Als de aarde in een zwart gat terecht zou komen, zou dit het onmiddellijke en gewelddadige einde van onze planeet betekenen. De zwaartekracht van het zwarte gat zou de aarde niet simpelweg "opslokken", maar deze uit elkaar trekken in een proces dat bekend staat als spaghettificatie. Discover Magazine +1
Als de aarde ooit in een zwart gat zou worden gezogen, zou alles wat we kennen eindigen in een natuurkundig spektakel. Naarmate onze planeet het zwarte gat nadert, zou de zwaartekracht ervan overweldigend worden en de aarde uitrekken tot dunne slierten materie in een proces dat spaghettificatie wordt genoemd .
Van het superzware zwarte gat in de kern van ons Melkwegstelsel, op een afstand van zo'n 26.000 lichtjaar, hebben we dus niets te vrezen. Ook de talloze kleinere stellaire zwarte gaten die door het Melkwegstelsel bewegen zijn ongevaarlijk, behalve natuurlijk wanneer er één toevallig recht op ons zonnestelsel afvliegt.
Als je door een klein zwart gat naar binnen gezogen zou worden, zou je veranderen in een sliert voordat je het punt van geen terugkeer bereikt – de zogenaamde waarnemingshorizon. Een groot zwart gat is een miljoen of miljard keer zwaarder dan de zon. Als je daarin zou vallen, zou je de waarnemingshorizon passeren voordat je ook maar enigszins uitgerekt zou raken.
Wetenschappers geloven dat deze primordiale zwarte gaten (PBH's) nog steeds door het universum zouden kunnen zwerven. Vanwege hun grootte zouden ze niet op de gebruikelijke manier met materie interageren. Recente theoretische studies suggereren zelfs dat ze dwars door de aarde heen zouden kunnen gaan... of zelfs dwars door ons eigen lichaam... zonder een enkel spoor achter te laten.
Dit is waarom TON 618 zo interessant is voor astronomen: met een ultramassief zwart gat van 66 miljard zonsmassa's ligt het boven Kings schatting van de maximale limiet (50 miljard zonsmassa's) voor een niet-roterend zwart gat .
Afbeeldingen van het zwarte gat in ons sterrenstelsel
In mei 2022 onthulden astronomen de allereerste foto van het zwarte gat in het centrum van ons sterrenstelsel. Ondanks hun grote aantal is er geen reden tot paniek: zwarte gaten zullen de aarde noch het heelal verslinden .
Je lichaam rekt zich uit, aanvankelijk niet onaangenaam, maar na verloop van tijd wordt de uitrekking heviger. Sterrenkundigen noemen dit spaghettificatie, omdat het intense zwaartekrachtveld je als het ware tot een lange, dunne spaghetti trekt. Wanneer je pijn begint te voelen, hangt af van de grootte van het zwarte gat.
Ons universum zou gevangen kunnen zitten in een zwart gat zonder uitweg . De oerknal zou in feite de explosieve terugslag kunnen zijn geweest van een instortend zwart gat – een zwart gat waarin ons hele universum zich nog steeds zou kunnen bevinden. Dat is de bewering van een nieuwe studie onder leiding van Enrique Gaztañaga aan de Universiteit van Portsmouth.
Als je heldhaftig in een zwart gat met stellaire massa zou springen, zou je lichaam een proces ondergaan dat 'spaghettificatie' heet (ja, echt waar). De zwaartekracht van het zwarte gat zou je van top tot teen samendrukken, terwijl het je tegelijkertijd zou uitrekken... vandaar de spaghetti.
Het is de op vier na grootste planeet in het zonnestelsel. Zo'n hemellichaam krijg je niet zomaar vernietigd. Over nog eens 4,6 miljard jaar, wanneer de zon het einde van zijn leven nadert en begint op te zwellen tot een rode reuzenster, zal de aarde er nog steeds zijn.
Zolang je er dus niet bewust op mikt, is er niets aan de hand . Sterker nog, als je de zon zou vervangen door een zwart gat met dezelfde massa, zou er niets veranderen (behalve dat we allemaal zouden doodvriezen). De aarde zou gewoon (zonder ons, of misschien met onze bevroren lijken) in het gebruikelijke jaar van 365 dagen rond de zon blijven draaien.
