het twaalfdelige stelsel veel gemakkelijker te hanteren zijn.
Een minuut telt zestig seconden en een uur zestig minuten. Waarschijnlijk is het getal 60 gekozen omdat dit gemakkelijk verdeelbaar is in gehele delen. Een halve minuut is 30 seconden, een derde minuut is 20 seconden, een kwart 15, een vijfde 12, een zesde 10 enzovoort.
De oude Sumeriërs (zo'n 4000 jaar geleden) gebruikten een twaalftallig stelsel in plaats van een tientallig stelsel . Dit lijkt vrij logisch, aangezien twaalf het aantal vingersegmenten is (drie per vinger) dat men met de duim kan tellen (4 vingers × 3 segmenten = 12). De maan doorloopt één volledige cyclus van fasen in ongeveer 29,5 dagen.