De factoren die de respons van patiënten met een AML bepalen, kunnen worden onderverdeeld in drie categorieën: 1) factoren die gerelateerd zijn aan de karakteristieken van leukemische cellen; 2) patiëntgerelateerde factoren; 3) het arsenaal aan geneesmiddelen.
Gemiddeld zijn vijf jaar na het stellen van de diagnose ongeveer 40-50 procent van de mensen met AML onder de zestig jaar nog in leven. Ben je boven de zestig jaar als de diagnose wordt gesteld, daalt dat percentage tot 20 procent.
Bij acute myeloïde leukemie (AML) zijn TP53-mutaties geassocieerd met een slechte prognose, zelfs na allogene stamceltransplantatie (ASCT). Daarom is er twijfel over het voordeel van ASCT voor deze patiënten.
Ook langdurige blootstelling aan bepaalde chemische stoffen zoals benzeen en sommige pesticiden blijkt het risico op leukemie te vergroten. Tot slot kunnen ook sommige geneesmiddelen, die gebruikt worden bij chemotherapie, leukemie uitlokken. Er kan ook een erfelijke aanleg zijn om leukemie te krijgen.
Leeftijd – Over het algemeen lopen personen ouder dan 65 jaar meer risico op leukemie. Demografie – Hoewel iedereen leukemie kan krijgen, zijn blanke mannen statistisch gezien het meest vatbaar. Blootstelling aan straling – Blootstelling aan straling van een atoombom vergroot de kans dat er leukemiecellen ontstaan.
De kans dat de ziekte terugkomt, wordt kleiner naarmate men langer ziektevrij is. Voor de totale groep mensen met AML is na vijf jaar ongeveer 20 procent in leven. Dat zijn cijfers die iets zeggen over de hele groepen patiënten met AML.
Acute myeloïde leukemie (AML) is een vorm van kanker die in het beenmerg ontstaat. AML is een levensbedreigende ziekte. Zonder behandeling overlijden patiënten in de meeste gevallen binnen enkele maanden.
Als de diagnose acute myeloïde leukemie wordt gesteld, bestaat de behandeling in de regel uit (intensieve) chemotherapie. Dit is echter wel afhankelijk van de lichamelijke conditie en leeftijd van de patiënt. Intensieve chemotherapie wordt toegediend tijdens 2 opnames van ieder gemiddeld 4 weken.
De diagnose AML wordt het meest bij ouderen gesteld met een mediane leeftijd tussen 65 -70 jaar en heeft een vijfjaarsoverleving van 30%. De ziekte wordt gekarakteriseerd door hoge lichamelijke, en psychische ziektelast, frequente ziekenhuisopnames en chemotherapie tot vlak voor het levenseinde.
Acute myeloïde leukemie (AML) is een onderdeel van de acute leukemieën. Onder acute leukemie (ook wel bloedkanker genoemd) wordt een levensbedreigend ziektebeeld verstaan waarbij in korte tijd (dagen tot weken) een snelle woekering van kwaadaardige leukemiecellen (blasten) de plaats inneemt van de normale bloedaanmaak.
AML tast vooral cellen aan die nog niet volledig ontwikkeld zijn, waardoor deze cellen hun normale functies niet kunnen uitvoeren . Het kan een lastige ziekte zijn om te behandelen; onderzoekers bestuderen nieuwe benaderingen van AML-therapie in klinische proeven.
De meest voorkomende chromosomale afwijking bij AML is t(8;21)(q22;q22) [77].
Vrijwel alle patiënten met AML in de leeftijd 18-60 jaar ondergaan een behandeling met remissie-inducerende chemotherapie, al dan niet gevolgd door een autologe of allogene stamceltransplantatie (SCT). De toepassing van een intensieve behandeling heeft een duidelijke relatie met leeftijd.
Vooruitzichten van CLL
Er is soms jarenlang geen behandeling nodig. Word je eenmaal behandeld, dan kan CLL vaak onderdrukt worden. Over het algemeen zijn de vooruitzichten goed. Van de 100 mensen met CLL leven er 76 nog 10 jaar na de diagnose.
Bij leukemie maakt het beenmerg te veel witte bloedcellen.Bij acute leukemie gaat er iets mis bij het volgroeien van witte bloedcellen.Ze rijpen niet goed uit.
Als er een hoog risico is dat de leukemie terugkomt, kunnen uw artsen consolidatiechemotherapie aanbevelen, gevolgd door een stamceltransplantatie . Consolidatie is erop gericht om te voorkomen dat de AML terugkomt door alle leukemiecellen die mogelijk overblijven te doden. Zonder consolidatiebehandeling is de kans veel groter dat de AML terugkomt.
Beenmergbiopsie
Een beenmergtest wordt bijna altijd uitgevoerd als onderdeel van het eerste proces van het diagnosticeren van AML. U zult waarschijnlijk ook verdere beenmergtesten ondergaan tijdens en na de behandeling. Door de resultaten op verschillende tijdstippen te vergelijken, kunt u zien hoe goed de behandeling werkt.
Van deze EVI-1 positieve patiëntengroep is meer dan 90% niet meer in leven twee jaar na diagnose. Naast deze slecht te behandelen AML-patiëntengroep is er ook een groep die heel goed te genezen is. Deze subgroep van AML-patiënten heeft acute promyelocyten leukemie (APL).
Leukemie is een verzamelterm voor een groep van beenmergkankers gekenmerkt door een ontregelde groei van verschillende soorten witte bloedcellen. Vanuit het beenmerg gaat de ziekte meestal over op het circulerende bloed en op andere organen (lymfeklieren, milt en lever).
vol gevoel in de buik (door zwelling van milt en/of lever)druk op de maag (door zwelling van milt en/of lever)zwellingen van lymfeklieren in hals, oksels en/of liezen.
Ook is de kans groter dat de ziekte terugkomt na behandeling. ALL kan zich verspreiden naar het hersenvocht. Daarom wil de arts weten of er leukemiecellen in het hersenvocht zitten. AML verspreidt zich heel soms naar de hersenen.
Een beenmerg- of stamceltransplantatie is een andere behandeling voor recidiverende AML. Eerst krijg je chemotherapie met een hoge dosis om zoveel mogelijk kankercellen te doden. Daarna krijg je gezonde stamcellen van een donor om de bloedcellen te vervangen die door de chemo zijn vernietigd.
Chemotherapie voor AML die terugkomt of resistent is tegen behandeling
Soms vinden tests leukemiecellen in het beenmerg terwijl u een behandeling krijgt. Dit betekent dat de leukemie niet reageert op de medicijnen die u krijgt. Het wordt resistente of refractaire leukemie genoemd.
Bij acute leukemie rijpen de witte bloedcellen in het beenmerg niet goed meer uit en nemen snel in aantal toe. Hierdoor wordt een patiënt snel ernstig ziek. Als er geen behandeling wordt gestart, komt hij te overlijden.