Teveel jodium (chronisch of acuut) verstoort de schildklierwerking, wat leidt tot een te snel of te traag werkende schildklier. Symptomen zijn hartkloppingen, gewichtsverlies, nervositeit, diarree en schildkliervergroting. Risicogroepen (mensen met schildklierziekten) kunnen verergering van klachten ervaren. Voedingscentrum +5
Bij de meeste mensen hoeft een teveel aan jodium niet tot problemen te leiden. Mensen met een jodiumtekort of een schildklierafwijking zijn extra gevoelig voor een hoge jodiuminname. Een te hoge jodiuminname komt slechts bij hoge uitzondering voor bij mensen die veel zeewier eten.
Jodium is belangrijk voor de ontwikkeling van de hersenen van het ongeboren kind en voor een goede werking van de schildklier. Verder is het belangrijk dat de hoeveelheid zout verder daalt. De Gezondheidsraad adviseerde volwassenen eerder 150 microgram jodium en maximaal 6 gram zout per dag.
Wat zijn de gevolgen van een teveel aan jodium? Een langdurig gebruik van teveel aan jodium kan ook schadelijk zijn en kan leiden tot een schildklier die te snel werkt: hyperthyreoïdie. Dit gaat vaak gepaard met klachten van vermoeidheid, gejaagdheid, hartkloppingen en zweten.
Een jodiumtekort uit zich vaak in vage klachten zoals vermoeidheid, kouwelijkheid, onverklaarbare gewichtstoename, een droge huid/haar, haaruitval en concentratieproblemen, omdat de schildklier trager gaat werken. Een duidelijkere indicator is een vergrote schildklier (struma) in de nek, samen met symptomen als constipatie, depressie en bij kinderen ontwikkelingsproblemen.
Binnen 25 km van de kernramp dient iedereen tot 40 jaar oud de pillen in te nemen. Boven die leeftijd is de kans op schildklierkanker en andere ziekten van de schildklier bij blootstelling aan radioactief jodium nauwelijks verhoogd.
Of je te weinig jodium binnenkrijgt, kun je zelf testen. Smeer een plekje met een diameter van zo'n 4 cm op je huid in met betadine. De binnenkant van de bovenarm, in de elleboog of op de pols werkt het beste. In geval van een jodiumtekort verdwijnt de oranjebruine kleur binnen twee uur.
Behandeling van jodiumoverschot
Mensen met een jodiumoverschot wordt aangeraden zout te gebruiken dat niet met jodium is verrijkt en hun consumptie van jodiumhoudende voedingsmiddelen, zoals zeevruchten, zeewier, yoghurt en melk, te verminderen, en geen jodiumsupplementen te gebruiken.
Langdurig gebruik van hoge doses jodium kan de werking van uw schildklier beïnvloeden . Dit kan leiden tot uiteenlopende symptomen, zoals gewichtstoename.
Jodiumvergiftiging is een zeldzame aandoening die een brede initiële diagnose en een verhoogde alertheid vereist. Deze patiënten kunnen zeer vage tekenen en symptomen vertonen, zoals misselijkheid, braken en diarree , maar de aandoening kan ook escaleren tot ernstiger reacties met delirium, stupor en shock.
Andere bronnen van jodium
In een glas melk van 150 milliliter zit 22 microgram jodium, in kaas zit 7 microgram per portie van 30 gram, in 1 ei zit 18 microgram jodium en in 100 gram witvis zit 243 microgram jodium.
Bij een jodiumtekort kan je schildklier minder actief worden, wat kan leiden tot een vertraagde stofwisseling en gewichtstoename. Extra jodium helpt echter alleen bij gewichtsverlies als je daadwerkelijk een tekort hebt. Bij normale jodiumniveaus zal extra inname weinig tot geen effect hebben op je gewicht.
Hoewel de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid voor volwassenen 150 mcg is, wordt een dagelijkse inname van meer dan 500 mcg jodium als giftig beschouwd . Regelmatige overmatige jodiuminname kan er zelfs toe leiden dat de schildklier stopt met functioneren.
Bij hogere doseringen kan men wat misselijk worden. Hiertegen kunt u medicijnen krijgen. Soms ontstaat er milde keelpijn en pijn aan de speekselklieren. Zeldzame bijwerkingen van radioactief jodium zijn veranderde of verminderde smaak en droge mond, welke meestal na enige tijd vanzelf herstellen.
In onze dagelijkse voeding is brood nog altijd de belangrijkste bron van jodium, omdat er door de meeste bakkers bakkerszout gebruikt wordt. Je hebt 150 microgram jodium per dag nodig en in een sneetje brood zit ongeveer 25 microgram jodium.
Mensen boven de 40 lopen een zeer klein risico op schildklierkanker en hoeven geen jodiumtabletten te slikken. Ook mensen bij wie de schildklier is verwijderd, hoeven geen jodiumtabletten te nemen.
Symptomen van jodiumtekort en aanverwante schildklieraandoeningen kunnen zijn: zwelling van de schildklieren in de nek , een zichtbare knobbel (struma) in de nek, gewichtstoename, vermoeidheid en zwakte.
Lithium reageert met jodium.
Het gelijktijdig innemen van jodium en lithium kan de schildklierfunctie te veel verminderen. Neem geen grote hoeveelheden jodium in als u lithium gebruikt .
Zeevoedsel, eieren, melk en melkproducten behoren tot de beste bronnen van jodium . Veganisten, mensen met bepaalde voedselallergieën of lactose-intolerantie, en anderen die geen of minimale hoeveelheden van deze voedingsmiddelen consumeren, krijgen mogelijk onvoldoende jodium binnen [49,50].
Jodiumgeïnduceerde thyrotoxicose, die diverse diagnostische en therapeutische uitdagingen met zich meebrengt, wordt vaak over het hoofd gezien. Hyperthyreoïdie kan atriumfibrillatie veroorzaken, een schadelijke hartritmestoornis die kan leiden tot hartfalen en een beroerte .
De aanbevolen dagelijkse hoeveelheid (ADH) jodium is 150 microgram (mcg) voor volwassenen, en respectievelijk 220 mcg en 290 mcg voor zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven. De maximaal toelaatbare inname (UL) voor volwassenen is 1100 mcg per dag, terwijl deze voor mensen met de ziekte van Hashimoto 400 mcg per dag bedraagt.
Een jodiumtekort kan de slaap aanzienlijk verstoren .
Omdat jodium essentieel is voor de aanmaak van schildklierhormonen, kan een jodiumtekort leiden tot schildklierproblemen, wat direct de slaapkwaliteit beïnvloedt. Mensen met een jodiumtekort kunnen last hebben van slapeloosheid, frequent wakker worden 's nachts en een niet-verfrissende slaap.
Mogelijke bijwerkingen van een overschot aan jodium kunnen zijn:
Elementair jodium is klinisch effectief, maar deze jodiumpreparaten werden in verband gebracht met bijwerkingen, waaronder lokale pijn, huidirritatie en oranje-bruine verkleuring van het huidoppervlak.