Zelfs een kleine verschuiving dichter naar de zon zou een enorme impact kunnen hebben. Dat komt omdat opwarming ervoor zou zorgen dat gletsjers smelten, waardoor de zeespiegel stijgt en een groot deel van de planeet onder water komt te staan . Zonder land om een deel van de zonnewarmte te absorberen, zouden de temperaturen op aarde blijven stijgen.
Een zwart gat is een object in de ruimte waar de zwaartekracht zo sterk is dat niets kan ontsnappen, zelfs licht niet. Het kan van alles opslokken, ook sterren en planeten.
In al die tijd is zoiets nog nooit gebeurd. Kijk naar de cijfers: het dichtstbijzijnde zwarte gat bevindt zich op 1500 lichtjaar afstand. En nee, het komt niet onze kant op . En zelfs als dat wel zo was, zou de reis miljoenen jaren duren.
Net als objecten en mensen wordt de aarde ook aangetrokken door de zwaartekracht van de zon. Als de zwaartekracht van de aarde nul zou worden, zou niets haar meer vasthouden en is de kans groot dat haar binnenkern uiteindelijk in een dodelijke, gigantische explosie zou barsten als gevolg van de intense druk.
Nee, er is nog nooit iemand in een zwart gat gestorven . Tenminste, geen mens. Het dichtstbijzijnde zwarte gat dat we kennen, is nog steeds behoorlijk ver weg en je zou er niet eens naartoe kunnen gaan als je dat zou willen.
Nee, de zon zal niet plotseling in een zwart gat veranderen. Maar er is een minuscule kans dat er al miljarden jaren diep in zijn binnenste zo'n object verborgen zit. En dat kan op termijn wel degelijk grote gevolgen voor de aarde hebben.
De initiële singulariteit, ofwel de oerknalsingulariteit, is een vereenvoudigd model voor het ontstaan van het heelal, verkregen door het oerknalmodel van de kosmologie terug te extrapoleren naar een toestand met een willekeurig hoge dichtheid en temperatuur.
Spaghettificatie verklaard door de natuurkunde van zwarte gaten
Onderzoekers berekenden dat de zwaartekrachtgradiënt in de buurt van een typisch zwart gat zo extreem is dat zelfs atomen uit elkaar getrokken zouden worden. Het menselijk lichaam, dat voornamelijk uit water en zacht weefsel bestaat, zou zelfs een fractie van die kracht niet kunnen weerstaan.
De aard van zwarte gaten en de ruimtetijd eromheen. Adib Astronomy Center, Esfahan, Iran. Volgens het principe van Mach vervormen zwarte gaten de ruimtetijd zodanig dat de geodetische lijn voor elk object dat zich naar het zwarte gat beweegt, begint te buigen en het object rond het zwarte gat begint te roteren .
Het moment waarop dit gebeurt, hangt af van de grootte van het zwarte gat. Hoe groter het is, hoe langer je kunt overleven . Het zwarte gat waar je nu naartoe valt, is bijna net zo groot als ons zonnestelsel. Je kunt pijnloos door het oppervlak ervan heen, maar daarna is je leven binnen enkele uren voorbij.
Momenteel beschikken we niet over ruimteschepen waarmee we ook maar in de buurt van een zwart gat kunnen komen . Maar zelfs afgezien van dat kleine detail, zou een poging om met behulp van een zwart gat naar het verleden te reizen wel eens het laatste kunnen zijn wat je ooit doet.
De Hubble-radius van het waarneembare universum is gelijk aan zijn Schwarzschild-radius. Dus als je ver genoeg uitzoomt, zou ons universum als een zwart gat kunnen worden beschouwd. Nee, want er is geen singulariteit waar het hele universum naartoe gaat.
De zon is veel groter dan de aarde. De middellijn bedraagt 1,4 miljoen kilometer, ruim honderd keer de middellijn van de aarde. Een ketting van honderd aardbollen zou dus strakgespannen in de zon passen. En als de zon hol was, zouden er meer dan één miljoen aardbollen in kunnen verdwijnen.