De term 'Tsjernobyl-baby' verwijst naar kinderen die met ernstige, vaak aangeboren, misvormingen ter wereld kwamen als direct of indirect gevolg van de nucleaire ramp in Tsjernobyl in 1986. Een bekend voorbeeld is de paralympisch atlete Oksana Masters, die werd geboren met talrijke fysieke afwijkingen door stralingsgevolgen. de Volkskrant +3
Drie jaar na de ramp zag Oksana Masters onder de naam Oksana Bondartsjoek in Oekraïne het levenslicht. Ze was een zogeheten 'Tsjernobyl-baby'. De straling had haar lijfje al voor de geboorte aangetast. Het meisje kwam met misvormde vingers, geen duimen, zes tenen aan elke voet en vergroeide benen ter wereld.
De baby overleed aan hartafwijkingen en levercirrose . Blootstelling aan straling is niet de oorzaak van deze geboorteafwijkingen. Lyudmilla had een paar jaar eerder al een ongelukkige zwangerschap gehad.
Olga Zakrevska is een zogenoemd 'Tsjernobyl kind'. Ze werd twee weken voor de kernramp geboren in de dichtstbijzijnde plaats Pripjat. Haar vader was een van de nucleaire experts van de beruchte kerncentrale.
Als 'Tsjernobyl-baby' kwam ze op de wereld met tal van afwijkingen. Door het hoge stralingsniveau na de kernramp van 1986 werd ze geboren met vergroeide vingers zonder duimen, misvormde benen en zes tenen aan elke voet. Dat laatste vond ze trouwens tof.
Het ongeval van Tsjernobyl is een menselijke fout, waarbij bewust controle- en veiligheidsmechanismen werden uitgeschakeld om een test uit te voeren. Daarbij ging het grondig fout. Op 26 april 1986 om 1u22 begon men het testprogramma uit te voeren, en werd de automatische beveiliging uitgeschakeld.
Zulke besmetting veroorzaakt onder andere leukemie, schildklierkanker, problemen met het immuunsysteem en erfelijk overdraagbare aandoeningen. Ondanks de omvang van de ramp – 40% van Europa kreeg te maken met radioactief materiaal uit de reactor – valt de gezondheidsschade volgens het Chernobyl Forum van de VN mee.
In het verboden gebied rond de oude kerncentrale van Tsjernobyl zijn honden opgedoken met een opvallend blauwe vacht. Geen zorgen: hun nieuwe kleurtje is niet het gevolg van een radioactieve mutatie, maar eerder van iets een stuk alledaagser, en behoorlijk vies.
Om te voorkomen dat de radioactiviteit zich verder in de omgeving zou verspreiden, werd de reactor van Tsjernobyl in de weken daarna gevuld met vijfduizend ton boor, dolomiet, zand, klei en loodverbindingen – gegooid vanuit helikopters die boven de vierde reactor van de Tsjernobyl-centrale vlogen.
Tsjernobyl blijft nog honderden tot duizenden jaren radioactief vanwege de verschillende isotopen die vrijkwamen, met cesium-137 en strontium-90 die honderden jaren nodig hebben om grotendeels uit te doven (ongeveer 300 jaar voor de helft ervan), terwijl plutonium zelfs duizenden jaren nodig heeft (halveringstijd 24.000 jaar), waardoor het gebied rond de reactor nog lang onbewoonbaar blijft, hoewel de directe straling op veel plaatsen is afgenomen.
Van de 3 werknemers die in het gebouw waren, overleefden er 2. Miljoenen mensen bevonden zich in het door straling getroffen gebied, maar volgens zelfs de hoogste schattingen stierven er maximaal 200.000 mensen.
Het is illegaal om in de uitsluitingszone van Tsjernobyl te wonen, maar er wonen nog steeds een paar mensen in de omgeving waar de straling minder is.
Voor veel kijkers behoort de reeks "Chernobyl" tot het allerbeste wat ooit op televisie te zien was. De serie gaat over de nucleaire ramp in 1986 in Tsjernobyl, Oekraïne. Maar de beelden in de centrale zijn uiteraard niet gefilmd in Tsjernobyl, wel in Ignalina, in Litouwen.
Ja, Nederland heeft zeker last gehad van de Tsjernobyl-ramp in 1986, maar de gevolgen waren relatief gering en verwaarloosbaar vergelecn met de direct getroffen gebieden in de Sovjet-Unie; het leidde tot een tijdelijke, lichte toename van radioactiviteit in de lucht, bodem en voedsel (zoals melk), maar er zijn voor zover bekend geen doden gevallen in Nederland als direct gevolg van de ramp.
Bijna 50 brandweermannen werden later opgenomen in het ziekenhuis vanwege stralingsziekte. Zes van hen overleden. Hun namen zijn: Vladimir Tishura (10.05.1986), Vladimir Pravik (11.05.1986), Viktor Kibenok (11.05.1986), Vasily Ignatenko (13.05.1986), Nikolay Vashchuk (14.05.1986) en Nikolay Titenok (16.05.1986).
Liquidator. Een liquidator (Russisch: ликвида́тор, likvidator) is een persoon die betrokken was bij het bestrijden van de gevolgen van de kernramp van Tsjernobyl in 1986. De liquidators waren actief bij het blussen van branden, opruimen van radioactief materiaal, evacuatie van omwonenden en andere noodhulp.
De sarcofaag boven reactor 4 van de kerncentrale in Tsjernobyl staat er al sinds 2016. Sindsdien overdekt het de oude sarcofaag uit 1986, die niet meer voldeed. Zo moet vermeden worden dat radioactiviteit vrijkomt of externe factoren zoals een storm het deel van de kerncentrale beschadigen.
In 2005 berekende het IAEA dat 4.000 mensen gestorven zijn door de stralingsbelasting van Tsjernobyl. De Duitse afdeling van Artsen voor Vrede noemde in 2006 zo'n 10.000 tot 25.000 extra doden door kanker.
De gemiddelde blootstelling van inwoners van Nederland aan ioniserende straling bedraagt momenteel naar schatting zo'n 2,8 mSv (millisievert)(millisievert) per inwoner per jaar.
Het is de Amerikaanse non-profitorganisatie Clean Futures Fund die een foto heeft verspreid van een hond met blauwe vacht. De organisatie zet zich in voor gemeenschappen die getroffen zijn door industriële rampen, en met haar programma Dogs of Chernobyl richt ze zich op zwerfhonden nabij de kercentrale van Tsjernobyl.
Beerdiertjes worden beschouwd als de veerkrachtigste en moeilijkst uitroeibare dieren op aarde. Ze overleven extreme temperaturen en kunnen lange tijd zonder voedsel en water. Ze overleven zelfs gebrek aan zuurstof en weerstaan hoogenergetische straling.
Volgens officiële cijfers overleden er tijdens en direct na het ongeluk 31 mensen, en dat is ook het dodental van de ramp volgens Sovjet-berekeningen.
Het kalium in een banaan maakt hem een heel klein beetje radioactief. Voor een gewone banaan uit de supermarkt is het ongeveer 0,0001 millisievert. Vrees niet, dat is totaal verwaarloosbaar. Maar het geeft wel een gezellig gekleurde blik op straling.
Na ongeveer één dag is de radioactieve stof, die bij u is ingespoten, uit uw lichaam verdwenen.
In de weken na de ramp leverde dat voor veel landen een probleem op, zo ook voor Nederland. Ongeveer tweederde van het radioactief cesium dat vrijkwam betrof cesium-137, dat een halveringstijd heeft van 30 jaar. Dichtbij de centrale zijn de gevolgen daarvan dus nog tot op de dag van vandaag merkbaar.